Uzasadnienie
Decyzją ż dnia 4 stycznia 2002 r. Nr [....] Wojewoda [....] na podstawie art.81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414 z późn. zm.) i art. 138 § l pkt l kpa -po rozpatrzeniu odwołania mieszkańców Sołectwa B., Komitetu Obywatelskiego "[....] " oraz Towarzystwa [....] od decyzji Starosty C. nr [....] z dnia 19 października 2001 r. znak: [....], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Między gminnemu Związkowi C., L., T. "[....] " pozwolenia na budowę ekologicznego składowiska odpadów komunalnych, I etap budowy obejmujący kwatery KW1 -wraz z niezbędnymi obiektami i infrastrukturą, na działkach nr nr [....],[....],[....],[....], etc...... położonych w miejscowości B. przy ulicy [....] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołań nie mogły zostać uwzględnione. Mianowicie zarzut dotyczący nieprawidłowego zdaniem skarżących sposobu uzyskania stanowiska w drodze postanowienia, działającego z upoważnienia Wojewody [....] Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska (w odwołaniu wymieniono.....Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska) oraz [....] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie może być, zdaniem organu, powodem uchylenia badanej decyzji. W sprawie spornej inwestycji, powiada organ, istotnie występują przesłanki do zastosowania przepisów art. 106 § l kpa, który stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 32 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.
Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę winien jedynie ustalić, czy inwestor uzyskał wymagane pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów. Nie jest on natomiast właściwy dla dokonania oceny postępowań przeprowadzonych przez te organy, np. w przedmiocie zapewnienia stronom udziału w postępowaniach przeprowadzonych przez te organy. Nie mógłby zatem uzależnić wydania pozwolenia na budowę od wyników takiego postępowania wyjaśniającego. Mają natomiast, stwierdza dalej organ, rację skarżący, że strony nie zostały zawiadomione przez Starostę C. o zwróceniu się przez niego do właściwych organów o zajęcie stanowiska, zgodnie z dyspozycją art. 106 § l kpa. Dlatego postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 16.08.2001 r., wydane w przedmiocie uzgodnienia projektu inwestycji oraz postanowienie z dnia 11.09.2001 r. wydane z upoważnienia Wojewody [....] przez Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia nie zostały skierowane do stron.
Oba akty administracyjne są jednak ostateczne i organy administracji architektoniczne -budowlane są nimi związane. Następnie organ podnosi, że postępowanie odwoławcze jest ponownym postępowaniem merytorycznym, mającym na celu usunięcie wad postępowania i decyzji pierwszoinstancyjnej. Strony mogły wziąć czynny udział w postępowaniu odwoławczym przed wydaniem decyzji przez organ II instancji, wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i z możliwości tej skorzystały. Uznał zatem organ, że usunięta została w ten sposób wada postępowania organu I instancji, polegająca na niepowiadomieniu stron o zwróceniu się przez Starostę do organów, o których mowa jest w art. 106 § l kpa. Dlatego też nie mógł zostać uwzględniony zarzut, naruszenia przepisów art. 9 i 10 kpa. Nie jest także naruszeniem przepisów, stwierdza organ, skierowanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 28.11.2000 r. Nietrafnym jest, podnosi dalej organ II instancji, również zarzut naruszenia przepisów ust. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącego, że wydane przez organ warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.
Ze względu na to, że decyzja "wzizt" nie zakłada etapowania inwestycji, to wydanie decyzji dla I etapu nie zapewni zdaniem skarżących kompleksowej ochrony środowiska. Organ odwoławczy dał jednak wiarę opinii mgr inż.M.S., zgodnie z którą użytkowanie obiektu wg zmienionego projektu budowlanego, przewidującego etapowanie nie spowoduje zagrożenia środowiska w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazuje przy tym organ na treść art. 33.1 Prawa budowlanego, który stanowi, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem i nie występuje kontradykcja z art. 47 ustawy o. zagospodarowaniu.przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna w takim przypadku obejmować całe zamierzenie budowlane, a decyzja o pozwoleniu na budowę może obejmować jego część.
