Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 września 2003 znak [...] po rozpatrzeniu odwołania L.R. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2003 znak [...] którą orzeczono o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów jedn. ewid., przez zmianę właścicieli w jednostkach rejestrowych: 63 obrębu 61 w odniesieniu do działki ewid. Nr [...] o pow. [...] ha Lwh 273 cd KW [...] oraz 76 obrębu 13 w odniesieniu do działki ewid. Nr [...] o pow. [...] ha obj. KW [...]. W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 7 "b" ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.).
Uzasadniając swoją decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.
Wnioskiem z [...] 2003r. L.R. przebywająca w USA i działająca przez pełnomocnika, wystąpiła o wprowadzenie w operacie ewidencji gruntów zmian przez ujawnienie w odniesieniu do działki Nr [...] w obrębie 61 objętej Lwh 273 cd KW [...], a w stanowiącej nieruchomość przy ul. [...] jako właściciela S.G. a w odniesieniu do działki Nr [...] w obrębie 13 stanowiącej nieruchomość przy Dietla [...] i [...] i [...] 6 obj. KW [...] jako współwłaścicieli G. K. i P.L.
Uzasadniając wniosek wskazano, że w operacie ewidencji gruntów dnia [...] 2002r. z powołaniem na decyzję Ministra Finansów z dnia [...].2002r. Nr [...] ujawniono przejście na rzecz Skarbu Państwa własności nieruchomości położonej przy ul. [...] składającej się z działki [...] obr. 61 obj Lwh 275 cd KW [...] oraz przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału ½ części we współwłasności nieruchomości położonej w [...] przy ul[...] i [...] składającej się z działki Nr [...] w obrębie 13 obj. KW [...].
Zdaniem wnioskodawczyni wpisu zmian podmiotowych w ewidencji gruntów dokonano na podstawie nieostatecznej decyzji Ministra Finansów.
Prezydent miasta decyzją z dnia [...] 2002r. odmówił wprowadzenia w ewidencji żądanych zmian przez ujawnienie S. G. jako właściciela działki ewid – Nr [...], oraz G. K. i P. L. jako współwłaścicieli w ½ części działki ewid Nr [...] Powołując jako podstawę swej decyzji przepisy art. 20, 21 i 22 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne oraz § 2 ust. 2 pkt 2 § 9, § 3b pkt 5 §§ 45, 46 i 47 ust. 3 Rozporządzenia z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów (Dz.U. Nr 38, poz. 454) Prezydent Miasta stwierdził, że stan ewidencji zgodny jest ze stanem wynikającym z ostatecznej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2002 Nr [...]
Decyzją tą stwierdzono przejście na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej przy ul. [...] oznaczonej działką Nr [...] objętą Lwk 273 cd KW [...], oraz przejście na rzecz Skarbu Państwa udziału w ½ części we współwłasności nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] oznaczonych działką Nr [...] objętych KW [...]
Wskazano, że na wniosek L. R. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] 2002 znak [...] wznowił postępowanie na podstawie art.149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zakończone ostateczną od dnia [...] 2002r. decyzją Ministra Finansów z dnia [...].2002r., jednakże wznowienie postępowania nie jest jednoznaczne z uchyleniem tej decyzji. Wskazano, że podstawę wprowadzenia zmian stosownie do przepisu § 46 ust. 2 powołanego rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów stanowić może decyzja, a takiego dokumentu wnioskodawczyni nie przedłożyła.
W odwołaniu od tej decyzji L. R., podnosiła, iż mimo stwierdzenia w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2002r., że jest ona ostateczna w istocie nie miała przymiotu ostateczności. W odwołaniu wskazano, że Minister Finansów, pouczył o przysługującym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa, a zatem nie mogła być decyzją ostateczną stanowiąca podstawę wprowadzenia w ewidencji zmian przez ujawnienie Skarbu Państwa.
Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił stanowisko prawne organu I instancji odmawiające wprowadzenia zmian względem stanu ujawnionego w oparciu o decyzję Ministra Finansów z dnia [...] 2002 r. Wskazując na przepis art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podkreślono, że z decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2002r. wynikało, że jest ona ostateczna, a stan ewidencji gruntów odpowiada tej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego odwołująca się nie przedstawiła dokumentów stwierdzających, że ujawniony w ewidencji stan jest inny, a prowadzenie przed organem ewidencyjnym postępowania w przedmiocie samodzielnego ustalenia czy osoby wskazane we wniosku mają uprawnienia do gruntu jest niedopuszczalne, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy na powyższą decyzję wniosła L.R.z wnioskiem o jej uchylenie. Skargę oparto na naruszeniu przepisu § 46 ust. 2 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), w zw. z art. 127 § 3 kpa i 16 § 1 kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadniając skargę podniesiono, że organy ewidencyjne opierając się na decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2002 r. dokonały zmiany podmiotowych ewidencji, co do własności działki ewid. [...] w Obr. 61 i Nr [...] w Obr. 13, a odwołaniom od tych zmian nie nadano biegu, traktując formę zmian jako niezaskarżalną czynność materialno-techniczną.
W związku z tym stanowiskiem skarżące wystąpiły o wprowadzenie zmian ujawniających stan sprzed decyzji Ministra Finansów z dnia [...] 2002r. Podnoszono, że zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji stronom służyło w trybie art. 127 § 3 kpa prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem skarżącej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ma charakter zwykłego środka odwoławczego, a zatem decyzja – pomimo zawarcia błędnej informacji, że jest ostateczna, choć służy prawo złożenia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy – nie miała przymiotu ostatecznej, a zatem nie stanowiła podstawy w rozumieniu § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia do wprowadzenia zmian.
Skarżąca powoływała treść postanowienia Ministra Finansów z [...] "2002", który w uzasadnieniu postanowienia wznawiającego postępowanie zakończone decyzją z [...].2002 r. stwierdził, iż stała się ona ostateczna w dniu [...].2002r, a zatem przyznał, że nie miała przymiotu ostatecznej w dacie jej wydania. W dalszych zarzutach wskazano, że decyzja z [...]2002 r. została doręczona Prezydentowi oraz G.L. w dniu [...].2002, a "odwołanie" wniosła G. L. i L. R., która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Min. Finansów i to w dniu [...].2002 r. tj. przed upływem 14 dni od doręczenia decyzji Ministra Finansów G. L., co potwierdza uzasadnienie postanowienia Min. Fin. z [...] "2002"r.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego kwestie prawidłowości dokonanej w operacie ewidencji zmiany z punktu widzenia przymiotu ostateczności decyzji Ministra Finansów z [...].2002 r. pozostawił do oceny Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skargę wniesiono przed dniem 1 stycznia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy. Zgodnie zatem z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1271 z późn. zm.), wobec nie zakończenia postępowania przed powyższą datą, sprawa podlega rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej ustawa p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola powyższa, w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Rozpoznając skargę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana na płaszczyźnie zgodności z prawem, kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) w ewidencji gruntów – prócz tzw. informacji przedmiotowych określonych ust. 1 tego artykułu – wykazuje się także właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu, znajdują się grunty i budynki. Pomieszczony w rozdziale 10 – przepisy przejściowe i końcowe, art. 51 przewiduje nadto, że w ewidencji gruntów i budynków założonej na podstawie Dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6 poz.
32) oprócz właściciela, do czasu uregulowania tytułu własności, wykazuje się osobę władającego. Zgodnie z przepisami § 10 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 obowiązującego w czasie wydania zaskarżonej decyzji Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), ewidencja obejmuje dane dotyczące właścicieli, a w przypadku braku danych o właścicielach nieruchomości, wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. W świetle powyższych uregulowań w zakresie podmiotowym ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje o właścicielach nieruchomości. Informuje o osobach innych niż właściciele wchodzą w grę w sytuacjach wskazanych przepisami szczególnymi.
