Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.G. i J.G. na decyzję Wojewody znak [...] z dnia 22 września 2003 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący zostali wezwani do wskazania prawidłowego adresu zamieszkania uczestniczki postępowania A.W. Nadto skarżący, uczestnicy postępowania oraz organ administracji zostali pouczeni o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu. Adres uczestniczki postępowania nie został wskazany. Skarżąca A.G. nie złożyła takiego wniosku, żądając jedynie ustanowienia kuratora z urzędu i informując, że nie jest zainteresowana podjęciem tej funkcji społecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając, że na skutek niewykonania zarządzeń przez skarżących, pomimo dalszych czynności podjętych przez Sąd, nie istnieje obecnie możliwość nadania sprawie dalszego biegu, postanowieniem z dnia 27 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Kr 2638/03, zawiesił postępowanie sądowe.
Podstawą prawną do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania był art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. Zażalenie skarżących na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009r., sygn. akt II OZ 128/09.
Zgodnie z art. 130 § 1 p.p.s.a., sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron, jak również z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu. W sprawie niniejszej, w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania wniosek o jego podjęcie nie został zgłoszony przez żadną ze stron, jak również nie ustały przyczyny zawieszenia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 130 § 1 p.p.s.a.