Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13.12. 2002 r. [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta z dnia [...]. 2002 r. [...], którą na podstawie art. 28, art. 33 ust. l i art. 34 ust. 4, art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 109, poz, 1157 z 2000 r. ze zm.), zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę garażu na dwa samochody, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. 49 b. dz. adm. [...] w [...]
W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji ustalił, że wniosek o wydanie pozwolenia złożony został w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki:
- - jest zgodny z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. Krakowa, zatwierdzonym uchwałą nr YII/58/94 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.
- 11. 1994 r.,
- - wymaganiami ochrony środowiska
- - wymaganiami decyzji o wzizt
- - przepisami w tym techniczno-budowlanymi,
Nadto organ ustalił, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, oraz jest wykonany przez osobę uprawnioną.
Dla tej inwestycji organ I instancji wydał uprzednio, w dniu [...] 2002 r. decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, którą na skutek odwołania T.M. Wojewoda uchylił, ponieważ projekt budowlany nie spełniał warunków przewidzianych w przepisach Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt został poprawiony i uzupełniony przez inwestora. Zlikwidowano okapy i gzymsy, pomniejszające odległość od granicy działki o więcej niż 0,5 m, przeprojektowano fundament i odprowadzenie wód opadowych na własną działkę.
Od decyzji Prezydenta miasta odwołała się T. M., zarzucając:
- 1. nieprawidłowe ustalenie stron postępowania-naruszenie art. 28 kpa odnośnie działki nr [...]-organ ustalił że właścicielką jest M. T., a w dalszym ciągu jej syn J. T., podczas, kiedy z odpisu z [...] prowadzonego dla tej nieruchomości wynika, że współwłaścicielami są J. G. i Z. G. po Vz części,
- 2. naruszenie art. 97 § l pkt. 4 kpa poprzez wydane decyzji przed zakończeniem postępowania rozgraniczeniowego wszczętego z wniosku T. M., dotyczącego ustalenia przebiegu granicy m. działkami T.M. - nr [...] [...], a działkami sąsiednimi, tj. m. in. działką nr [...] - na której planowana jest inwestycja. W wyniku postępowania rozgraniczeniowego ustalającego inny niż dotychczas przebieg granic między działkami nr [...] i [...], okazać się może, że inwestor nie zachował wymaganej odległości 4 metrów pomiędzy planowanym budynkiem garażu, a granicą działki nr [...] i [...].
Nadto w uzasadnieniu podniesiono sprawę uciążliwości wynikających z budowy garażu w granicy, z dojazdem od ul. [...]
Po rozpatrzeniu odwołania T.M., Wojewoda decyzją z dnia 13.12. 2002 r. znak [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta zatwierdzonego Uchwałą nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z 16.
11. 1994 r. -znajduje się na działce nr [...] położonej w obszarze M3 jako teren zabudowy mieszkaniowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Ustalił, że przedłożony projekt wyczerpuje wymogi z art. 32 i 35 prawa budowlanego. Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia stron postępowania stron postępowania Wojewoda stwierdził, że po ustaleniu - w toku postępowania przed organem II instancji, że współwłaścicielami działki nr [...] są oprócz J. T. także B. F. i M. G. zapewnił im udział w postępowaniu poprzez powiadomienie pismem z dnia [...]. 2002 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Odnośnie zarzutu dotyczącego zakończenia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę przed zakończeniem postępowania rozgraniczeniowego Wojewoda stwierdził, że. sprawa rozgraniczenia nie może być przedmiotem niniejszego postępowania, projekt zagospodarowania został sporządzony na mapie geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę i wpisanej do ewidencji w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej dnia [...]. 1999 r. odległość projektowanego garażu od granicy działki jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a ustalenie przebiegu granicy m. działkami będzie warunkiem prawidłowego wytyczenia obiektu przy rozpoczęciu robót budowlanych. Dojazd do projektowanego garażu ma zapewnić ul. [...] Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta z dnia [...] 1999 r. wynika, że proponowana lokalizacja garażu w granicy działki nr [...] przy ul. [...] została zaopiniowana pozytywnie. Bezzasadny jest zarzut, że budowa garażu spowoduje zablokowanie ruchu i utrudnienie korzystania z ul. [...].
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 13.
12. 2002 r. wniosła T. M., powtarzając zarzut naruszenia art. 97 § l pkt. 4 kpa poprzez wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przed zakończeniem postępowania rozgraniczeniowego, oraz naruszenie art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie B.F. i M. G. czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji. W skardze powtórzono nadto argumenty dotyczące utrudnienia z korzystania z drogi z powodu usytuowania garażu w granicy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nadto pozostawiając do uznania sądu kwestię ewentualnej zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 § l pkt. 4 kpa.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym uczestnik J. oświadczył, że w postępowaniu rozgraniczeniowym dotyczącym działki nr [...] została wydana w dniu [...]. 2004 r. decyzja [...]. Nie stała się ona ostateczna, bowiem później postępowanie rozgraniczeniowe zostało umorzone, jednak nie potrafi on podać na jakiej podstawie i z jakiego powodu.
Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w skrócie ppsa. Dlatego też właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy).
Przepis art. 35 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
- 1. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:
- a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,
- b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
- c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
- 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
- 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.