Zdefiniowaną przepisem art. 2 pkt 8 ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości), jako jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji m.in. o ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających gruntami, budynkami i lokalami, konkretyzują przepisy powołanego Rozporządzenia. Zgodnie z § 44 pkt. 2 Rozporządzenia do zadań starosty należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu następuje przez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, na wniosek lub z urzędu, przy czym z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (§§ 45 ust. 1, § 46 ust.1 i ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia).
Przepis § 12 ust. 1 Rozporządzenia określa zamknięty katalog dokumentów na podstawie, których w ewidencji uwidacznia się dane dotyczące właścicieli nieruchomości. Stanowi on, że prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 uwidaczniane są w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz pkt 6 – umów dzierżawy, o których mowa § 11 ust. 1 pkt 2.
W świetle powyższego, jeżeli podstawę wprowadzonej zmiany podmiotowej w ewidencji gruntów, co do uwidocznienia właścicieli nieruchomości stanowić ma decyzja administracyjna, to akt ten winien spełniać przymiot decyzji ostatecznej w rozumieniu przepisów kpa. Nie budzi wątpliwości w świetle utrwalonego już orzecznictwa, iż w pojęciu aktualizacji ewidencji, mieści się także korygowanie, czy usuwanie wpisów błędnych, nie odzwierciedlających aktualnego stanu prawnego. Żądanie usunięcia zmiany w ewidencji gruntów wprowadzonej w oparciu o nie ostateczną decyzję administracyjną, przez powrót do stanu sprzed takiej decyzji, mieści się w pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów.
Zgodnie z przepisem art. 16 § 1 zd. I kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Zarazem przepis art. 15 kpa statuuje jako zasadę postępowania administracyjnego jego dwuinstancyjność. Rozwija ją przepis art. 127 § 1 kpa stanowiąc, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. W świetle powyższego ostateczna jest decyzja wydana przez organ wyższego stopnia po rozpoznaniu odwołania, jak i decyzja organu rozpatrującego sprawę w I instancji, od której nie wniesiono odwołania w terminie przewidzianym art. 129 § 2 kpa.
Przepis art. 127 § 3 stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Na tle tego uregulowania wykształciło się orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 1994.01.12 II SA 2616/93 – ONSA 1995/1/34, i z dnia 1995.01.13 II SA/1886/94 – Prok i Pr. 1995/7-8/69), w myśl którego złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie określonym art. 127 § 3 kpa do naczelnego organu administracji, w terminie oznaczonym art. 129 § 2 kpa powoduje, że decyzja tego organu traci charakter ostatecznego rozstrzygnięcia, gdyż postępowanie administracyjne nie jest ostatecznie zakończone. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela, na tle niezmiennego brzmienia przepisu art. 127 § 3 kpa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Wydana z datą 19 września 2002 r. decyzja Ministra Finansów [...] na podstawie której dokonano zmian podmiotowych przez wpisanie w ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako właściciela działki ewid. Nr [...] i właściciela udziału w ½ części we współwłasności działki ewid. Nr [...] w miejsce wskazanych w tej decyzji osób, w pouczeniu zawierała informację, że jest ostateczna, oraz że możliwość wniesienia od niej skargi do NSA warunkowana jest złożeniem w trybie art. 127 § 3 kpa i 129 § 2 kpa wniosku do Ministra Finansów o ponowne rozpoznanie sprawy, oraz że skarga może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja ta skierowana była m.in. do "G. L.".
