Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 1999 r., nr[...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 1 lit.a w związku z art. 21 ust.2 pkt 4 lit.a ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997, Nr 142, poz. 950 z późn. zmianami), pozbawił uprawnień kombatanckich A. W., przyznanych mu przez ZW ZBoWiD w K. decyzją z dnia [...] 1976 r., z tytułów: służby w odrodzonym Wojsku Polskim w okresie [...] 1944 r.- [...] 1945 r., służby w armiach sojuszniczych w okresie [...] 1941 r. – [...] 1941 r., walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od [...] 1947 r. do [...]1947 r.
W uzasadnieniu organ podał, opierając się na aktach ZBoWiD, że w okresie od [...] 1947 r. do [...] 1952 r. A. W. pełnił służbę i był zatrudniony w strukturach Bezpieczeństwa Publicznego, a zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 lit.a w związku z art. 21 ust.2 pkt 4 lit.a ww. ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (zwanej w dalszej części uzasadnienia - ustawą) pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa Publicznego. Osobom takim uprawnienia kombatanckie nie przysługują z żadnych tytułów.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. W. podał okoliczności zatrudnienia w UBP oraz podniósł, że praca jego nie polegała na działalności przeciwko osobom i organizacjom służącym suwerenności i niepodległości Polski. Był pracownikiem biurowym, nie dosłużył się "przez te lata pracy w UBP wyższego niż miał stopnia wojskowego", a kiedy w końcu został zwolniony - nie otrzymał odprawy, nie skierowano go do jakiegoś zakładu pracy.
W dniu [...] 2001 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wydał decyzję Nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję z dnia 20 lipca 1999 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 129 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z art. 21 ust.2 pkt 4 lit.a ww. ustawy.
W uzasadnieniu organ podniósł, że odwołujący się był zatrudniony w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa i sam ten fakt stanowi wystarczającą przesłankę do pozbawienia uprawnień kombatanckich na podstawie wyżej powołanych przepisów. Podniósł również, iż A. W. nie wykazał okoliczności, o których mowa w art.21 ust.3 pkt.1 ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. W. wniósł o uchylenie powyższej decyzji jako naruszającej prawo stanowiące podstawę wydania decyzji z [...] 1999 r. przez zastosowanie do niej stanu prawnego nieistniejącego w chwili jej wydania. Podniósł, iż w okresie zatrudnienia w UBP nikogo nie zwalczał, a przeciwnie dążąc do zwolnienia go z pracy tak ją wykonywał, że sam stał się ofiarą szykan, a w końcu i zwolnienia "już w 1951 r."
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną.
W dniu wydania pierwszej decyzji, zgodnie z art. 25 ust 1 ww. ustawy, osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust. 2, w myśl którego pozbawia się uprawnień kombatanckich m.in. osoby wymienione w art. 21 w ust. 2 pkt 4 lit.a tj. osoby, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym nie stosuje się przepisu art.21 ust. 2 pkt 4 lit. a) i b) wobec osób:
- 1) które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy,
- 2) które przedłożą dowody, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach, jednostkach i na stanowiskach, o których mowa w ust. 2 w pkt 4 lit. a) i b), wykonywały wyłącznie zadania nie związane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A. W. nie przedłożył żadnego z ww. dowodów, o których mowa w art. 21 ust. 3 ustawy
W przepisie art.21 ust.3 ustawy skreślono z dniem 9.10.1999 r. cytowany wyżej pkt 2.
W dniu wydania zaskarżonej decyzji ww. przepisy stanowiły: pozbawia się uprawnień kombatanckich m.in. osoby, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, chyba że przedłożą one dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy.
Takiego dowodu A. W. również nie przedłożył.
W świetle powyżej obowiązujących przepisów prawnych motywy i okoliczności podjęcia pracy w UB, jak i sposób jej zakończenia nie mają znaczenia.
Odnośnie więc twierdzeń skarżącego dotyczących charakteru jego pracy w UBP oraz stwierdzenia, iż przez te lata nie dosłużył się wyższego niż miał stopnia wojskowego i został zwolniony w 1951 r., na marginesie jedynie, należy zauważyć, iż w życiorysie dołączonym do deklaracji członkowskiej ZBoWiD z dnia [...] 1975 r., skarżący napisał:" W styczniu 1947 roku zostałem skierowany przez Miejski Komitet PPR do pracy w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w K. pracując do stycznia 1953 r. Za udział w walkach z reakcyjnymi bandami otrzymałem odznaczenie i awans do stopnia porucznika. Bezpośrednio z WUBP w K. zostałem skierowany do pracy w Wydziale Ochrony w Instytucie Odlewnictwa w K. (...) " /k.2 akt administracyjnych/.
Oceniając zgodność wydania zaskarżonej decyzji z prawem stwierdzić należy, iż Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., prawidłowo stosując powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy prawne ustawy o kombatantach.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.