Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] 2001r. nr [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego J. A. z lokalu nr [...] w budynku przy [...] nr [...] w [...]. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku właścicielki lokalu M. W.. Jako podstawą prawną decyzji wskazano art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U z 1984r Nr 32, poz.174/. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zostały spełnione przesłanki z art.15 ust.2 pkt 1 ustawy tj. J. A. utracił uprawnienia do przebywania w lokalu i jednocześnie opuścił miejsce dotychczasowego pobytu stałego. Najemcami przedmiotowego lokalu są W. i J. S., a J. A. będący ich wnukiem posiadał pochodne uprawnienia do lokalu. Fakt opuszczenia przedmiotowego lokalu organ ustalił m.in. na podstawie wizji lokalnej, kontroli dyscypliny meldunkowej, nadto dobrowolne opuszczenie lokalu mieszkalnego przez osobę, która miała pochodne uprawnienia do lokalu oznacza utratę uprawnień do przebywania w tym lokalu.
Od decyzji tej odwołanie wniósł J. A.. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że w mieszkaniu nr [...] przy [...] mieszka wraz z Dziadkami i jest w nim zameldowany przez cale swoje życie tj. od [...] 1982r. Z przyczyn od niego niezależnych nie mieszka z rodzicami. M. M. W. mieszka przy ul. [...] w [...] jednak jej mąż, który jest właścicielem mieszkania nie wyraża zgody na jego zameldowanie. Natomiast ojciec K. A. remontuje lokal, którego jest współwłaścicielem, a drugi współwłaściciel nie wyraża zgody na jego zameldowanie. Odwołujący się podniósł, ze z rodzicami utrzymuje kontakt często ich odwiedza, ale u nich nie mieszka, jedynie ostatnim okresie, podczas przygotowań do matury bywał u rodziców dość często.
Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 18 lipca 2001r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż organ I instancji powinien ustalić czy J. A. opuścił faktycznie miejsce pobytu stałego, albowiem z protokołu sporządzonego z wizji lokalnej nie wynika w sposób jednoznaczny fakt trwałego opuszczenia lokalu. Organ II instancji uznał za konieczne ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem jednoznacznego ustalenia miejsca faktycznego pobytu J. A.. Dotychczas zebrany materiał dowodowy w zakresie opuszczenia miejsca pobytu stałego przez J. A. nie jest jednoznaczny i dlatego decyzja organu I instancji została uchylona.
Skargę na decyzję Wojewody [...] złożyła M. W..
W uzasadnieniu skargi podała, iż ponownie stwierdza, że J. A. od początku lat 90 tych mieszka z matką przy ul. [...]. Kwestionuje twierdzenia W. i J. S. co do faktu zamieszkiwania z nimi wnuka J. A..
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewoda wskazał, że organ odwoławczy odmiennie od organu I instancji uznał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można w sposób jednoznaczny przyjąć, że zaistniały przesłanki wskazujące na fakt trwałego opuszczenia lokalu przez J. A., stąd zasadnym było w celu uzupełnienia materiału dowodowego przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga w przedmiotowej sprawie została złożona w dniu [...] 2001 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie.
Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sądy administracyjne - zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz.1269/ sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek zaskarżenia działania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować (ocenić) działanie tego organu pod względem zgodności z prawem. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracyjnego i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem stanowiłoby to przekroczenie granic kontroli administracji publicznej.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] w [...] uchylił decyzję organu I instancji z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie i konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie. Zgodnie z art.77 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art.138 parag 2 kpa pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.
W rozpoznawanej sprawie dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia szczególnie istotne są ustalenia dotyczące stanu faktycznego tj. ustalenie czy J. A. opuścił miejsce stałego pobytu tj mieszkanie nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Z uwagi, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ I instancji nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, decyzja organu II instancji o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego jest zgodna z prawem.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podst. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. /Dz.U. 153, Nr 1270/ skargę oddalił.