Uzasadnienie
W dniu [...] 2002 r. M.M., złożyła w Wydziale Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta i Gminy w W. zgłoszenie rozbiórki budynku nr [...] położonego w P. na działce nr [...].
Postanowieniem wydanym z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] 2002 r. nałożono na M.M. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty w terminie do dnia [...] 2002 r..
Po bezskutecznym upływie powyższego terminu, w dniu [...] 2002 r. z upoważnienia Starosty wydana została decyzja w przedmiocie wniesienia sprzeciwu Decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Nr 89 póz. 414 z późn. zm.). W jej uzasadnieniu podano, iż zgłaszająca nie wykonała obowiązku uzupełnienia wniosku.
Po rozpoznaniu odwołania M.M. decyzją z dnia 2 sierpnia 2002 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania rozbiórki całości budynku nr [...].
W uzasadnieniu podano, iż zaskarżona decyzja jest trafna. Organ l instancji wydał sprzeciw w formie decyzji, gdyż inwestor nie wykonał w określonym terminie nałożonego postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, co wynika z treści art. 30 ust. 1a ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organ był zobligowany do wniesienia sprzeciwu.
Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że z przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, iż to wnioskodawca, a nie organ administracji publicznej, winien dołączyć dowód dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie M.M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Wojewody. Skarżąca stwierdziła, że sprawa rozbiórki domu ciągnie się od paru lat, a władze nie chcą podjąć decyzji o rozbiórce ze względu na zamieszkiwanie w budynku starszej i chorej kobiety.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski uznał zarzuty skargi za bezzasadne i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna.
W przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego -art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, który mówi o dokumentach wymaganych przy zgłoszeniu. Zgodnie z tym przepisem do zgłoszenia należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością oraz w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia obowiązek uzupełnienia przez zgłaszającego, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przepadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
Jak wynika zatem z powyższego przepisu podstawą złożenia sprzeciwu jest nieuzupełnienie brakujących dokumentów w wyznaczonym terminie. W nin. była to jedyna podstawa do wydania zaskarżonej decyzji. Orzekające w sprawie organy nie rozpatrywały innych okoliczności podnoszonych przez M.M. w odwołaniu, a następnie w skardze, w związku z tym nie były one również przedmiotem badania Sądu.
Podnieść ponadto należy, iż częściowe uzupełnienie zgłoszenia i związana z tym korespondencja nastąpiły po wydaniu zaskarżonej decyzji, a zatem nie podlegały ocenie Sądu.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz.1271 z późn. zmianami).