Uzasadnienie
Działając na wniosek skarżącego T. C., dnia [...] lipca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję znak: [...], w której nakazał R. K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości przy zbiorniku na ścieki zlokalizowanym na działce położonej w miejscowości J., poprzez:
- 1. uszczelnienie dna i ścian zbiornika w taki sposób aby ścieki nie dostawały się do gruntu,
- 2. zasklepienie zbiornika i wykonanie włazu oraz rury odpowietrzającej.
Decyzja ta została wydana na podstawie art. 66 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z poźn. zm.), § 35 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa. W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku oględzin robót budowlanych przeprowadzonych na przedmiotowej działce stwierdzono, że zbiornik na ścieki nie odpowiada wymaganiom określonym w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 z późn. zm.).
Od decyzji tej odwołał się R. K. zarzucając, iż nie jest w stanie i wykonać budowy szamba z powodu braku środków finansowych. W budynku, który zamieszkuje jego siostra z rodziną, nie ma żadnych wygód tzn. nie ma łazienki ani ubikacji, a ścieki usuwane są wiadrem. Ponadto w odwołaniu podkreślał, iż dół pozostał po poprzednich właścicielach działki, którzy mieli tam wysypisko na śmieci (obornik). Ponadto R. K. w piśmie z dnia [...] lipca 2002 r. wskazał, że wbrew temu, co napisano w protokole oględzin, rura kanalizacyjna dochodząca do dołu nie jest do niczego podłączona i nie jest używana.
W wyniku odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał 27 sierpnia 2002 r. decyzję znak: [...], którą to uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazano, iż "zbiornik na ścieki" znajdujący się na działce R. K. jest w rzeczywistości nieumocowanym dołem wykopanym bezpośrednio na gruncie do którego dochodzi jedynie rura kanalizacyjna od budynku mieszkalnego. W związku z tym nie jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z poźn. zm.) i nie podlega on przepisom prawa budowlanego, a więc i nadzorowi organów budowlanych. Dlatego brak było podstaw do podejmowania działań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podkreślono też, że wykonanie decyzji organu I instancji doprowadziłoby do powstania zupełnie nowego obiektu budowlanego, na który zgodnie z art. 29 cytowanej ustawy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wymieniona wyżej decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z poźn. zm.).
Skarżący T. C. wniósł do sądu administracyjnego skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 sierpnia 2002 r. znak: [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że R. K. w rzeczywistości wzniósł nowy obiekt budowlany, na który nie posiadał pozwolenia. Skarżący nie zgadzał się z interpretacją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż przedmiotowy obiekt nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę powołała dotychczasowe argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazała, iż w kwestii wylewania ścieków do omawianego dołu skarżący powinien zwrócić się do organów właściwych w sprawach ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy zgodzić się z interpretacją przedstawioną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który uznał, że niniejsza sprawa należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Zgonie z art. 3 pkt 1.b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z poźn. zm.) pod pojęciem obiektu budowlanego należy m.in. rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Budowlę stanowi zaś każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub- obiektem małej architektury. Do budowli zalicza się także zbiorniki (art. 3 pkt 3. Prawa budowlanego). Przepisy przy tym nie określają bliżej tego pojęcia.
Wobec tego pod pojęciem tym należy rozumieć także każde sztucznie utworzone zagłębienie w ziemi, służące również do zbierania i gromadzenia ścieków domowych, niezależnie od technologii i sposobu w jaki zagłębienie to zostało wykonane i niezależnie od rodzaju materiałów użytych przy tej pracy. Do tak rozumianego pojęcia "zbiornik" wymienionego w przepisie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zastosowanie mają pozostałe regulacje wprowadzone tą ustawą (Podobnie: wyrok NSA z 8 listopada 2000 r. sygn. akt II S.A./Kr 825/98, niepublikowany). Regulacje wprowadzone przepisami ustawy -Prawo budowlane mają również zastosowanie do urządzeń budowlanych, wymienionych w art. 3 pkt 9 tej ustawy, tj. między innymi do urządzeń służących do gromadzenia ścieków (Wyrok NSA z 13 stycznia 2000 r., sygn. akt II S.A./Po 283/99 niepublikowany i wyrok NSA z 13 marca 2002 r. sygn. akt II S.A./Bk 1597/01 niepublikowany).
Art. 3 pkt 9. Prawa budowlanego zawiera definicję urządzeń budowlanych. Są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie był dół o długości i szerokości po 2,7 metra i o głębokości 1 metra, do którego z kuchni budynku biegła rura kanalizacyjna. Obiekt ten mieści się w zakresie regulacji ustawy - Prawo budowlane, na co wskazują wymienione powyżej przepisy tej ustawy. W tej sytuacji decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego nie była uzasadniona, jako oparta na niewłaściwej interpretacji przepisów prawa materialnego. Miało to wpływ na wynik sprawy.
Dlatego decyzję tę należało uchylić na mocy art. 145 § 1 pkt 1a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).