Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 października 2003 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000 r. Nr 98 poz.1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.), po dokonaniu czynności kontrolnych w sprawie dopuszczalności odwołania wniesionego przez E. i W. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] 2003 r. znak: [...] nakazującej E. i W. P. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanej konstrukcji stalowej tymczasowego obiektu budowlanego - suszarni ziół na działce położonej przy ul. Z. [...] w O., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ podał, że w powołanej powyżej decyzji organu I instancji, zawarte zostało prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. E. i W. P. otrzymali decyzję w dniu 6 sierpnia 2003 r. Odwołanie zostało wniesione w dniu 1 września 2003 r., a więc w 26-tym dniu po otrzymaniu decyzji. Stanowiło to niespełnienie wymogu z art. 129 § 2 k.p.a. W tej sytuacji organ orzekł jak na wstępie.
W skardze na powyższe postanowienie E. i W. P. wskazali, że byli rolnikami i nie znali się na "terminach". Poza tym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. "namieszał dwie sprawy pod jednym znakiem to jest [...]" dotyczącym wybudowania dodatkowego ogrodzenia służącego jako ekran przed nadmiernymi wibracjami i śniegiem, a częściowo jako suszarnia ziół. W tym zakresie zarzucili, że nie był to obiekt budowlany i nie należało wobec niego stosować art. 48 Prawa budowlanego, lecz art. 50 i art. 51 powołanej ustawy. Wnieśli też o wydłużenie do 5 lat terminu wykonania nakazanej rozbiórki.
W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2003 r. W. P. dodał, że organ I instancji wprowadził go w błąd. Pomieszał bowiem dwie sprawy, a z przesłanego odwołującemu w "międzyczasie" powiadomienie wynikało, że "sprawa" była skomplikowana i przedłużono jej rozpatrzenie o miesiąc. Dlatego odwołujący nie zachował terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, traktując ją jako skargę na postanowienia tego organu z dnia 13 października 2003 r. (znak: [...]) oraz z dnia 30 października 2003 r. (znak: [...]) uchylające w całości zaskarżone postanowienie z dnia [...] 2003 r. ustalające opłatę legalizacyjną i orzekające o braku podstaw do wydania takiego postanowienia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, odnosząc się do postanowienia z dnia 13 października 2003 r., powtórzył ustalenia organu I instancji podtrzymując stanowisko tego organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odniósł się do postanowienia z dnia [...] 2003 r. i także podtrzymał stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Odpowiadając na zarzuty wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzono w dwóch sprawach: ogrodzenia (znak: [...]) i konstrukcji stalowej tymczasowego obiektu- suszarni ziół (znak: [...]). Skarżący zostali o tym powiadomieni. Zawiadomienie o przedłużeniu terminu wysłano pod znakiem [...], a więc nie w sprawie dotyczącej suszarni ziół.
Zatem nie mogło to mieć wpływu na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Kwestionowana sprawa zastosowania art. 48 Prawa budowlanego i sprawa przedłużenia terminu wykonania rozbiórki nie miała znaczenia w przypadku uchybienia terminowi wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
W myśl art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji organu I instancji, została ona wysłana jedną przesyłką zaadresowaną do obydwojga skarżących. Jej odbiór pokwitowano podpisem "P.". W dokumencie tym osoba doręczająca przesyłkę nie zaznaczyła, kto przesyłkę tę odebrał. Dokument ten nie zawierał również oświadczenia osoby odbierającej przesyłkę o zobowiązaniu się do jej doręczenia adresatowi.
Pokwitowanie stanowi dowód, że domownik podjął się oddania pisma adresatowi, dopiero wówczas, kiedy zawiera odpowiednią informację (vide wyrok NSA z dnia 22.03.2002r, I SA/Lu 1731/98, Lex nr 40679).
Organ odwoławczy nie dostrzegł nadto, że w nagłówku odwołania od decyzji wymieniona została E.P. i W.P., a odwołanie zostało podpisane " W. i E. P.". Tak więc nie wiadomo w istocie, kto podpisał odwołanie. Brak ten winien być uzupełniony.
Wobec powyższego, skoro nie wiadomo kto odebrał decyzję organu I instancji (ustalić jedynie można, tylko jeden adresat), to nie można stwierdzić, że odwołanie obydwojga skarżących było wniesione z uchybieniem terminu.
Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art.135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.