Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. J., zwanej dalej skarżąca na pismo Wojewody Małopolskiego z dnia 11 października 2022 r. w przedmiocie udzielenia informacji w sprawie postępowania skargowego.
Odpis zażalenia z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącej w dniu 8 kwietnia 2023 r.
W dniu 14 kwietna 2023 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła sporządzone osobiście zażalenie na ww. postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a.
W przypadku odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – a taki przypadek miał miejsce w niniejszej sprawie – zażalenie nie przysługuje, a zatem jest niedopuszczalne.
Dodatkowo zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż "wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno spowodować jej odrzucenia na podstawie art. 178 P.p.s.a., lecz powinno zostać potraktowane jako wniesienie w istocie zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Z kolei w sytuacji odwrotnej t.j. gdy wniesiono zażalenie zamiast skargi kasacyjnej, zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne" (postanowienie NSA z 20 listopada 2019 r., I OZ 1031/19, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Sądu, o ile nie zachodzą jakieś szczególne okoliczności, niedopuszczalne jest przyjęcie, że niedopuszczalne zażalenie stanowi skargę kasacyjną, także w przypadku wniesienia tegoż zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika – zwłaszcza gdy z jego treści wynika, że wolą autora było wniesienie tego właśnie środka prawnego (zob. postanowienie NSA z 23 września 2019 r., II FZ 547/19,).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.