Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4.08.2000 r. (znak:........) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz. 414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207 póz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), nakazał A.B. rozbiórkę samowolnie wybudowanej [....] zlokalizowanej na posesji w J. [....] oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. [....].
Odwołanie A.B. nie zostało uwzględnione i [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 29.09.2000 r. (znak:........) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wywodząc, że dokonane oględziny jak i oświadczenie inwestora pozwalają ustalić, że budowa przedmiotowej inwestycji rozpoczęta została w czerwcu 2000 r. W tej sytuacji prawidło organ I instancji zastosował w sprawie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył A.B. i wnosząc o uchylnie lub stwierdzenie nieważności obu zapadłych w sprawie decyzji zarzucił co następuje:
1/ skarżący budowę [....] rozpoczął bowiem w dniu [....] 11.1999 r., doszczętnie spłonęła poprzednia [....], a roboty rozpoczął w trakcie wydawania w sposób przewlekły pozwolenie na jej budowę i budowa była prowadzona na miejscu spalonej, 2/ w dalszym ciągu skargi podniósł okoliczności natury społecznej usprawiedliwiające budowę i zwrócił uwagę, że urzędnicy Urzędu Gminy wprowadzili go w błąd pouczając go, że budowę może rozpocząć w trakcie wydawania pozwolenie na budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § l pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
W niniejszym przypadku nie można mówić aby istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Art. 28 prawa budowlanego z 1994 r. wyraźnie stwierdza, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem sytuacji opisanych w art. 29 i 30. Co dopiero ostatnio powołane przepisy zwalniają inwestora od uzyskania pozwolenia na budowę ale w określonych przypadkach wymagaj ą zgłoszenia. Jest niesporne, że skarżący takiego pozwolenia nie miał, nie dokonał także zgłoszenia zamiaru odbudowy [....]. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego (art. 48 prawa budowlanego z 1994 r.).
Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro ustawodawca nie wprowadził żadnych możliwości legalizacji tak wznoszonego obiektu, argumenty natury społecznej podniesione w skardze nie mogły wywrzeć zamierzonego przez skarżącą skutku.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270), należało orzec jak w sentencji.