Uzasadnienie
Decyzją Nr: [...], z dnia [...] marca 2000r., Prezydent Miasta K. na podstawie art. 93, 96, 97, 98 i 99 ustawy z dnia 12.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. Nr 115, poz. 741/, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17.02.1998r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobów sporządzenia i rodzaju dokumentów wymaganych w ty m postępowaniu oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Towarzystwa Budownictwa Społecznego K. – Z., zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w obr. [...] jedn. ewiden. K. – P. obj. Kw [...], Kw [...], Kw [...] składającej się z działki nr "1" opow. 1.5391 ha, na działki ozn. numerami od "2" do "16", sporządzony przez geodetę uprawnionego mgr inż. J.O. w dniu 15.03.2000r. Nr ks. rób. [...], przyjęty do ewidencji powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27.03.2000 r., Nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...].03.2002 r. Nr: [...], działając z urzędu na podstawie art. 156 § l pkt 2, art. 157 § l i § 2, art. 158 § l k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1-3 i art. 98 ust. 1-4 ustawy z dnia 21.08. 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz. U. z 2000r. Nr 46, póz. 543, z późn. zm./ stwierdziło nieważność powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. w części oznaczonej jako "Pouczenie", orzekającej o:
- 1. przejściu na własność Gminy K. działki nr "16" o pow. 0,2812 ha w obrębie [...] w jedn. ewid. K. – P., wydzielonej pod budowę drogi z nieruchomości będącej przedmiotem podziału, dokonanego na wniosek właściciela, z dniem, w którym decyzją stała się ostateczna,
- 2. ujawnieniu w księgach wieczystych na podstawie ostatecznej decyzji podziału nieruchomości prawa własności Gminy K. do działki nr "16" w obr [...] w jed. ewid. K. – P.,
- 3. przysługującym właścicielowi podzielonej nieruchomości prawie do otrzymania odszkodowania za działkę przyjętą na własność Gminy K. w wysokości uzgodnionej pomiędzy właścicielem a zarządem Gminy w odrębnym postępowaniu,
- 4. ustaleniu wysokości odszkodowania według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości w razie bezskutecznych negocjacji z Gminą K., a ponadto odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałej części zatwierdzenia podziału nieruchomości stanowiących działkę nr "1" położoną w obr [...] w jedn. ewid. K. – P. Decyzją z dnia [...].07.2002r., Nr: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku Towarzystwa Budownictwa Społecznego "K.-Z." SA. o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2000r. nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości załatwionej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2002 r., nr [...], działając na podstawie art. 156 § l pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1-3 i art. 98 ust. 1-4 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, póz. 543 ze zm./ oraz art. 138 § l pkt 2 w zw. a art. 127 par 3 i 4 k.p.a. - uchyliło powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].03.2002 r. w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, iż: odmawia stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].03.2000r.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium stwierdziło, że część decyzji, której nieważność stwierdzono nie jest elementem rozstrzygnięcia (sentencji). Oznacza to, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].03.2000r. w części zatytułowanej pouczenie albowiem w istocie ma ona znaczenie wyłącznie informacyjne i sama w sobie nie rodzi skutków prawnych, gdyż te w zakresie przejścia prawa własności wynikają bezpośrednio z samej ustawy, a nie z tegoż pouczenia.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności toczącym się w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ma obowiązek zbadać czy decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą polegającą na naruszeniu prawa w stopniu rażącym, a w szczególności czy jest dotknięta jedną z wad wymienionych wart. 156 § l k.p.a., zaś rażące naruszenie prawa polega na tym, że w jego wyniku powstają skutki prawne niemożliwe do zaakceptowania w aspekcie praworządności. Przepisy nie przewidują natomiast możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na negatywne skutki finansowe, jakie ona wywarła dla organu władzy publicznej. Zresztą skutki wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § l k.p.a. obciążają organ, który wydał decyzję, jest on zobowiązany do zapłaty odszkodowania z tytułu rzeczywistej szkody po stronie uczestników postępowania. Analizując przedmiotową decyzję Prezydenta Miasta K. nie można stwierdzić aby była dotknięta jedną z wad, o której mowa w przepisie art. 156 § l k.p.a. a zatem nie można stwierdzić jej nieważności.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Gmina Miasta K. reprezentowana przez Prezydenta Miasta K. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].07.2002 r. podnosząc, że decyzja ta jest błędna i narusza prawo materialne tj. przepis art. 98 ustawy z dnia 21.08.1997r. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr "16" zarówno w czasie wydawania decyzji podziałowej, jak i obecnie nie stanowi i nie stanowiła drogi publicznej. Fakt, że pokrywa się ona częściowo z terenem przeznaczonym pod drogi w planie zagospodarowania przestrzennego nie stanowi dowodu, iż wydzielona w wyniku podziału droga jest drogą publiczną Droga ta służy do obsługi przyległej zabudowy i stanowi drogę wewnętrzną.
Również fakt, że droga ta została opisana w na mapie ewiden. jako ulica, a uchwałą Rady Miasta nadano jej nazwę "ulica M. M." nie stanowi potwierdzenia, że droga ta ma charakter publiczny. Zatem zaskarżona decyzja, jako błędna i nieodpowiadająca przepisom prawa nie może się ostać.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalanie skargi argumentując podobnie, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2002 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd zważył, co następuje
W postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada skargowości, co oznacza, że sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi uprawnionego do jej wniesienia podmiotu. Zatem przesłanką dopuszczalności skargi (sensu stricto) w zakresie podmiotowym jest kwestia legitymacji przysługującej z mocy art. 50 § l lub 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podmiotowi do jej wniesienia.
Stosownie do powołanego przepisu art. 50 § l uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi, (§ 2 art. 50).
Wskazana przesłanka dopuszczalności zaskarżenia (sensu stricto) należy do istotnych elementów postępowania sądowo administracyjnego. Jej brak skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie przepisu art. 58 § l pkt. 6 p.p.s.a.
W każdym przypadku bowiem stwierdzenia barku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny zobowiązany jest skargę odrzucić /por. T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz W P LexisNexis Warszawa 2005, str. 276 /.
Bezsporną okolicznością jest fakt, że Prezydent Miasta K. - był organem pierwszej instancji rozstrzygającym w niniejszej sprawie, zatem należy przyjąć, że Gmina nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na decyzję administracyjną.
Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale składu pięciu sędziów z dnia 9.10.2000 r. OPK 14/00 - gdyby nawet gmina miała interes prawny w rozumieniu przepisu art. 28 k.p.a., nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy, a jednocześnie prezydent nie przestaje być organem właściwym do orzekania w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej zgodnie z generalnie określonymi kompetencjami przyznanymi mu w ogólnych normach kompetencyjnych i przepisami prawa materialnego również wówczas, kiedy miasto to wykonuje zadania powiatu, a on sprawuje funkcje starosty. / tak też T.Woś; por. Glosa do uchwały siedmiu sędziów NSA z 19.05. 2003 r., OPS 1/03, Sam Ter. 2004, nr 12,s76/
Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 pkt. 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.