Uzasadnienie
W dniu [...].2003 r. pracownicy Zarządu Dróg w K. udokumentowali obecność przy ul. [...] w K. tablicy reklamowej Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. W dniu [...].2003 r. do PHU P. sp.z o.o. doręczone zostało zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie umieszczenia bez zezwolenia organu administracyjnego powyższej tablicy reklamowej. Na dzień [...].2003 r. wyznaczone zostały oględziny powyższego miejsca i tablicy. W czasie oględzin ustalono wielkość tablicy reklamowej. Strona nie wykazała się zezwoleniem na jej postawienie. Domagała się aby w postępowaniu uczestniczył właściciel działki, na której znajduje się stacja paliw i tablica reklamowa.
Wraz z pismem z dnia [...].2003 r. strona przedłożyła umowę dzierżawy tej działki.
Decyzja z dnia [...].2003 r., nr [...] została podpisana przez W. L., Dyrektora Zarządu Dróg w K., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta K.. Na wezwanie Sądu organ administracyjny uzupełnił akta poprzez przedłożenie zarządzenia Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie wydawania w imieniu Prezydenta Miasta K. decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń w zakresie sprawowanego przez Zarząd Dróg w K. zarządu drogami, gdzie § l pkt l wskazuje W. L. jako osobę upoważnioną w powyższym zakresie. Decyzją tą nałożono na Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie części pasa drogowego ul. [...] w K. bez zezwolenia w okresie od dnia [...].2002 r. do dnia [...].2003 r., tj. przez 177 dni. Decyzja nie orzeka o obowiązku
Sygn.akt II SA/Kr 2283/03 przywrócenia pasa do stanu poprzedniego, gdyż ta sprawa była załatwiona odrębna decyzją..
Decyzją z dnia [...].2003 r. wymierzono karę za dalszy okres zajmowania części pasa bez wymaganego zezwolenia. Wskazano na następujące przepisy, które zdaniem organu administracyjnego upoważniały do jej wydania: (a) art.36 i art.40 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.r.2000, nr 71, poz.838 z późn.zm.), (b) § 11 ust.3 i ust.4 w związku z § l0a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. nr 6, póz.33 z późn.zm.), (c) uchwała Zarządu Miasta K. z dnia [...].2001 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia statutu Zarządu Dróg w K., (d) zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie określenia stref na obszarze K., w których obiera się podwyższone opłaty za umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego lub reklamy, (e) zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie wydawania w imieniu Prezydenta Miasta K. decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń w zakresie sprawowanego przez Zarząd Dróg w K. zarządu drogami.
W odwołaniu z dnia [...].2003 r. PHU P. sp. z o.o. akcentowała, że korzysta z działki na podstawie umowy dzierżawy i dlatego do właściciela powinny być adresowane wszystkie ewentualne rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia 21 lipca 2003 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości decyzję wydaną w pierwszej instancji w imieniu Prezydenta Miasta K. W podstawie prawnej powołano art.40 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.r.2000, nr 71, poz.838 z późn.zm.) w zw. z art.138 § l pkt l K.p.a.
W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja organu I instancji opiera się na adekwatnym materiale dowodowym, tj. tablica reklamowa umieszczona była w pasie drogowym, nie zostało wydane zezwolenie, organ był zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej. W tym zakresie organ administracyjny nie dysponuje uznaniem, co uniemożliwia mu ewentualne odstąpienie od wymierzenia kary.
