Uzasadnienie
A.D. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2010 r. został wezwany do przedłożenia ww. wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z uwagi na niewykonanie wezwania w zakreślonym terminie, zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2010 r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Skarżący wniósł sprzeciw na ww. zarządzenie. Podniósł w nim, że wniosek złożył na urzędowym formularzu pobranym z sądu powszechnego i jako osoba bez wykształcenia prawniczego nie zdawał sobie sprawy, że formularze obowiązujące w sądzie administracyjnym są inne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego należało pozostawić bez rozpoznania.
Warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245).
Stosownie do treści art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Jest to wymóg bezwzględny, niezależny od racji, które strona przedstawiła jako usprawiedliwienie dla niedotrzymania terminu. Należy w tym miejscu wskazać, że wezwanie przez Sąd skarżącego do uzupełnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych było wynikiem przeoczenia uchybienia przez skarżącego terminu do przedłożenia wniosku na urzędowym formularzu, w związku z tym podanie przez skarżącego żądanych informacji nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Wypada jednak zaznaczyć, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie wyklucza możliwości ponownego jego złożenia przez skarżącego.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 257 ppsa należało orzec jak w sentencji.