Uzasadnienie
Wyrokiem w dniu 24 lipca 2007 roku, sygn. akt II SA/Kr 265/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z.B. na postanowienie.......... Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia........ w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Uzasadnienie powyższego wyroku, sporządzone na zgłoszony w terminie wniosek skarżącego, zostało mu doręczone dnia 3 września 2007 roku, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia orzeczenia.
W dniu...... października 2007 roku (data stempla pocztowego) wniesiona została skarga kasacyjna, połączona z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu wskazano, iż skarżący do tej pory występował bez profesjonalnego pełnomocnika, a o pomoc prawną do adwokata zwrócił się w dniu..... października 2007 roku. Wtedy też dowiedział się, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej już minął. W związku z tym termin do wniesienia skargi powinien biec od dnia 19 października 2007 roku, czyli od momentu ustania przyczyny uchybienia.
Również pełnomocnik procesowy o uchybieniu dowiedział się w tym dniu, i od tej daty mógł dokonać stosownej czynności. Natomiast wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia miało - zdaniem skarżącego- uzasadniać to, iż w dniu 17 czerwca 2007 roku weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane, dająca możliwość bezpłatnej legalizacji samowoli budowlanej, która miała miejsce pomiędzy 1 stycznia 1995 roku a 11 lipca 2003 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o braku winy po stronie skarżącego, skoro wraz z uzasadnieniem wyroku zostało mu doręczone pouczenie o terminie wniesienia skargi kasacyjnej. We wniosku o przywrócenie terminu nie zostały przytoczone żadne okoliczności, mogące świadczyć o tym, że Z.B. nie mógł zapoznać się z pouczeniem, zatem konkluzja, iż uchybienie terminu było przez skarżącego niezawinione, nie znajduje uzasadnienia w stanie niniejszej sprawy, co obliguje Sąd do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu nadzoru budowlanego, wskazać należy, iż stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dodatkowo należy mieć na uwadze, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi było postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego uprzednio obowiązku rozbiórki, a zatem akt administracyjny, wydany w toku postępowania egzekucyjnego. Tymczasem okoliczności, na jakie powołuje się skarżący, dotyczą postępowania jurysdykcyjnego-mogłyby co najwyżej dotyczyć prawidłowości decyzji, nakazującej rozbiórkę.
Decyzja ta, jak wynika z akt niniejszej sprawy, stała się ostateczna z dniem 17 kwietnia 2001 roku, a nadto- w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 29 stycznia 2003 roku, sygn. akt II SA/Kr 1499/01, uzyskała przymiot prawomocności. Kwestie ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej pozostają zatem poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a co za tym idzie- na takiej podstawie nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Ponieważ nadto skarżący nie powołał się w swoim wniosku na żadną okoliczność, stanowiącą w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 86 § 1 i art. 61 § 3 p.p.s.a.