Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 25.08.2000 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 3.04.2000r. w przedmiocie pozbawienia M.Z. uprawnień kombatanckich przyznanych przez ZBOWiD z tytułu: "udział w walkach z reakcyjnym podziemiem" od [...].07.1947 r. do [...].12.1947 r.
W toku postępowania wyjaśniającego ustalono na podstawie akt sprawy, że M.Z. otrzymał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej w ramach służby wojskowej pełnionej po 30.06.1947 r. Nie stwierdzono dowodów jego udziału w walkach z UPA lub Wehrwolfem.
W związku z poczynionymi ustaleniami, mając na względzie treść art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. "O kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego" (Dz, U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późniejszymi zmianami) Kierownik Urzędu zadecydował jak powyżej.
Pismem z dnia [...].09.2000 r. M.Z. zaskarżył przedmiotową decyzję wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy Urzędowi do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że Urząd dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 7-9, 11-12, 75, 77, 80, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów materialnych tj. art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późniejszymi zmianami), argumentując, iż postępowanie nie było dokładnie przeprowadzone i podstawą decyzji były bezpodstawne ustalenia.
Postanowieniem z dnia 29.01.2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji mając na względzie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.
Wyrokiem z dnia 21.04.2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę M.Z. oddalił.
Pismem z dnia [...].10.2004 r. M.Z. złożył "odwołanie" od powyższego wyroku, które w swej istocie było skargą kasacyjną.
Postanowieniem z dnia [...].11.2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę kasacyjną odrzucił ze względu na jej niedopuszczalność od prawomocnego wyroku sądowego.
Pełnomocnik M.Z. - radca prawny Z.D. pismem z dnia [...]01.2005 r. złożył na podstawie art. 194 § l pkt 7 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...].11.2004 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, argumentując, iż jego mocodawca jest od 2 lat obłożnie chory i znajduje się pod stałą opieką lekarską, a opieka innych osób niezbędna jest dla jego egzystencji.
Postanowieniem z dnia [...].02.2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie ze względu na brak uiszczenia opłaty stałej, niezbędnej w przypadku pisma wnoszonego przez radcę prawnego (§ 2 ust. l pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), art. 221 p. o. p. p. s. a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Pismem z dnia [...].01.2005 r. M.Z. i złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 21.04.2004 r. i do złożenia skargi kasacyjnej. Podniósł, iż z powodu choroby nowotworowej przebywał w szpitalu, a następnie pod stałą opieką lekarską Przeszedł także zawał serca i obecnie wymaga opieki lekarza rodzinnego i opiekunki.
Przychylając się do przedstawionej w powyższym wniosku argumentacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26.09.2005 r. przywrócił skarżącemu termin do sporządzenia uzasadnienia wyroku. Sąd uznał, że zaistniały stan faktyczny stanowi wyjątkową okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, o której mowa w art. 87 § 5 p. o. p. p. s. a. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił postanowieniem z dnia 26.09.2005 r. ze względu na jego przedwczesność wobec przywrócenia postanowieniem z dnia 26.09.2005 r. terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, co czyni możliwość wniesienia skargi kasacyjnej w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz. U Nr 153, poz. 1270) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p. o. p. p. s. a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (co ma miejsce w niniejszym przypadku) podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie powyższej ustawy (art. 97 § 1 ustawy -z dnia 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 zezm).
Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. '' Jak wynika z akt b. ZBOWiDu jedynym tytułem uprawnień kombatanckich M.Z. była służba wojskowa w [...] oddziale WOP od [...]1947 r. do [...].1949 r. (zaświadczenie WKU w K. z [...]1978 r. - k. [...] akt administracyjnych, życiorys - k. [...] akt administracyjnych). W deklaracji do ZBOWiDu oraz w życiorysie M.Z. podaje informacje o tym, iż walczył z WIN i NSZ w batalionie operacyjnym na terenie okręgu w.. Nie podaje zatem informacji o walkach z UPA lub Wehrwolfem, co dawałoby mu tytuł do uprawnień kombatanckich na podstawie art. l ust. 2 pkt 6 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 142 z 1997 r., poz. 950 ze zm.). O walkach z Wehrwolfem pisze skarżący jedynie w odwołaniu, twierdzenia te są jednak nie poparte żadnymi dowodami.
M.Z. nie może również zachować uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 in fime tejże ustawy, gdyż daje ona taką możliwość wyłącznie żołnierzom z poboru, którzy służyli w Wojsku Polskim w okresie od 10.05.1945 r. do 30.06.1947 r. Natomiast skarżący rozpoczął służbę wojskową po tej dacie tj. 14.07.1947 r.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p. o. p. p. s. a z 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalając skargę jako nieuzasadnioną.