W skardze do sądu administracyjnego PHU P. sp.z o.o. domaga się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie. Ponownie akcent położony został na sprawy własności działki. Postępowanie wyjaśniające jest wadliwe, gdyż opiera się o mapy nie mogące stanowić podstawy do ustalenia granic działek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Odwołało się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. W sprawie nie ulega wątpliwości, że strona nie posiada zezwolenia na ustawienie tablicy reklamowej w pasie drogowym. Dlatego prawidłowo postąpił organ wymierzając karę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarżący nie kwestionuje twierdzenia organu administracyjnego, że sporna reklama pozostawała w pasie drogowym, jednakże działając w trybie art.134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stwierdza, że organy naruszyły zasadę prawdy materialnej (art.7 i art.77 K.p.a.) nie dokonując pomiaru w terenie dla wiarygodnego ustalenia, że reklama rzeczywiście znajduje się w granicach pasa drogowego. To naruszenie prawa uzasadnia uwzględnienie skargi na podstawie art.145 § l pkt l lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dla obliczenia wysokości kary decyzja I instancji odwołała się do zarządzenia Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie określenia stref na obszarze K., w których obiera się podwyższone opłaty za umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego lub reklamy, wydanego na podstawie ówczesnego § lOa ust.4 zd.2 rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, Rada Ministrów wydając powołany § lOa rozporządzenia przekroczyła zakres delegacji zawartej w ówczesnym art.40 ust.7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.r.2000, nr 71, poz.838 z późn.zm.), tj. Rada Ministrów nie była upoważniona przez ustawę do udzielania w rozporzą-
Sygn.akt II SA/Kr 2283/03 dzeniu subdelegacji dla organu wykonawczego gminy do stanowienia przepisów gminnych ustanawiających strefy dla celów podwyższania wysokości kary za zajęcie pasa drogowego. W momencie wydawania zaskarżonej decyzji organy administracyjne były związane art.92 ust.2 Konstytucji RP stanowiącym, że organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji innemu organowi. Tym samym i organ wykonawczy gminy nie mógł skorzystać z powołanej delegacji rozporządzenia do wydania aktu prawa miejscowego, albowiem organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów wyłącznie na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, (art.94 zd.l Konstytucji RP).
W konsekwencji niedopuszczalne było ustalenie w zaskarżonej decyzji wysokości kary na podstawie i z uwzględnieniem przepisów zarządzenia Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie określenia stref na obszarze K. Stwierdzenie tego naruszenia prawa uzasadniało uwzględnienie skargi na podstawie art.145 § l pkt l lit.a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.4 ust. l ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przepis prawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od jego prawidłowej promulgacji. Powołane zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] nie zostało w ogóle opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa. Nie spełniało wymogów promulgacji opublikowanie tego zarządzenia wyłącznie w Gazecie Urzędowej Miasta K. Dlatego orzekając w niniejszej sprawie sąd pomija, jako nie wiążący, § lOa ust.4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. nr 6, poz.33 z późn.zm.) oraz — wykonawcze zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia [...].2002 r., nr [...] w sprawie określenia stref na obszarze K., w których obiera się podwyższone opłaty za umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego lub reklamy (niepublikowane).
W konsekwencji podwyższenie kary za ustawienie reklamy w pasie drogowym zostało dokonane bez podstawy prawnej, co uzasadnia uwzględnienie skargi w tym zakresie na podstawie art. 145 § l pkt l lit.a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji wydanych w niniejszej sprawie nie oznacza, że Sąd uznał za słuszne wszystkie argumenty strony.
Prawidłowo organy administracyjne odwołały się w niniejszej sprawie do art.40 ustawy o drogach publicznych, który wprowadza administracyjnoprawny reżim wkraczania w granice pasa drogowego z robotami i urządzeniami nie związanymi z ruchem drogowym. Nawet właściciel działki położonej w obrębie pasa drogowego nie może bez administracyjnego zezwolenia wykonywać prac, a w szczególności - umieszczać reklamy. Na ten temat linia orzecznictwa sądowego jest jednolita, nie pozostawiająca żadnych znaków zapytania. Dlatego dla oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z obowiązującym prawem nie ma żadnego znaczenia czy i jakie stosunki cywilnoprawne łączyły Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. z właścicielem działki. Skoro skarżąca spółka nie kwestionuje ustalenia, że to ona ustawiła tablicę reklamową to nie było podstaw do traktowania właściciela działki jako strony postępowania administracyjnego w sprawie umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Stroną jest ten kto ingeruje w granice pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § l pkt l lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788).
Skarga w niniejszej sprawie wpłynęła do Sądu przed dniem l stycznia 2004 r. Dlatego o zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art.55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, póz. 368 ze zm.) w zw. z art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.).