Uzasadnienie
E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na dzień 24 listopada 2022 r. skargę na uchwałę nr LXXX/1219/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 28 sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Czyżyny – Łęg".
Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, czego nie zakwestionowała skarżąca, wniesienie skargi do Sądu nie zostało poprzedzone przez skarżącą wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Mając to na uwadze, zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2023 r., k. 21, wezwano pełnomocnika – adwokata reprezentującego skarżącą, by w terminie siedmiu dni - pod rygorem odrzucenia skargi - przedstawił dowód, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 30 stycznia 2022r., k. 22.
Pełnomocnik skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu.
Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej "p.p.s.a." – kontrola tego aktu podlega kognicji sądu administracyjnego.
Podstawową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi.
W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.).
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.
Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona dnia 28 sierpnia 2013 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, czego nie kwestionowała skarżąca, wniesienie skargi do Sądu nie zostało poprzedzone przez skarżącą wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Ponieważ także i w aktach brak było dokumentu świadczącego o wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, dlatego skarżąca, działająca przez adwokata, została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 30 stycznia 2022r., k.
- 22. Pełnomocnik skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro w niniejszej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, to jej skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
O zwrocie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.