Uzasadnienie
Dnia [...] października 2009 roku Starosta Tarnowski – działając na wniosek J. S. z dnia [...] września 2009 roku oraz za zgodą Zakładów "[...]" Spółki z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] września 2009 roku - wydał decyzję, znak [...], orzekającą o przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia 16 stycznia 2006 roku, znak [...] - tj. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód poprzez pobór wody z rowu melioracyjnego "[...]" dla zasilania "Zespołu Stawów", przeznaczonych do hodowli ryb zlokalizowanych w miejscowościach W. i J. gmina [...], zrzut zużytych wód ze stawów do rowu melioracyjnego "[...]" i na piętrzenie wody w rowie melioracyjnym "[...]" – wydanej dla Zakładu "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w W. na rzecz J. S.. Starosta Tarnowski w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. 2005, Nr 239, poz. 2019 ze zmianami) "jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje na zasadach określonych w ustawie – Prawo ochrony środowiska".
Z uwagi zaś, iż w analizowanej sprawie ww. pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji, stąd istnieje możliwość prawna dokonania przeniesienia przedmiotowego uprawnienia na podstawie art. 190 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska.
Od przedmiotowej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie złożył pismem z dnia [...] listopada 2009 roku, znak [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem I instancji. W uzasadnieniu odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie wskazał, iż pobór wody z rowu melioracyjnego "[...]" dla zasilania "Zespołu Stawów", jak również zrzut zużytych wód ze stawów do rowu melioracyjnego "[...]" i wykorzystywanie jej na piętrzenie wody w rowie melioracyjnym "[...]" nie stanowi eksploatacji instalacji w rozumieniu art. 134 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. 2005, Nr 239, poz. 2019 ze zmianami) – wobec czego zaskarżone rozstrzygnięcie jest wadliwe i winno byś uchylone, zaś samo postępowanie umorzone.
W następstwie wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie dniu [...] grudnia 2009 roku – po przeprowadzeniu posiedzenia niejawnego - wydało postanowienie, sygn. akt [...], stwierdzające niedopuszczalność odwołania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie od ww. decyzji Starosty Tarnowskiego z uwagi na fakt, iż w świetle art. 4 ust. 4 ustawy Prawo wodne organem odwoławczym od analizowanej decyzji Starosty Tarnowskiego jest właśnie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie stwierdzające niedopuszczalność odwołania zaskarżył dnia 22 stycznia 2010 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (dalej skarżący) wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podniósł, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem, a nadto w zaskarżonym postanowieniu znajdowało się błędne pouczenie, iż służy od niej odwołanie do Kolegium podczas, gdy organem właściwym był Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art.3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 cyt. wyżej ustawy).
Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w artykule 19 kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Reguła ta nakłada na każdy organ administracji publicznej szczególny obowiązek badania swojej właściwości w danej sprawie administracyjnej.
Zatem organ administracji publicznej zanim merytorycznie rozpoznając daną sprawę, winien wpierw dokonać weryfikacji, czy posiada ku temu odpowiednie umocowanie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 20 kodeksu postępowania administracyjnego, właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Tak więc pod pojęciem właściwości rzeczowej danego organu będą się kryły te wszystkie jego kompetencje, które przyznają mu poszczególne przepisy szczegółowe bądź też określone, a dozwolone prawem, porozumienia między organami.
Innymi słowy wobec stwierdzenia przez Kolegium swojej niewłaściwości rzeczowej do rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Starosty Tarnowskiego – zgodnie z regulacją art. 19 k.p.a. – Kolegium winno nie tyle stwierdzić niedopuszczalność odwołania, ile przekazać odwołanie stosownie do art 65 k.p.a. postanowieniem organowi właściwemu tj. Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie.
Podzielić bowiem należy pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż wbrew błędnemu pouczeniu zawartemu w decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia [...].10.2009r., organem odwoławczym jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. Właściwość Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie do rozpatrywania odwołań, jako organu odwoławczego wynika z art.4 ust.4 ustawy z dnia 18.07.2001r. (Dz.U. z 2005r. nr 239, poz. 2019) Prawo wodne, gdzie wskazano, że "właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do starostów realizujących:
- 1) zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie;
- 2) kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego."
Jak wynika z brzmienia art.4 ust.4a cyt. ustawy "odwołania od decyzji starostów realizujących zadania, o których mowa w ust. 4, wnosi się do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na którego obszarze właściwości następuje szczególne korzystanie z wód lub są podejmowane czynności wymagające pozwolenia wodnoprawnego albo czynności wymagające decyzji starosty w zakresie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1."
Natomiast z art.140 ust. 1 cyt. ustawy wynika, że organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych jest starosta, wykonujący to zadanie jako zadanie z zakresu administracji rządowej. Starosta, jako organ wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jest również właściwy do orzekania w sprawach przeniesienia praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego na zasadzie art.134 Prawa wodnego, a organem odwoławczym od takiej decyzji jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej.
W konsekwencji skoro organem II instancji od decyzji Starosty Tarnowskiego z dnia [...].10.2009r. jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie (organ właściwy rzeczowo, miejscowo i instancyjnie), a wniesione odwołanie błędnie (lecz zgodnie z pouczeniem) wniesiono do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, to Kolegium powinno je przekazać w drodze postanowienia do organu właściwego (art. 65 k.p.a.).
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, jako organ który nie jest organem odwoławczym (rzeczowo, miejscowo i instancyjnie) nie mogło podejmować żadnych czynności, ani tym bardziej orzeczeń w zakresie wszczętego przez wniesione odwołanie od decyzji Starosty Tarnowskiego z [...].10.2009r. postępowania odwoławczego. Skoro zatem Kolegium nie było organem odwoławczym nie miało kompetencji do orzekania na podstawie art.134 k.p.a. (może to uczynić wyłącznie organ odwoławczy) i nie mogło stwierdzić niedopuszczalności odwołania. Zatem doszło do naruszenia art.134 w zw. z art.19 i 65 k.p.a.
Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie została wydane sposób uzasadniający zastosowanie art.156 § 1 pkt 1 k.p.a., a tym samym na podstawie art.145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić ich nieważność.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.