Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2004r., znak:[...], wydaną na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane z 1994r.), art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. nakazał L.W. rozbiórkę wykonanego bez wymaganego zgłoszenia ogrodzenia, zlokalizowanego na terenie działki nr "1" obr. [...] od strony ul. G. w N. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania L.W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta N. z dnia [...] lutego 2004r., znak:[...] i decyzją z [...] czerwca 2004 r., znak:[...] utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia. Nie budzące wątpliwości ustalenia organu I instancji wskazują, że L.W. wybudowała w linii starego, drewnianego ogrodzenia nowe ogrodzenie z siatki plecionej na słupkach z kształtowników stalowych punktowo zabetonowanych. Ogrodzenie to wykonano w pod koniec lipca 2001r. po zniszczeniu w wyniku powodzi starego ogrodzenia. Przedmiotowe ogrodzenie jako zrealizowane od strony ul. G. – zaliczonej do kategorii dróg publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.; ul. G. została ujęta w wykazie dróg publicznych gminnych w rozporządzeniu nr [...] Wojewody N. z 28 kwietnia 1995r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa n.) - wymagało, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994r. dokonania uprzedniego zgłoszenia, czego L.W. nie spełniła.
Ponadto przedmiotowe ogrodzenie nie mogło zostać zalegalizowane w trybie art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r., gdyż, zgodnie z opinią Miejskiego Zarządu Dróg w N. nie ma możliwości jego pozostawienia w obecnym położeniu z uwagi na jego kolizję z projektowaną ulicą G. Uniemożliwia ono także dojazd do istniejących budynków oraz terenów niezabudowanych wzdłuż ul. G., co narusza tym samym obowiązujące przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy nie podzielił argumentów odwołującej się, że przedmiotowe ogrodzenie zostało zrealizowane w ramach ustawy z dnia 11 sierpnia 2001r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z 2001 r., Nr 84, poz. 906), gdyż wykonanie nowego ogrodzenia obok istniejącego wcześniej nie można zakwalifikować jako remontu.
Powyższa decyzja organu II instancji została doręczona skarżącej L.W. w dniu 3 lipca 2004r.
Skoro decyzja organu II instancji została skarżącej doręczona z dniem 3 lipca 2004r., to termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mijał z dniem 2 sierpnia 2004r.
Tymczasem skarga, którą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem organu II instancji skarżąca L.W., działając przez pełnomocnika – adwokata S.P. – została nadana listem poleconym w Urzędzie Pocztowym N. w dniu 11 sierpnia 2004 r.
Sąd stwierdzając powyższą okoliczność i mając na względzie treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), stanowiącego, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie orzekł jak w sentencji postanowienia, po myśli art. 58 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy, odrzucając skargę L.W. jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Stało się jednak tak w niniejszej sprawie, że wskutek niedopatrzenia wywołanego sklejeniem się kart akt sądowych uszło uwadze uprzednio wydane postanowienie z dnia 17 marca 2005r., przywracające skarżącej termin do wniesienia skargi.
W takim stanie rzeczy, Sąd w poczuciu sprawiedliwości, informuje zatem skarżącą, że powinna rozważyć możliwość wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia na wydane w sprawie postanowienie.