Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].2002r. [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2002r., nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania B. S. – P. z pobytu stałego, z lokalu przy ul. [...] w [...] i orzekł o wymeldowaniu w/w z miejsca pobytu stałego.
Na uzasadnienie podano, że zgodnie ze zmianami, jakie nastąpiły po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002r., obowiązującym od dnia 19.06.2002r, Dz.U. z 2002r., nr 78, poz. 716 - zameldowanie ma obecnie znaczenie czysto rejestracyjne i związane jest z faktycznym zamieszkiwaniem. Ewidencja ludności jest obecnie rejestracją stanu faktycznego, zgodnego z charakterem pobytu, a nie sposobem kontroli legalności pobytu. Zarówno wnioskodawca J. P. jak i zainteresowana B. S. –P. podali, że B. S. –P. opuściła wraz ze swym synem R. M. lokal przy ul. [...] w 1997 roku i od tej chwili w nim nie przebywa (różnica w zeznaniach tych osób dotyczyła przyczyn wyprowadzenia się zainteresowanej, która twierdziła, że została zmuszona z uwagi na nasilający się konflikt małżeński i już nie miała możliwości powrotu, gdyż mąż kilkakrotnie wymienił zamki w drzwiach wejściowych, natomiast wnioskodawca przeczył tym twierdzeniom podając, że żona dobrowolnie opuściła mieszkanie, do którego dysponuje kluczami i nie ma utrudnionego dostępu).
Okoliczność, że B. S. –P. nie mieszka pod adresem [...], ul. [...] potwierdziła mieszkająca w sąsiedztwie I. C. a także poświadczył Komisariat Policji [...][...] w wyniku kontroli dyscypliny meldunkowej. W tym stanie rzeczy i wobec okoliczności, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i miejscu pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego - orzeczenie oparto o treść art. 15 par. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. z 2001r. nr 87, poz.960.
Z decyzją tą nie zgodziła się B. S. –P., która w skardze zarzuciła, że mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie wprowadzono zmian do treści art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i za chybiony należy uznać pogląd, że w oparciu o wyrok TK dopuszczalne jest wymeldowanie osoby, mimo iż posiada ona uprawnienie do przebywania w lokalu. Zarzuciła też, że nie została spełniona przesłanka opuszczenia przez nią miejsca stałego pobytu, albowiem nie opuściła go dobrowolnie, z własnej woli, ale w wyniku bezprawnego działania i zachowania innej osoby, tj. wnioskodawcy, który za to został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].1997r., sygn. akt [...] i powołała się na stanowisko NSA w sprawach [...],[...] oraz [...]. Wnosząc o uchylenie decyzji skarżąca wskazała też naruszenie art. 107 par. 3 kpa, albowiem uzasadnienie decyzji nie wyjaśniło ani podstaw prawnych decyzji ani nie przytoczyło przepisów prawa tj. nie wskazało konkretnego przepisu i nie wykazało, że zostały spełnione wszystkie wymienione w nim przesłanki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając swe stanowisko jak w zaskarżonej decyzji a nadto zwrócił uwagę, że skarżąca nie poczyniła żadnych kroków w celu nie utrudniania jej przez byłego męża korzystania z przedmiotowego budynku i dlatego należy uznać, że opuściła do dobrowolnie.
Na wniosek skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie Postanowieniem z dnia 29 października 2002r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji uznając, że jej wykonanie przed wydaniem wyroku przez Sąd może spowodować dla B. S. –P. nieodwracalne skutki prawne.
Na rozprawie w dniu 27.09.2004r. uczestnik J. P. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona. Ma rację skarżąca, że mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie wprowadzono zmian do treści art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności, choć należy podkreślić, że przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu nie została uznana za niekonstytucyjną, a jedynie za taką została uznana przesłanka utraty uprawnień wymienionych w art. 9 ust. 2, a ta ostatnia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego powołanym w skardze jak np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. VSA 3169/00 "przesłanką opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne". Należy zwrócić uwagę na to, że trwałość i dobrowolność opuszczenia muszą występować łącznie.
Z akt sprawy wynika, że J. P. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].1997r., sygn. akt [...] utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...].1998r., sygn. akt [...] został prawomocnie skazany na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres trzech lat w związku z ustaleniem tego, że "w okresie od 1990r. do marca 1997r. w [...] znęcał się fizycznie i moralnie nad żoną B. S. –P. znieważając ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, grożąc pozbawieniem życia, szarpiąc za włosy i bijąc rękami, plując w twarz, przy czym w dniach [...]1992r. i [...] 1992r. bijąc rękami spowodował u niej podbiegnięcia krwawe na wysokości prawej łopatki, stłuczenia oraz krwiak wargi górnej, co naruszyło czynności jej narządów ciała na okres poniżej dni siedmiu trwające" tj. za przestępstwo z art. 184 par. 1 kk i art. 156 par.2 kk w zw. z art. 10 par.2 kk.
Fakt prawomocnego skazania J. P. za znęcanie się nad B. S. –P. w okresie bezpośrednio przed opuszczeniem przez nią spornego mieszkania świadczy jednoznacznie o tym, że skarżąca nie opuściła mieszkania dobrowolnie. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. Art. 11 ustawy z dnia 30.08.2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) "ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny".
Skoro organ II instancji dysponował w/w prawomocnym wyrokiem skazującym mającym znaczenie prawne w niniejszej sprawie, który pominął, a nawet wbrew niemu zarzucił skarżącej w odpowiedzi na skargę, że nie poczyniła żadnych kroków w celu nie utrudniania jej przez męża korzystania ze spornego mieszkania, to - zdaniem Sądu - naruszył art. 7 i 77 par. 1 kpa (B. Adamiak / J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 6. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2004, str. 395) i tym samym błędnie ocenił, że opuszczenie przez skarżącą mieszkania miało charakter dobrowolny.
Mając powyższe na względzie - na mocy powołanych wyżej przepisów kpa w zw. z art. 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy o ewidencji ludności oraz w oparciu o treść art. 145 par. 1 pkt 1) a) i c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.