Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2002 r., nr [...] Burmistrz Miasta zezwolił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "B" na sprzedaż napojów alkoholowych w okresie od [...] 2002 r. do dnia [...]2006 r.
Decyzją z dnia [...] 2003 r., nr [...] wydaną w I instancji, Burmistrz Miasta orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] 2003 r. zezwolenia z dnia [...] 2002 r., nr [...]. Zgodnie z art.111 ust.7 opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu podlega wpłacie do dnia [...],[...] i [...]. Ponieważ kolejna wpłata nie została uiszczona do dnia [...] 2003 r., więc zezwolenie z mocy prawa wygasło z dniem [...] 2003 r.
W odwołaniu strona domagała się uznanie, że jeżeli termin zapłaty upływał w, [...] 2003 r., to strona dochowała tego terminy wpłacają należną opłatę w [...] 2003 r. Na mocy art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej w tym zakresie należy [...] traktować tak, jak gdyby to był dzień ustawowo wolny od pracy. Urząd Miasta poinformował stronę o terminie [...] 2003 r., a zapomniał dodać, że w dniu [...] 2003 r. kasa Urzędu będzie nieczynna.
Orzekając w II instancji na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.162 K.p.a. oraz art.18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz.U. 2002, nr 147, poz.1231 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ustawowe terminy uiszczania kolejnych rat opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Prowadząc działalność gospodarczą strona odwołująca się powinna była przewidzieć skutki uchybienia terminów przewidzianych przez przepisy prawa materialnego, które to terminy nie podlegają przywróceniu. Skoro więc strona nie kwestionuje nie dochowanie terminu [...], więc brak podstaw, aby nie stwierdzić wygaśnięcia zezwolenia z mocy samego prawa.
W skardze strona domaga się uznania, że dochowała terminu uiszczenia wpłaty, skoro uczyniła to w poniedziałek, [...] 2003 r., tj. w dniu roboczym najbliższym po [...] 2003 r. Na poparcie swej interpretacji strona powołała się na uchwałę NSA z dnia 25 czerwca 2001 r., ONSA 2001, nr 4, poz.149.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje wcześniejsze przeciwne stanowisko. Stosownie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03 sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art.115 Kc w zw. z art.165 § 1 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Strona nie kwestionuje, że została poinformowana przez organ administracyjny I instancji, że termin uiszczenia kolejnej raty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu upływa w dniu [...] 2003 r. Pozostało sporne czy termin jest dochowany w razie uiszczenie powyższej raty w [...] 2003 r.
W sprawie upływu terminu do dokonania czynności, gdy ostatni dzień przypada w [...] nie będącą dniem ustawowo wolnym, brak utrwalonego orzecznictwa sądowego. Nieprzypadkowo więc każda ze stron powołuje się na inne orzeczenie wspierające jej interpretację prawa.
W przeciwieństwie do "ustawowego dnia wolnego od pracy", [...] nie jest jednakowo traktowana przez ustawodawcę. Niestety ustawodawca nie ułatwia podmiotom prawa przestrzegania prawa i nie daje jednej, zawsze aktualnej reguły prawnej oceny skutków czynności wykonanych w sobotę. Z jednej strony niektóre przepisy zrównują sobotę z dniem ustawowo wolnym od pracy, tj. art.12 § 5 Ordynacji podatkowej ["Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy."] i art.83 § 2 P.p.s.a. ["Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy."].
Natomiast art.57 § 4. K.p.a. pomija sobotę ["Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni.’]. Dlatego konieczne jest ustalenie przesłanek dokonania prawidłowego wyboru reguły dla określenia skutków upływu w sobotę terminu do iszczenia opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu.