- 2. Właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym art. 5.
- 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. l i 2, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Przepis nakazujący badanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. l pkt. l lit. c) odnosi się przede wszystkim do postanowień rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 14.
12. 1994 r. (Dz.U. z 1999, nr 15, poz. 140 ze zm.), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W § 12 ust. 4 stanowiło ono, że: "Jeżeli z warunków, o których mowa w ust. li 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej:
1.dla budynków zwróconych w stronę granicy ściana z otworami okiennymi lub drzwiowymi-4 m,
- 2. dla budynków zwróconych w stronę granicy ściana bez otworów - 3m.
Jak wynika z projektu zagospodarowania działki sporządzonego na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, sporządzonej wg stanu na dzień [...] 1999 r. odległość projektowanego garażu od granicy z działka skarżącej T. M., o nr ewid. [...] wynosi 4,12 m. Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii pisma skarżącej do Prezydenta Miasta z dnia [...]. 2002. z prezentatą UMK wynika, że w tym dniu skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego działek stanowiących jej własność-o nr. [...] i [...], obr. 49 z działkami sąsiednimi- między innymi z działką r. [...], na której zaplanowano inwestycję polegającą na budowie garażu.
Wszczęcie postępowania w sprawie o rozgraniczenie między działką skarżącej a działką inwestora, spowodowało w postępowaniu administracyjnym sytuację, w której strona zakwestionowała treść dokumentu urzędowego (mapy stanowiącej podstawę sporządzenia projektu zagospodarowania działki), mającego istotne znaczenie w sprawie, bo stanowiącego podstawę stwierdzenia zgodności usytuowania projektowanego obiektu z przepisami prawa, o których mowa w art. 35 ust. l pkt. l lit. c). W takiej sytuacji nie można wykluczyć, że na skutek postępowania rozgraniczeniowego nie dojdzie do zmiany treści tego dokumentu, tj. do ustalenia przebiegu granicy w inny sposób, niż dotychczasowy, który odzwierciedla załączona do projektu mapa geodezyjna. Jak stanowi przepis art. 76 § l kpa "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone".
W sytuacji, która miała miejsce w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie był uprawniony do uznania, że przedłożony przez inwestora dokument można ocenić zgodnie z treścią art. 76 § l kpa, ponieważ wiedział o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego, a więc także i o tym, że od wyniku tego postępowania zależeć będzie możliwość stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Skoro postępowanie o rozgraniczenie wszczęte zostało przed innym organem, zgodnie z jego właściwością, sytuacja ta obligowała organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę do zawieszenia postępowania w oparciu przepis art. 97 § l pkt. 4 kpa, a w pierwszym rzędzie jeszcze do ustalenia i wyjaśnienia, czy treść żądań skarżącej w tamtym postępowaniu i jej twierdzenia co do przebiegu granicy jej działki z działką inwestora ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Należało bowiem ustalić, czy zachodzi w sprawie zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie warunkuje rozpatrzenie sprawy- obowiązku tego organ zaniedbał, a żądanie skarżącej zawieszenia postępowania potraktował - bezpodstawnie- jako żądanie dokonania rozgraniczenia jej działki z działką inwestora.
Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i 97 pkt. 4 kpa, oraz przepisu art. 35 ust. l pkt. l lit. c) ustawy prawo budowlane. Obowiązkiem organu odwoławczego było zgodne z powyższymi przepisami ustosunkowanie się do zarzutów odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji.
Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 10 kpa stwierdzić należy: istotnie, prawidłowe ustalenie stron postępowania nastąpiło w toku postępowania przed organem II instancji. Jednak na stosowne powiadomienie dokonane przez organ o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie B.F. i M. G. nie zareagowali, ani nie podnosili tego uchybienia i nie kwestionowali ostatecznej decyzji. W aktach postępowania znajdują się pisma tych uczestników, sporządzane w toku postępowania, w których wyrażają oni zgodę na projektowane usytuowanie garażu. Mimo więc naruszenia w toku postępowania przepisu art. 28 kpa stwierdzić należy, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Jak wynika z treści art. 145 § l ust. l lit. c ustawy ppsa, sąd, uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w sytuacji opisanej wyżej, odnośnie samego tylko tego zarzutu skargi nie ma miejsca.
Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze twierdzeń dotyczących mających nastąpić utrudnień w korzystaniu z ulicy [...] w związku z budową przedmiotowego garażu w granicy z drogą, uznać należy, że zarzut ten, nie poparty zresztą żadnym przepisem prawa, nie może odnieść w sprawie żądnego skutku. Jak wynika z przepisu art. 35 ust. 2 prawa budowlanego, oraz art. 5 ust. l pkt. 6 i ust. 2, w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności przewidziane dyspozycją powyższych przepisów, które uzasadniałyby odmowę udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu, z przyczyn w tych przepisach określonych, to jest przede wszystkim biorąc pod uwagę treść obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Co prawda katalog dóbr podlegających ochronie zawarty w art. 5 ust. 2 nie jest zamknięty, jednak z analizy akt ani z treści skargi nie wynika, że projektowana inwestycja naruszy uzasadnione interesy prawne osób trzecich.
Z powyższych względów, na podstawie przepisów art. 145 § l ust. l lit. a) i c) ustawy ppsa orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.