Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Gminy w J. z dnia 27 marca 2001 r. nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 czerwca 2003 r. do 20 czerwca 2003 r.
W dniu 20 lipca 2003 r. pismo nazwane "protestem", dotyczące powyższego projektu, skierowali do Wójta Gminy w J. M. i J. P. (podpisano: "P."), zam. w Z. Zaprotestowali oni przeciwko przeznaczeniu na drogę K. – C. ich działek nr "1" i "2", na których chcieli zlokalizować inwestycje przemysłowe. Wnieśli o odstąpienie od rezerwowania terenu na drogę kosztem ich działek albo o przesunięcie drogi o kilkadziesiąt metrów w kierunku południowo-wschodnim.
Pismo M. J. P. uznano za zarzut i Rada Gminy J. uchwałą z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] odrzuciła ten zarzut w części dotyczącej pozostawienia przeznaczenia pod drogę fragmentu działki nr "1". W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działki zainteresowanych są położone przy drodze wojewódzkiej nr [...]. W wyłożonym projekcie planu określono ich obszar jako pas terenu rezerwowanego dla przebiegu projektowanej od lat i określonej w dotychczasowych planach, drogi krajowej nr [...] (cała działka nr "1" i 70% działki nr "2") oraz jako teren przeznaczony na cele przemysłu (30% działki nr "2"). W rejonie tego terenu rozpatrywano 2 warianty przebiegu drogi: optymalny - tunelowy i tańszy - terenowy. W wyniku dokonanej korekty projektu przebiegu drogi dla jej przebiegu został przeznaczony jedynie pas na części działki nr "1". Przeprowadzono badanie wszystkich możliwych wariantów przebiegu drogi i wybrano wariant optymalny, załatwiający liczne postulaty mieszkańców w sposób kompromisowy, minimalizujący uciążliwości, kolizje z istniejąca zabudową i szkody dla krajobrazu.
Uwzględnienie zarzutu musiałoby się wiązać z rezygnacją z wyznaczenia wariantu tunelowego drogi lub z daleko idącą korektą j ego przebiegu. Spowodowałoby to również konieczność szerszej ingerencji we własność innych właścicieli, a każdy wariant powoduje ingerencję w czyjąś własność.
W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. Wskazano, że odrzucając zarzut Rada Gminy nie działała dowolnie, ani nie nadużyła swoich uprawnień planistycznych.
W dniu 29 października 2003 r. M. i J. P. skierowali na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucili oni, ze uchwała nie została prawidłowo uzasadniona a Gmina wybiórczo traktowali poszczególnych wnioskodawców. Zarzucono, że uchwała narusza prawo do zagospodarowania działki.
W odpowiedzi na skargę Gmina J. wniosła o jej oddalenie. Powtórzono tu poprzednią argumentację
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.
Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.
W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.
Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, póz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej,
Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.
W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. W uzasadnieniu wskazano powody, dla których część zarzutu wniesionego przez państwa P. została uwzględniona i jednocześnie podano argumenty, przemawiające za koniecznością objęcia części z jednej z ich działek pasem drogowym. Wywód ten, wbrew zarzutom skargi, świadczy o dobrej analizie stanu faktycznego i rozważeniu wszystkich interesów ścierających się w analizowanej sprawie. Tak samo dokładne jest wytłumaczenie wyboru opcji tunelowego przeprowadzenia drogi, która - mimo, że kosztowniejsza - minimalizuje uciążliwości i zmniejsza konieczność ingerencji we własność innych właścicieli gruntów.
Trzeba pamiętać, że Gmina powinna dbać o zachowanie zasady równości podmiotów wobec prawa i postępować tak, żeby interesy jednych nie były wyróżniane kosztem drugich. Wbrew twierdzeniom skarżących Gmina wykazała, że dostrzega interesy wszystkich właścicieli i nie traktuje niektórych z nich wybiórczo.
Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie.
W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.