W świetle powołanego orzecznictwa NSA, stwierdzenie w pouczeniu ostatecznego charakteru decyzji, nie dawało organom prowadzącym ewidencję podstawy, do przyjęcia, iż decyzja ta w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji spełniała przymiot ostateczności w rozumieniu art. 16 § 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa bez zbadania czy strony nie wniosły żądania o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Należy mieć na uwadze, że przed podjęciem decyzji z dnia [...] 2003 r. Prezydent Miasta dysponował odpisem postanowienia Ministra Finansów z dnia "[...] 2002 r." Nr [...] (oczywiście mylnej daty co do roku nie sprostowano) który na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją tego organu z dnia [...] 2002 r. Z uzasadnienia tego postanowienia, nie wynikało, kiedy decyzję z dnia [...] 2002 r. doręczono G.L. – wskazanej w decyzji jako strona postępowania, a zatem czy złożone dnia [...] 2002 odwołanie przez L. R.która nie brała udziału w tym postępowaniu zostało złożone w otwartym dla stron terminie do wniesienia odwołania, który Minister Finansów dla wszystkich stron liczył od doręczenia decyzji Prezydentowi Miasta - jako stronie postępowania.
Już z tej przyczyny zaskarżona decyzja oparta była na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów okoliczności (art. 7,77 kpa), a w szczególności czy decyzja administracyjna ma charakter ostateczny.
Po drugie, zważyć należy iż decyzją Ministra Finansów z [...] 2002 r. stwierdzono przejście na rzecz Skarbu Państwa własności nieruchomości w miejsce właścicieli (współwłaścicieli) wpisanych w księgach wieczystych. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 (tj. Dz.U. z 2001 Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) o księgach wieczystych i hipotece, domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie rzeczywistym stanem prawnym.
Ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. Nr 12, poz.
65) oraz wydane na jej podstawie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 maja 1968 r. w sprawie trybu dokonywania w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. Nr 17 poz. 109), przewidują, że wpis do księgi wieczystej Skarbu Państwa następuje na podstawie decyzji Ministra Finansów, stwierdzającej przejście nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa.
Wskazany w podstawie prawnej decyzji Ministra Finansów z dnia 19 września 2002 r. m.in. przepis art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do wpisów na rzecz Skarbu Państwa w księgach wieczystych tytułu własności nieruchomości, które to nieruchomości i prawa przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że wydana na podstawie powyższej ustawy decyzja ma służyć zmianie stanu prawnego odnotowanego w księgach wieczystych.
W świetle powyższego, decyzja wydana w oparciu o przepisy powołanej ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. sama przez się, nawet spełniająca przymiot decyzji ostatecznej, nie stanowi samoistnej podstawy do ujawnienia w ewidencji gruntów właścicielskich praw Skarbu Państwa, w miejsce osób które figurowały dotychczas w ewidencji gruntów na podstawie wpisów dokonanych w księgach wieczystych. Dopiero prawomocny wpis w księgach wieczystych dokonany na podstawie decyzji Ministra Finansów stwierdzającej przejście własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w trybie wskazanej ustawy, stanowi przesłankę do wprowadzenia zmiany podmiotowej w ewidencji gruntów.
Wydana na podstawie art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz.U. Nr 12, poz.
65) decyzja Ministra Finansów stwierdzająca przejście własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, stanowi przewidziany prawem środek prawny, służący obaleniu wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece domniemania, że dotychczasowy stan prawny ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym. Ujawnieniu w księdze wieczystej na podstawie takiej decyzji podlega stan zgodny z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Z tych względów decyzja taka nie należy do kategorii decyzji administracyjnych, wymienionych w przepisie § 12 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów, które bezpośrednio mogą stanowić podstawę wpisu zmian podmiotowych. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. podstawę przejścia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa stanowi umowa międzynarodowa o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, a decyzja stwierdza ten fakt, a zatem ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny wywołujący bezpośredni skutek w sferze prawa własności.
Ponownie rozpatrując sprawę uwzględnią zatem organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków stan prawny nieruchomości wynikający z aktualnych wpisów w księgach wieczystych, którymi są objęte.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I szym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270 z późn. zm.). Orzeczenie w pkt II sentencji oparto na przepisie art. 152 w/w ustawy. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej reprezentowanej przez pełnomocnika – adwokata oparto na przepisach art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy.