Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Decyzją z dnia 14.01.2004 r. nr [....] [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 27.10.2003 r. znak: [....] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy przez B.Z. ogrodzenia na działkach nr ew. [....] i [....] obr. [....] w Z. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie obu rozstrzygających sprawę organów przedmiotowe ogrodzenie nie podlegało obowiązkowi zgłoszenia, albowiem nie sąsiaduje ono z miejscem publicznym o jakim mowa w art. 30 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego; część działek nr nr [....] oznaczonych jako droga służy określonemu kręgowi osób, które korzystają z niej w celu przejazdu, przegonu i przechodu, a to na podstawie orzeczenia sądu powszechnego ustanawiającego stosowną służebność.
Organy nie zanegowały twierdzenia odwołującego, że sporna droga gruntowa istnieje, zanegowały jedynie jej publiczny charakter. Ich zdaniem, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowa sprawa ma charakter sporu cywilnoprawnego pomiędzy właścicielami działek i korzystającym ze służebności, a zatem do jego rozstrzygnięcia powołane są sądy powszechne. W skardze od powołanej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego M.K. wnosił o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez nakazanie B.Z. rozbiórki spornego ogrodzenia i uporządkowania terenu. Wedle skarżącego sprawa nie ma charakteru sprawy cywilnej, a organ nadzoru budowlanego " jest nastawiony z góry na oczyszczenie działki inwestora ogrodzenia ze służebności ". M.K. wskazał na istniejące jego zdaniem nieprawidłowości przy przeprowadzaniu oględzin miejsca sporu i oskarżył inspektora nadzoru budowlanego o niedopełnienie przez niego obowiązków.
W szczególności miało to polegać na posługiwaniu się sfałszowaną mapką i nie przyjęciu dokumentów, którymi dysponował skarżący. W jego ocenie w treści decyzji organu pierwszej instancji celowo pominięta została działka nr [....], która jest w tym przypadku najważniejsza, a organ odwoławczy nie dopatrzył się mimo to żadnego błędu. Podniósł w końcu skarżący, iż do przejazdu i przegonu przedmiotową drogą uprawnione są osoby mające po 70 lat i więcej, zatem są to osoby mające dzieci i wnuki. Siłą faktu nie są to ściśle oznaczone podmioty, lecz bliżej nieoznaczony krąg osób, który może znaleźć się na drodze.
W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o oddalenie skargi, akcentując, że część działek nr nr [....] oznaczonych jako droga nie stanowią miejsca publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 97§ l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.
08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy,tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145§ l ustawy o.p.p.s.a.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organy administracyjne prowadziły postępowanie zgodnie z dyrektywami art. 10 i 28 k.p.a. zapewniając możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom, którym służył przymiot strony, natomiast zbierając i prawidłowo oceniając całokształt niezbędnego materiału dowodowego uczyniły zadość wymogom określonym w art. 7 i 77 k.p.a. Decyzje organów obu instancji wypełniają również dyrektywy art.107 § l i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają także przepisom ustawy - Prawo budowlane. Trafnie przyjęły organy, że w realiach niniejszej sprawy budowa ogrodzenia na działkach oznaczonych numerami [....] i [....] nie wymagała zgłoszenia o jakim mowa w art. 30 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego w brzmieniu z daty wydawania decyzji (Dz.U. z 2000 r.,nr 98,poz.!071), skoro przepis ten wymóg powyższy stawiał jedynie budującym ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2.20 m. Wedle stanowiska Sądu orzekającego zakres pojęcia "droga" w powołanym przepisie nie może być wprawdzie utożsamiany li tylko z drogą publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.
Nr 14,poz.60 z póżn. zm.), prowadziłoby to bowiem do niczym nieuzasadnionego zawężenia zastosowania normy prawnej,stanowiącej wszak w istocie o konieczności zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia od strony "miejsc publicznych". Przyjąć zatem należy istnienie dróg nie będących wprawdzie wedle przepisów ustawy o drogach publicznych drogami publicznymi, a jednak posiadających status miejsca publicznego z wszelkimi tego faktu konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak - co oczywiste -, iżby każdej drodze przypisać można było charakter miejsca publicznego. Z założenia bowiem taki charakter implikowany być musi uprawnieniem nieograniczonej w żaden sposób grupy osób do szeroko rozumianego korzystania z drogi jako miejsca ogólnodostępnego. Takiego przymiotu nie sposób przypisać drodze przebiegającej po stanowiących własność osób fizycznych działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi[....] i [....], na których ustanowiona została służebność gruntowa przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz ściśle oznaczonych osób.
Słusznie zatem zauważa organ drugiej instancji, iż nie naruszając porządku prawnego, zwłaszcza zaś przepisów o ochronie własności nie może ze spornej drogi korzystać każdy. Paradoksalnie przyznaje to sam skarżący przedkładając imienną listę osób korzystających z drogi i określając je jako właścicieli działek przez które droga przebiega, ich spadkobierców, dzierżawców działek i "spacerowiczów" korzystających z przejazdu, przechodu i przegonu bydła. Skoro zdaniem skarżącego doszło do zagrodzenia owej drogi i pozbawienia tym sposobem osób uprawnionych możności z niej korzystania to powstały konflikt interesów rozstrzygnięty być może jedynie na drodze postępowania cywilnego. Mając na uwadze przedstawione motywy orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy o.p.p.s.a.