Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. nałożył na M. i J.K. obowiązek wniesienia opłaty legalizacyjnej w wysokości 30.000 zł. Podał, że samowolna budowa została zakończona w 1997 r., a wniosek o legalizację inwestorzy złożyli w dniu 18 czerwca 2003 r. Wobec tego, że upłynęło 5 lat zakończenia samowolnej budowy obiektu budowlanego ustały przesłanki do zastosowania art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 z późn. zm.).
Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. znak [...] utrzymał postanowienie organu l instancji w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 lutego 2007 r. (II SA/Kr 480/04) oddalił skargę M. J. K. na powyższe postanowienie.
Od powyższego wyroku WSA M.K. wniosła skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r. (II OSK 1513/07) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
W uzasadnieniu NSA stwierdził, że w sprawie powstały warunki do zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Podstawę materialną zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego w nim w mocy postanowienia organu l instancji stanowiły bowiem przepisy art. 49 ust.1 i 2 oraz art.59 f ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. Nr 120, poz. 1132). Wybór tych przepisów umożliwiała norma intertemporalna zawarta w art.7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Norma ta jest częścią podstawy prawnej weryfikowanych w postępowaniu sądowym aktów, na który to przepis powoływały się organy nadzoru budowlanego obu instancji.
Wyrokiem z dnia 18 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy minął do dnia 10 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 32 Konstytucji RP. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie tej części przepisu art.7 ust.2 ustawy z dnia 27 marca 2003r., co do której orzeczono jej niezgodność z Konstytucją. Spełnione zatem zostały przesłanki z art. 145 a § 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) tutejszy Sąd jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało na podstawie przepisu prawa, który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP. Taka okoliczność powoduje, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie (art. 145a k.p.a.), a w konsekwencji istnieje przesłanka do uchylenia zaskarżonego postanowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tego powodu Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.