Wyrok NSA oz. w Krakowiez 25 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Kr 2202/97

Teza

Decyzję anulowaną /art. 155 Kpa./ uważa się za niebyłą. Oznacza to, że nawet jeśli funkcjonariusz Służby Więziennej nie świadczył służby między dniem zwolnienia, a dniem anulowania decyzji o zwolnieniu, to w aspekcie prawnym służba tego funkcjonariusza trwała nieprzerwanie.

Ze względu na to pod rządami ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /tj. Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./ wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej zgodnie z art. 82 ust. 1 tej ustawy odpowiadała wysokość 3-miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Odprawa taka podlegała powiększeniu o 20 procent za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości 5-miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

W takiej sytuacji nie ma natomiast zastosowania art. 82 ust. 3 pow. ustawy, gdyż dotyczy on funkcjonariusza przyjętego ponownie do służby a więc takiego, którego poprzednie zwolnienie nie było anulowane.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję w przedmiocie określenia czasokresu służby uprawniającego do wypłaty odprawy pieniężnej.