Uzasadnienie
wyroku z dnia 30 marca 2011 roku.
Decyzją z dnia 10 sierpnia 2000 r. nr [...] Prezydent Miasta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o czterech lokalach mieszkalnych na działce nr "1" w obrębie [...], przy ul. B. w N..
Odwołanie od w/w decyzji wniósł A. O., zarzucając naruszenie § 13 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Po rozpoznaniu odwołania od w/w decyzji, decyzją z dnia 30 sierpnia 2000 roku ([...]) Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując w uzasadnieniu, że kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z prawem, a usytuowanie projektowanej zabudowy w odległości 5,0 m. od granicy działek "2" i "3", przy projektowanej wysokości obiektu 9,57 m. pozwala stwierdzić, że rozwiązanie to spełnia warunki wynikające z § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] wywiódł A. O., zarzucając naruszenie § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu m.in. wskazał, że przyjmując przyszłe posadowienie budynku na jego działce, na poziomie parteru równym poziomowi parteru budynku określonego w decyzji organu I instancji oraz przyjmując poziom dolnej krawędzi wymienionego w rozporządzeniu najniżej położonego okna na 10 cm. powyżej poziomu parteru – zgodnie z w/w przepisem i przy utrzymaniu projektowanej wysokości 9,57 m., odległość budynku powinna wynosić minimum 5,57 m., a nie 5,0 m. od granicy pomiędzy działkami.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności z treści § 12 i § 13, na które powołuje się skarżący, przepisy te regulują kwestię usytuowania planowanego budynku w stosunku do zabudowy już istniejącej. Jak natomiast wynika z akt niniejszego postępowania administracyjnego, w tym m.in. pism i skargi skarżącego, działki "2" i "3" są niezabudowane, a zarzuty skargi podnoszone są w związku z hipotetyczną możliwością zabudowania tych działek, przy hipotetycznym wskazaniu gdzie usytuowane zostaną otwory okienne. Z powyższego powodu zarzuty te nie mogą zatem zostać uwzględnione. Biorąc pod uwagę, że decyzja nie zawiera wad, które uzasadniałyby jej uchylenie z urzędu, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.
Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.