Uzasadnienie
W dniu [...] października 2000r. Burmistrz Miasta Z. wydał decyzję znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku Państwa I. i A.K. w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego odmawiając:
- 1. zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego,
- 2. udzielenia wnioskodawcy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działkach nr ewid. 1, 2, obr. [...], położonych w Z. przy ul. [...].
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż postanowieniem z dnia [...] maja 1999r. oraz z dnia 16 listopada 1999r. nałożono na wnioskodawców obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego, podniesiono, iż nie zachowana została wymagana odległość obiektu od granicy działki nr ewid. 2 oraz stwierdzono brak wymaganej powierzchni czynnej w ilości 70%. Do dnia 2 października 2000r. obowiązek ten nie został wykonany w pełnym zakresie.
Wnioskodawcy odwołali się od w/w decyzji pismem z dnia 2 listopada 2000r., stwierdzając, iż jest ona wadliwa. Wyjaśniono, że inwestycja ma być prowadzona nie tylko na działce ewid. nr 1 i 2, ale także na działce ewid. nr 3 która również jest objęta decyzją o WZiZT z dnia [...] lutego 2000r., znak: [...]. Stosunek łącznej powierzchni tych trzech działek do powierzchni zabudowy jest wyższy niż wymagane 70% co wynika z dokumentacji technicznej.
Wojewoda w dniu [...] grudnia 2000r. wydał decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymagań art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zakresie kompletu opracowań jak i uzgodnień oraz wskazano, że przy ponownym rozpatrywaniu wniosku inwestora o pozwolenia na budowę należy zwrócić uwagę na braki w dokumentacji, to argumentacja uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu I instancji dotyczącej nieprawidłowego usytuowania projektowanego obiektu na działce jak również niewłaściwej powierzchni biologicznie czynnej nie wydaje się słuszna – wnioskodawcy mają w tej kwestii rację.
W dniu 7 lutego 2001r. adwokat J.M. - (występujący w postępowaniu administracyjnym jako strona oraz pełnomocnik J.M. – bezpośredni sąsiedzi. i A.K.) wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2000r., znak: [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2000r., znak: [...] i odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla I. i A.K. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem 77 i 107 § 3 k.p.a.
Strona skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji,
- 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania.
W skardze zarzucono, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wskazywało jakie dowody, okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa pozwoliły organowi II instancji na odmienne ustalenia niż zawarte w decyzji pierwszo- instancyjnej, a także, że postępowanie dotyczyło innego terenu pod zabudowę niż wskazane dwie działki ewidencyjne nr 1 i 2.
Dodano, że organ II instancji nie ocenił argumentów Burmistrza Miasta Z. za pomocą konkretnych dowodów zgromadzonych w sprawie i ustaleń poczynionych w oparciu o przepisy prawa oraz nie podał przyczyn z jakich odmówiono racji ustaleniom organu I instancji przez co naruszone zostały zasady dotyczące postępowania administracyjnego, tj. art. 77 i 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko, wnosząc o jej oddalenie. Zaznaczono, iż przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ma na celu wyjaśnienie i rozważenie całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organy administracyjne sprawy. Wskazano również, iż organ I instancji nie podjął wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy oraz, że nie dochował wymogu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez nie wyjaśnienie i nie rozważenie wszelkich istotnych okoliczności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2000r. wydał, znak: [...] uchylająca decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] października 2000r., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla I. i A.K. oraz przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi w najmniejszym stopniu nie zasługują na uwzględnienie.
Dokonana kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszono prawo w stopniu prowadzącym do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.p.s.a.):
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Powyższe przesłanki nie wystąpiły i dlatego w ocenie Sądu brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza do jej zmiany "poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji." Sąd administracyjny nie orzeka merytorycznie – nie jest organem administracji publicznej – a wiec nie może (nie ma takich kompetencji) zmienić decyzji odwoławczej i utrzymać w mocy decyzji I instancji.
Zarzuty skargi odnoszące się do innego terenu pod zabudowę niż wskazane dwie działki ewidencyjne nr 1 i 2 w obr. [...] w Z. oraz niezachowania właściwej powierzchni biologicznie czynnej wydają się być bezpodstawne w świetle przeanalizowanej dokumentacji, z której jednoznacznie wynika, iż w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego inwestor przedstawił prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla sąsiedniej działki o nr 3 obr. [...] powodując tym powiększenie terenu wnioskowanego do zabudowy, dalej kwestionowana odległość budynku od granicy z działką 2 wynosi 4 m, a powierzchnia biologicznie czynna liczona w obszarze trzech (nie dwóch) działek wynosi 70%.
Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, który mówi, że ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Co więcej stanowisko to od dawna utrwalone jest również w orzecznictwie sądowym np. wyrok NSA z 2.10.1986r. sygn. akt IV SA 400/86 – jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy prawo budowlane.
Przepis art. 138 § 2 k.p.a. wymaga, aby wydanie decyzji drugoinstancyjnej poprzedzone było dokładną analizą materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji pod kątem jego zupełności. Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta Z., mimo że w trakcie prowadzonego postępowania wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości, nie mniej jednak nie wyszczególniono w nich wszystkich braków dokumentacji. W związku z tym organ II instancji słusznie uchylił decyzję pierwszo-instancyjną dokonując prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał zaistniałe w nim braki w dokumentacji, które powinny zostać uzupełnione przy ponownym rozpatrywaniu wniosku inwestora o pozwolenie na budowę.
Podkreślić należy, iż zaskarżona została decyzja kasacyjna, wskutek której sprawa ponownie zostanie rozpatrzona przez organ I instancji. Dlatego też wszelkie uchybienia dostrzeżone przez organ II instancji związane nie tylko z prawidłową oceną zebranego w sprawie materiału, ale przede wszystkim z prowadzonym postępowaniem administracyjnym i zgromadzeniem dokumentacji powinny być usunięte w ponownym postępowaniu przed organem I instancji. Z tych też powodów nie budzi wątpliwości Sądu, iż wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy było zasadne i prawidłowe – niezależnie od skąpego jej uzasadnienia.
Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.