Uzasadnienie
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] 2001r., Nr:[...], na podstawie art,127par3, 138 par l pkt. l k.p.a. i 2 pkt 2 lit "a" i art. 3ust. l ar l k.p.a. oraz art. 4 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 31.05. 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich /Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm./, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek F. Z. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] 1998 r., Nr [...].
Jak wynika z uzasadnienia decyzji, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługiwał na uwzględnienie gdyż zgodnie z przepisem art. 4 ust. l ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy, świadczenie pieniężne przyznawane jest na podstawie dokumentów oraz dowodów potwierdzających rodzaj i okres represji. F. Z. nie posiada własnego dokumentu potwierdzającego doznane represje. Dowodami są zeznania świadków, które pozwalają na uznanie wspólnego okresu osadzenia w obozie pracy "B." od marca 1943 r. do stycznia 1944 r. Oparto się przy tym na dokumentach potwierdzających osadzenie świadków P. T. i S. K. w obozie pracy w tym czasie i przyznano uprawnienia do świadczenia pieniężnego skarżącemu przewidzianego w art. l ust. l i art. 4 ust. l i 2 ustawy z dnia 31.05.1996 r o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZZSRR, za okres 11 miesięcy tj. od marca 1943 r. do stycznia 1944 r.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący F. Z. podniósł, że z jego pokrzywdzeniem Urząd nie przyznał mu należnych świadczeń pieniężnych, przysługujących mu z ustawy za pracę przymusową za cały okres od dnia[...] 1942 r. do [...] 1944 r. osadzenia go w obozie pracy. Zarzucił on, że organ bez należytego wyjaśnienia sprawy poddał w wątpliwość jego oświadczenie co do czasokresu przebywania w obozie. Bez powinnej wnikliwości dokonał negatywnej oceny zeznań świadków, a nadto nie uwzględnił zeznań tych świadków, którzy potwierdzili pełny okres jego przebywania w obozie i wykonywania prze niego przymusowej pracy. Dodatkowo załączył do skargi oświadczenia świadków P. T. i A. D. stwierdzające, okres wykonywanej przez niego pracy przymusowej w czasie od [...] 1942 r. do [...]1944 r..
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty zawarte już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności; że skarżący nie przedstawił własnych dokumentów, więc dowodami były zeznania świadków S. K. i P. T. wraz z dokumentami które pozwoliły na uznanie wspólnego okresu osadzenia w obozie pracy wraz ze skarżącym.
Sąd zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.
- 01. 2004 r. Zatem stosownie do treści art. 97 par l ustawy z dnia 30.
- 08. 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Właściwym przeto do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Stosownie do treści art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznając skargę w granicach danej sprawy nie jest związany jej zarzutami i wnioskami oraz podstawą prawną.
Skarga jest uzasadniona.
Organ wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 k.p,a. nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, jak również nie dokonał prawidłowej i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Skarżący, co jest bezsporne nie posiada własnego potwierdzenia w postaci dokumentu stwierdzającego, że we wskazanym okresie od [...] 1942 r. do [...] 1944 r. przebywał w obozie przymusowej pracy "B." w N. Jednakże dowodami w sprawie, jak słusznie zauważa organ są oświadczenia świadków. Organ uznał, iż świadkowie S. K. i P. T. są wiarygodni gdyż posiadają własne dokumenty stwierdzające ich pobyt w tymże obozie. Jednak bez dokonania analizy tych zeznań, wiarygodność świadków odniósł tylko i wyłącznie do potwierdzonego własnymi dokumentami okresu, w którym przebywali oni w obozie "wspólnie" wraz ze skarżącym.
Trzeb stwierdzić, iż świadek P. T. na wezwanie Kierownika Urzędu wyjaśnił dokładnie czasokresy służby F. Z. /por. k. 197, które nb. pokrywają się z oświadczeniem skarżącego złożonym w kwestionariuszu oraz w jego oświadczeniach znajdujących się w aktach sprawy. Oświadczenie skarżącego znajduje też potwierdzenie w zgodnych zeznaniach świadków; A. D. /k. 117 i S. F.,/k. 127, który twierdzą, iż w tym samy ni czasie byli osadzeni w obozie "B."
Organ dokonał pobieżnej oceny zeznań świadków przyjmując wbrew ich treści zawężony okres pobytu skarżącego w obozie do czasu, w którym przebywali tam również osadzeni świadkowie, S. K. i P. T. Dokonując takiego "uproszczenia" organ nie ustosunkował się w ogóle do tej części zeznań świadków, w której potwierdzają inny niż własny okres osadzenia i wykonywania pracy przymusowej przez skarżącego. Ponadto organ nie ustosunkował się w ogóle do zeznań wymienionych wyżej świadków A. D. i S. F. potwierdzających, wskazany przez skarżącego okres osadzenia go w obozie "B." od [...] 1942 r. do [...] 1944 r., co uniemożliwia kontrolę sądowoadministracyjną decyzji podjętej w oparciu o niepełny materiał dowodowy.
Trzeba mieć wszakże na uwadze, że przepis art. 107 par 3 k.p.a. nakłada na organ nie tylko obowiązek wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał on za udowodnione i dowodów na których się oparł ale również obowiązek wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Nie można zatem budować ustaleń faktycznych uwzględniając tylko niektóre fragmenty materiałów dowodowych z całkowitym pominięciem bez żadnego uzasadnienia tych, które w świetle twierdzeń strony stanowią podstawę faktyczną dla realizacji uprawnienia przysługującego jej z mocy ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym.....
Należy zauważyć, że przepis par 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Pomocy Społecznej z dnia 29.
- 12. 1999 r. w sprawie wymaganych dokumentów i dowodów potwierdzających rodzaj represji i jej okres trwania nie pozbawia mocy dowodowej oświadczeń świadków, jeżeli nie przedstawią oni dowodów wymienionych w par. 2 tegoż rozporządzenia. Przepis ten bowiem stanowi jedynie, że "świadkowie powinni przedstawić dowody...." / por. wyrok NSA z dnia 8.
- 03. 2002 r. VSA 1865/01 LEX nr 141226/.
Mając na uwadze powyższe, wobec naruszenia przepisów art. 7, 77. 107 par l i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par. l pkt. l lit. "c" i art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.