Uzasadnienie
W dniu [...] 2003 roku została złożona skarga na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2002 roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] 1990 roku nr [...].
W myśl art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 58 § 2 ustawy).
W przedmiotowej sprawie Wojewoda M. wydał postanowienie z dnia [...] 2002 roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] 1990 roku nr [...] działając jako organ I instancji. Od tego postanowienia przysługiwał stronom środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w W. Dopiero od postanowienia tego organu jako organu odwoławczego przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego skargę wniesioną na postanowienie Wojewody M. czyli skargę złożoną na postanowienie organu I instancji należało odrzucić jako niedopuszczalną działając na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1'271 z późn. zm.).