Uzasadnienie
R.P. reprezentowany przez radcę prawnego A.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 18 listopada 2014 r., znak: [...] którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. powiat grodzki z 16 lipca 2014 r. którą nakazano współwłaścicielom budynku frontowego z oficyną boczną usytuowanego na posesji przy ul [...] w K. na działce nr [...] obr. [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego budynku w zakresie elewacji tylnej budynku frontowego i oficynowego oraz elewacji bocznych w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania poprzez wykonanie opisanych w decyzji robót budowlanych.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ze względu na "grożące mu konsekwencje finansowe związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14).
Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie powołał żadnych okoliczności z których wynikałoby, że wykonanie decyzji powodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Lakoniczne powołanie się na "grożące konsekwencje finansowe" nie może być uznane za wystarczające tym bardziej, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja dotyczy obowiązku przeprowadzenia nieznacznych robót budowlanych, a jako jej adresata wskazano 21 osób.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.