Uzasadnienie
J. W., wniesioną w 2000r skargą, wielokrotnie uzupełnianą w zakresie braków wskazał, iż jej przedmiotem jest ostateczna decyzja Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia 17 kwietnia 1990r. znak [...], którą po wznowieniu postępowania - 1). uchylono decyzje: - Wojewody z dnia [...]1980r Nr [...] w sprawie wprowadzenia zmian do projektu wymiany gruntów w mieście [...], w części dotyczącej gospodarstwa Zakładu Rolnego [...] i gospodarstwa Z. i J. małż. W., oraz decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] 1989r. nr [...] zmieniająca w/w decyzję i, 2). orzeczono o zatwierdzeniu projektu wymiany gruntów m.in. przez przyznanie na własność Z. W. działki Nr [...], a na rzecz Z. i J. małż. W. własność i posiadanie działki Nr [...], oraz przyznano na własność i posiadanie M. O. i K. K. działki [...],[...], [...] i [...] pozostające w całości we władaniu Z. i J. małż. W., a działkę [...] pozostawiono we współwłasności M. O. i K. K..
W uzupełnieniu zarzutów skargi podniesiono, że stanowiące własność M. O. i K. K. działki Nr [...], [...], [...] i [...], użytkował skarżący, a w 1996r. Agencja Własności Rolnej sprzedała te działki, zdaniem skarżącego bezprawnie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazując, że w pismach uzupełniających braki skargi podnosił skarżący także wątki nie dotyczące zaskarżonej decyzji, a w szczególności naruszenie prawa własności działki [...] w Żabnie przez nie uznanie części tej działki jako rowu lub nieużytku, roszczenia własnościowe do działki [...] w [...] na której usytułowana jest stacja transformatorowa oraz skargi na działalność Wydziału IV Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w [...].
Wskazano, że działkę [...] nabył J. W. aktem notarialnym z [...] 1996r. Nr rep. [...] od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a skargę na decyzję Wojewody z [...] 1996r./ którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, odmawiająca zmiany klasyfikacji gruntów, oddalił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokiem z dnia 20 maja 1998r. sygn. II SA/Kr 154/97.
Podniesiono, że działka [...], wywodzi się działki [...] powstałej z podziału działki [...], która stanowiła własność Skarbu Państwa, a na podstawie umowy notarialnej z dnia [...] 1999r. Nr [...] Zakład Energetyczny [...] SA, nabył od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa własność działki [...] ze stacją transformatorową i działka ta nie była przedmiotem wymiany gruntów.
Co do skargi na decyzję z 17 kwietnia 1990r., podniesiono, ze współwłaścicielami działek [...],[...],[...],[...],[...] wedle księgi wieczystej [...] Sądu Rejonowego w [...] są M. z K. O. i K. z K. K. i taki stan odzwierciedla rejestr gruntów.
Wskazano, że wspomnianą decyzją stwierdzono tylko, iż Z. i J. małż. W. władają tymi działkami. Zarzucono, że gospodarstwo rolne Z. i J. W. umową notarialną z dnia [...] 1997r. Nr [...] obejmujace posiadanie m.in. powyższych działek przekazali synowi Z. Wa., a zatem brak po stronie skarżącego interesu prawnego.
Podnoszono też, że powyższe działki nie były przedmiotem sprzedaży przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa na rzecz M. O. i K. K..
Na rozprawie w dniu 10 maja 2004r., skarżący potwierdził, że w 1996r. umową notarialną całe gospodarstwo w zamian za rentę przekazał synowi Z. W., co obecny syn potwierdził.
W związku z dopuszczeniem dowodu z akt postępowania administracyjnego byłego Wojewody znak [...] zakończonego zaskarżoną decyzją z 17 kwietnia 1990r. na ustalenie, czy skarżący brał udział w tym postępowaniu, Wojewoda w piśmie z dnia [...] 2004r [...] wyjaśnił, iż akta zaginęły i brak możliwości podania konkretnej daty doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji.
Wojewoda wskazał jednak, przedkładając zawiadomienie Państwowego Biura Notarialnego z dnia [...] 1991 r., że z powołaniem m.in. na tą decyzję dokonano w księgach wieczystych m.in. wpisu prawa własności Z. W. działki [...] obj. [...], oraz wpisu prawa własności J. W. i Z. W., co do działki [...] obj. Kw [...], oraz że adresatem tego zawiadomienia był m.in. skarżący.
Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2004r. skarżący J. W., okazał wystawioną dnia [...] 2004r. informację Sądu Rejonowego, z której wynika, iż umową darowizny z dnia [...] 1997 r. Nr [...] razem z żoną gospodarstwo rolne przekazał na rzecz syna Z. A. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skargę wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i przed tą data postępowanie nie zostało zakończone.
Zgodnie zatem z przepisem art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr.153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wprawdzie akta postępowania administracyjnego b. Wojewody, w których zapadła decyzja z dnia 17 kwietnia 1990 r znak. [...] zaginęły, jednakże z przedstawionych przez skarżącego jak i organ odpisów tej decyzji wynika, iż miała ona charakter decyzji ostatecznej.
Stosownie do przepisów obowiązującego jeszcze w dacie wydania decyzji Działu VI Kodeksu postępowania administracyjnego(art. 196 in) skargę do sądu administracyjnego, po wyczerpaniu toku instancji należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.(art. 198, 199 kpa), za pośrednictwem organu administracji państwowej, który wydał zaskarżoną decyzję w ostatniej instancji(art. 200§1 kpa).
Skarżący wniósł dnia [...] 2000r. (data nadania pisma)skargę, pod rządem przepisów ustawy z dnia [...] 1995r o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368), które również przewidywały 30 dniowy termin do wniesienia skargi bezpośrednio do sądu od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie (art. 35 ust. 1 ustawy o NSA)
Zgodnie z art. 53§ 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr.153, poz. 1270), skargę można wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Według tych przepisów następuje zatem ocena, czy skargę złożono w terminie.
Przepis art. 58§11 pkt. 2 tej ustawy stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu.
Wielokrotnie wzywany o uzupełnienie braków skargi, zarządzeniem doręczonym dnia 11 stycznia 2001 r. skarżący wezwany został o podanie, kiedy otrzymał od organu zaskarżoną decyzję z dnia 17 kwietnia 1990r., lecz odpowiedzi nie udzielił, chociaż odpis tej decyzji przesłał przy uzupełniającym piśmie z dnia [...] 2000 r.
Na podstawie przedstawionego przez Wojewodę odpisu zawiadomienia Państwowego Biura Notarialnego W [...] z dnia [...] 1991, skierowanego m.in. do Z. W. o założenie księgi wieczystej Nr [...] oraz do J. i Z. małż. W. o założenie księgi wieczystej Nr [...], wynika z całą pewnością, że księgi te założono dla powołanych m.in. w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia 17 kwietnia 1990 [...], działek przydzielonych w drodze zatwierdzenia projektu wymiany. Nie może zatem budzić wątpliwości mimo, iż skarżący nie oświadczył kiedy doręczono mu zaskarżoną decyzję Wojewody, oraz mimo zaginięcia akt sprawy w związku z ich wielokrotnym wypożyczaniem organom w celu udzielenia wyjaśnień skarżącemu, że skarga została wniesiona z wieloletnim przekroczeniem 30 dniowego terminu do złożenia skargi biegnącego od daty doręczenia decyzji.
Z tej przyczyny skarga jako wniesiona po upływie terminu uległa odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 in. pric. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr.153, poz. 1270).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.