Uzasadnienie
W dniu 31 października 2019 r. Burmistrz R. wydał decyzję znak: [....] umarzającą w całości postępowanie wszczęte na wniosek [....] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej TAR 7006A planowanej do usytuowania na dz. nr 572/3 w miejscowości R, gm. R. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Burmistrza R. z dnia 31 października 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Decyzję tę zaskarżyła sprzeciwem Gmina R. reprezentowana przez Wójta, który wskazał, że legitymacja Gminy wynika z art. 73 § 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji. Gmina jest bowiem właścicielem działki nr [....] w R., przylegającej bezpośrednio do działki mr [....], na której przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. ocenić należy jako niedopuszczalne, co daje podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Organ orzekający w I instancji nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK 386/05, LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK 521/05 LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.
Powoływany przez stronę skarżącą art. 73 § 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) nie istnieje. Przepis art. 73 tej ustawy dzieli się na ustępy, a nie paragrafy, od grudnia 2014 liczy trzy ustępy, nigdy nie miał i nie ma ust. 3a. Po raz ostatni znowelizowany został w październiku 2018 r. (zmiana numeracji dziennika ustaw powołanego w ust. 3), a zatem nie sposób zgadnąć o brzmieniu sprzed jakiej nowelizacji mowa.
Krąg stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został określony w art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Został on znowelizowany ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 poz. 1712) z dniem 24 września 2019 r. W brzmieniu sprzed tej nowelizacji art. 74 ust. 3a stanowił: "Stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się:
- 1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie;
- 2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska;
- 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem".
Wójt Gminy R. działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji do rozstrzygania sprawy administracyjnej, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Taka rola procesowa uniemożliwia jednoczesne korzystanie z uprawnień strony postępowania, nawet jeżeli gmina jest właścicielem działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do rozstrzygania sporów o sposób zakończenia sprawy administracyjnej pomiędzy organem I instancji a organem II instancji.
Wobec powyższego sprzeciw w niniejszej sprawie należało odrzucić jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.