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem (jednym z najnowszych jest wyrok NSA z dnia 22 września 2005 r., II GSK 167/05) opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest niepodatkową należnością budżetu gminy. Przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się w szczególności do niepodatkowych należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe (art.2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W sprawie opłaty za korzystania z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych właściwe są organy gminy czyli nie można wprost zastosować przepisu art.12 § 5 Ordynacji podatkowej. Zastosowanie art.57 § 4 K.p.a. też budzi wątpliwości, gdyż uiszczenie opłaty nie jest czynnością strony postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Skoro więc żaden przepis wprost wyraźnie nie ustala czy w zakresie analizowanej opłaty należy sobotę zrównać z dniem ustawowo wolnym od pracy, a zarazem w demokratycznym państwie prawnym (art.2 Konstytucji RP) wszelkie wątpliwości interpretacyjne należy rozstrzygać na korzyść strony, więc Sąd przyjął, że strona dokonując wpłaty w poniedziałek dochowała terminu, który upływał w bezpośrednio poprzedzającą sobotę.
Niedopuszczalne jest przerzucanie na stronę skutków zaniedbań administracji publicznej. Informacji o numerze rachunku bankowego Gminy, na który strona może wpłacać opłatę za korzystanie z zezwolenia nie ma w pouczeniu dołączonym do zezwolenia z dnia [...] 2002 r. W aktach sprawy nie ma dowodu, że Burmistrz Miasta przekazał stronie tą informację w terminie późniejszym, przed dniem [...] 2003 r.
Zawiadomienie z dnia [...] 2003 r. o wszczęciu postępowania w I instancji zostało doręczone stronie w dniu [...] 2003 r., tj. w 3 dni po wydaniu w sprawie decyzji w I instancji. Oznacza to, że przez wydaniem decyzji w I instancji nie toczyło się postępowanie wyjaśniające z udziałem strony, w czasie którego strona byłaby poinformowana o numerze rachunku bankowego Gminy.
W aktach sprawy jest dowód wpłacenia przez stronę opłaty w dniu [...] 2003 r. w kasie Urzędu Miasta, tj. bez konieczności wykorzystania numeru rachunku bankowego Gminy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło powyższych wątpliwości w toku postępowania odwoławczego. Trudno bowiem uznać za prawidłowe wyjaśnienie zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz niezbędne uzupełnienie materiału dowodowego — zapisanie w decyzji odwoławczej, że "prowadząc działalność gospodarczą strona odwołująca się powinna przewidzieć skutki uchybienia terminów przewidzianych przez przepisy prawa materialnego, które to terminy nie podlegają przywróceniu. Błąd tej argumentacji SKO polega na tym, że nie można czynić stronie zarzutu z zamiaru dokonania opłaty w ostatnim dniu terminu dla tej czynności. Strona nie ma też obowiązku przewidywać, że organ administracyjny nie przyjmuje wpłat w sobotę, a równocześnie traktuje sobotę za dzień roboczy który strona może dokonać wpłaty w kasie Urzędu Miasta. To nie strona z własnej winy uchybiła terminowi [...], ale organ w istocie rzeczy skrócił ustawowy termin, przez to że nie wykonał wszystkich swych obowiązków umożliwiających stronie zachowującej normalną staranność, uiszczenie opłaty w dniu [...]2003 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wykonało zarządzenia Sądu z dnia [...] 2006 r. (doręczonego organowi w dniu [...]2006 r.), tj. nie przedłożyło Sądowi informacji czy numer rachunku bankowego Gminy został przekazany stronie przed dniem [...] 2003 r. ([...]) i czy w [...] 2003 r. kasa Urzędu Miasta była czynna i przyjmowała wpłaty. Mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy nie uczestniczył w niej pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W tej sytuacji Sąd uznał za wiarygodne twierdzenia skargi, że skarżący nie mógł uiścić drugiej raty opłaty w dniu [...] 2003 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za udowodnione, że strona nie miała możliwości uczestniczyć w postępowaniu w I instancji, wbrew dyrektywie art.10 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 4 K.p.a., zaś postępowanie odwoławcze tych braków nie usunęło. Uzasadnia to uwzględnienie skargi na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
W sprawie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.