Następnie organ podnosi, że decyzja podaje szczegółowe warunki budowy wynikające z projektu budowlanego, uzyskanych opinii i uzgodnień, których zachowanie zapewni ochronę środowiska w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów, a naruszenie tych warunków w związku z budową planowanego obiektu skutkowałoby podjęciem działań przez organy nadzoru budowlanego. Dodatkowo stwierdza organ, że teren przeznaczony pod budowę spornego obiektu, leży poza granicami terenu i obszaru górniczego ZG "[....] " S.A., dlatego zarzut, że decyzja nie uwzględnia zamknięcia kopalń S. i T. nie jest uzasadniony. Organ II instancji nie dał dlatego wiary opinii wykonanej przez Prof. A.S.. Ze względu na powyższe oraz ze względu na to, że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust.4 Prawa budowlanego), zawartość projektu odpowiada przepisom art. 34 ust. l, sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. l pkt. la) oraz wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 35 ust. l pkt. l b), sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (art. 35 ust. l pkt.
- 2) oraz wykonanie projektu przez osobę uprawnioną (art.35 ust. l pkt.
- 3) organ II instancji orzekł jak w sentencji decyzji.
Na powyższą decyzję skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli Stowarzyszenie Komitetu Obywatelskiego "[....] " w B. i Towarzystwo [....] w O. Stowarzyszenie Komitetu Obywatelskiego "[....] " w B. podniosło zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, a to:
- - art. 106 kpa przez niedoręczenie stronom postępowania postanowień uzgadniających projekt budowlany wydanych przez Wydział Ochrony Środowiska [....] Urzędu Wojewódzkiego oraz [....] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego,
- - art. 75 § l kpa przez nie ustosunkowanie się do przedłożonych przez skarżącego materiału dowodowego w postaci opinii dotyczących przedmiotowej inwestycji,
- - art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I etapu inwestycji, gdy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie przewidywała jej etapowania.
Towarzystwo [....] w O. podniosło takie same zarzuty jak wyżej wskazano oraz naruszenie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez brak w projekcie budowlanym sortowni, która ma być wykonana w drugim etapie inwestycji.
Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem l stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), z mocy z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed l stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, (art. 3 § l ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Zgodnie z treścią art. 145 § l pkt l b ppsa sąd uchyla decyzję jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie natomiast do treści art. 145 § l pkt 4 kpa wznawia się postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jeśli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Z postępowania toczącego się zarówno przed organami administracji, jak też z postępowania sądowego wynika, że siedmioro uczestników postępowania zmarło, a ich spadkobiercy zostali wskazani dopiero na etapie postępowania sądowo-administracyjnego. Osoby te zatem nie brały udziału w postępowaniu co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i stanowi przesłankę wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i to niezależnie czy miało to wpływ na treść decyzji. (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r. sygn. III RN 200/01).
Wskazany wyrok SN zapadł, co prawda pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn." zm.), jednakże wobec prawie identycznej treści obecnie obowiązującego art. 145 § l pkt l b ppsa, stanowisko w nim zawarte ma pełne odniesienie w obowiązującym stanie prawnym.
Sąd stwierdził również naruszenie art. 7 i 77 § l kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Mianowicie w aktach znaj duj ą się opinie dwóch biegłych, jedna z uzupełnieniami mgr inż. M.S. sporządzona na zlecenie inwestora oraz kilka opinii prof. dr hab. inż. A.S.
Opinie te w sposób zasadniczy różnią się między sobą w kwestii prawidłowości projektu budowlanego jak i zagrożeń środowiska, jakie niesie za sobą wybudowanie wysypiska śmieci w B. Organy I i II instancji przyjmując opinię mgr inż. M.S. za właściwą, nie odniosły się do drugiej opinii faktycznie nie uzasadniając swego stanowiska, co było ich obowiązkiem.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozważyć ewentualne wyznaczenie rozprawy administracyjnej, w czasie której biegli mogliby uzgodnić swoje stanowiska, ewentualnie dopuścić dowód z opinii trzeciego biegłego dla wyjaśnienia tak istotnych okoliczności jakimi jest ochrona środowiska jak też okoliczność czy etapowanie przedmiotowej inwestycji nie wpłynie ujemnie na środowisko.
Odnośnie zarzuty niedoręczenia stronom postanowień uzgadniających projekt budowlany, to ponieść należy, iż były one wydawane przez inne organy i stronom służy wniosek o wznowienie postępowania. Niezawiadomienie stron o zwróceniu się organu I instancji do organów uzgadniających inwestycję stanowi naruszenie przepisów postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § l pkt l c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. żart. 97 § l ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. l ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające...