Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 sierpnia 2002 r. Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości przysługującej mł. asp. w stanie spoczynku G.W. wysokości odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe za rok 2001 i 2002.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] 2002 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło, złożone w ustawowym terminie, odwołanie mł. asp. w stanie spoczynku –G.W.- byłego detektywa Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KPP, od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2002 r. ustalającej wysokość odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W odwołaniu wymieniony zarzucił, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji wydana została z naruszeniem przepisu art. 24 § 3 kpa. Jego zdaniem nadkom. M.M. winien być wyłączony od udziału w postępowaniu administracyjnym, gdyż posiada wiadomości, jako świadek w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym przeciwko niemu przez Prokuraturę Okręgową. Stwierdził, że fakt ten potwierdził urzędowo sam Komendant Powiatowy Policji w innym postępowaniu administracyjnym do [...]. Nadmienił, że w dniu [...] 2002 r. złożył na ręce Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o wyłączenie nadkom.
M.M. od udziału w postępowaniu. Do odwołania odniósł się Komendant Powiatowy Policji, który stwierdził, że w prowadzonym przeciwko G.W. postępowaniu przygotowawczym został wprawdzie przesłuchany w charakterze świadka, jednak przesłuchanie to dotyczyło faktu kierowania przez niego jednostką z której zaginęły dokumenty zawierające informacje niejawne. Nadmienił, że postępowanie karne nie ma żadnego związku z postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia wysokości przysługującej G.W. odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
Nadto Komendant Powiatowy Policji dodał, iż z urzędu zbadał swoją właściwość do rozpatrzenia sprawy nie stwierdzając przesłanek do wyłączenia siebie, jako organu. Uwzględniając to wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zarzut G.W., iż Komendant Powiatowy Policji winien być wyłączony od udziału w wymienionym postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 24 § 3 kpa jest nietrafny. Był on już rozpatrzony w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku w tej sprawie w omawianym postępowaniu odwoławczym. Wniosek ten uznany został za nieuzasadniony, w związku z czym wydano postanowienie z dnia [...] 2002 roku o odmowie wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia wysokości przysługującej G. W. nagrody rocznej oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Podstawą do takiego rozstrzygnięcia, stwierdza organ, było ustalenie, iż w stosunku do Komendanta Powiatowego Policji nie zaszły żadne przesłanki wskazujące na istnienie okoliczności nie wymienionych wart. 24 § 1 kpa, które mogłyby wzbudzić wątpliwości co do jego bezstronności.
Za okoliczność taką nie może być uznany fakt przesłuchania Komendanta Powiatowego Policji w charakterze świadka w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko G. W., które musiało nastąpić z racji jego odpowiedzialności, jako kierownika jednostki, za ochronę tajemnicy państwowej i służbowej. Ponadto organ odwoławczy podnosi, iż w każdym przypadku wysokość odprawy oraz ekwiwalentu pieniężnego przysługującego policjantowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie zależy od woli przełożonego, lecz wynika z czynników obiektywnych, jakimi są staż służby oraz ilości pozostałych do wykorzystania dni urlopu wypoczynkowego.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł G.W.
Skarżący podniósł zarzut, że decyzję organu I instancji wydał pracownik, który winien być wyłączony z mocy art. 24 § 3 kpa,,gdyż był świadkiem w postępowaniu prowadzonym przeciwko skarżącemu.
Nadto zarzucił, że organy wydające decyzję nie zwróciły uwagi na przepis prawa materialnego regulujący wysokość należnego urlopu wypoczynkowego za rok 2001 tj. art. 8 ustawy z 27 lipca 2001 r. " o zmianie ustawy o Policji.., zgodnie z którym niewykorzystany urlop wypoczynkowy policjanta przelicza się z dni kalendarzowych na dni robocze. Zdaniem skarżącego nie dokonano u niego takiego przeliczenia, jak też nie wykazano czy takie przeliczenie jest tylko czynnością techniczną czy też zmianą stosunku służbowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed l stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Skarżący podniósł dwa zarzuty jeden dotyczył osoby wydającej decyzję w I instancji tj. Komendant Powiatowy Policji nadkom. M.M., który jego zdaniem winien być wyłączony od rozpoznania jego sprawy, gdyż był przesłuchany w charakterze świadka w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu.
Stosownie do treści art. 24 § 1 kpa Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie:
- 1) w której jest stroną albo pozostaje zjedna ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki,
- 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia,
- 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli,
- 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3,
- 5) w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji,
- 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne,
- 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej.
§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), przysposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3).
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.
Powołany przepis wymienia taksatywnie przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w sprawie. Żadna z tych przesłanek w sprawie nie zachodziła i nie została przez skarżącego wykazana.
Nadkom. M.M. był przesłuchany w charakterze świadka w sprawie karnej prowadzonej przeciwko skarżącemu, a nie w sprawie dotyczącej ustalenia świadczeń z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, a więc w zupełnie innym postępowaniu, brak zatem przesłanki do jego wyłączenia.
Drugim zarzutem, a właściwie wątpliwością skarżącego była wątpliwość czy w sposób właściwy zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o policji....(Dz. U. Nr 100, poz. 1084) zostały przeliczone dni urlopu wypoczynkowego z dni kalendarzowych na dni robocze.
W ocenie Sądu ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2001r. został wyliczony zgodnie z zasadami wskazanymi w powołanym wyżej przepisie. Takie przeliczenie jest czynnością techniczną nie zmieniającą stosunku służbowego.
Mając powyższe na uwadze, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w sprawie naruszenia prawa przez organy orzekające, należało na mocy art. 151 ppsa orzec jak w sentencji wyroku.