Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 września 2002 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania T.Ł. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2002 r. Nr [...] orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu w dniu [...] 2002 r. pobytu stałego T.Ł. w budynku nr [...] w R. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wydanie decyzji organu I instancji poprzedzone było przeprowadzeniem postępowania dowodowego, w trakcie, którego ustalone zostało, że w dacie zgłaszania pobytu pod wyżej wymienionym adresem T.Ł. już nie przebywał, opuścił ten lokal kilka dni wcześniej. Okoliczności te dały podstawę do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o cyt. wyżej przepis.
W odwołaniu od tej decyzji T.Ł. kwestionuje zasadność decyzji Wójta Gminy R., wykazał, iż posiada uprawnienia do przebywania w przedmiotowym lokalu, a w związku z tym twierdzi, iż brak jest podstaw do anulowania zameldowania.
Organ II instancji, po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że bezspornym jest fakt, że T.Ł. przez okres kilku lat zamieszkiwał w budynku nr [...] w R. stanowiącym współwłasność odwołującego się oraz H.Ł. jego żony. Organ podnosi, iż wówczas, gdy zamieszkiwał i podlegał obowiązkowi meldunkowemu tego obowiązku nie dopełnił mimo, że przebywał do [...] 2002 r. w przedmiotowym budynku. Następnie organ ustala, że w dniu [...] 2002 r. T.Ł. przedłożył w Urzędzie Gminy formularz zgłoszenia pobytu stałego, na którym to zgłoszeniu potwierdził fakt zamieszkiwania w budynku [...] w R. Na podstawie tegoż zgłoszenia organ meldunkowy zarejestrował pobyt stały Pana T.Ł. w przedmiotowym budynku. Wniosek o anulowanie zameldowania złożyła w dniu [...] 2002 r. H.Ł. żona. Organ pierwszoinstancyjny po ustaleniu w trakcie postępowania wyjaśniającego faktu wadliwie dokonanego zameldowania czynność tę anulował w myśl przepisu art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Następnie organ stwierdza, że poza sporem pozostaje fakt, że T.Ł. posiada samoistne uprawnienia do zamieszkiwania w budynku [...] w R. z tytułu własności. Uprawnienia te ma w takim samym zakresie jak H.Ł. -jego żona. Posiadając równe prawa H.Ł. nie musi wyrażać żadnej "zgody" na zameldowanie T.Ł. Obowiązek meldunkowy wynika wprost z przepisów i nieporozumieniem jest udzielanie zgody na zarejestrowanie pobytu. Jedynym warunkiem niezbędnym do zameldowania w obecnym stanie prawnym jest okoliczność zamieszkiwania tj. fizycznego przebywania w lokalu, a następnie dopiero zarejestrowanie tegoż pobytu.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł T.Ł.
Skarżący podniósł, że organy wydające decyzje manipulują dowodami, gdyż jest on właścicielem budynku, w którym się zameldował. Podniósł, że mieszkał tam do momentu, gdy policja usunęła go z domu w dniu [...] 2002 r. wobec tego, że nie jest zameldowany. Dlatego w dniu [...] 2002 r. złożył wniosek o zameldowanie i urzędniczka dokonała meldunku na druku. Zdaniem skarżącego decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż została złożona na podstawie wniosku jego żony, która nie ma prawa dysponowania jego własnością, a jest on współwłaścicielem nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w przedmiocie zameldowania w postępowaniu, które kończy decyzja administracyjna, stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania.
W stanie prawnym obowiązującym w chwili dokonania przez organ czynności materialno-technicznej zameldowania T.Ł. budynku nr [...] w R. dla zgodności z prawem tej czynności koniecznym było łączne spełnienie dwóch przesłanek.
Były to: zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) zamieszkiwanie w lokalu z zamiarem stałego w nim przebywania i z mocy art. 9 ust. 2 tej ustawy wykazanie uprawnień do przebywania w lokalu.
Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów.
W dacie zameldowania skarżący T.Ł. faktycznie nie mieszkał w przedmiotowym budynku, co sam zeznał w toku postępowania przed organem I instancji.
Należy przy tym dodać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 orzekł o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz z art. 7 i 32 Konstytucji RP.
W świetle wyroku TK organ meldunkowy nie bada czy osoba dokonująca zameldowania posiada uprawnienia do lokalu, bada tylko fakt faktycznego zamieszkiwania w nim tej osoby.
Skarżący może wystąpić o zameldowanie w przedmiotowej nieruchomości, jeśli faktycznie tam zamieszka.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak sentencji.