Uzasadnienie
Rada Miasta Krakowa w dniu 12 września 2018 r. podjęła uchwałę Nr CIX/2894/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" – etap A. Pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. Firma Firma A w K. wniosła skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wskazała, że jest właścicielem działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...]. Analiza treści planu miejscowego wskazuje na to, że nieruchomość skarżącej spółki w przeważającej części została wyłączona spod zabudowy. Tym samym należy uznać, że treść zaskarżonego planu miejscowego narusza interes prawny skarżącej. Skarżąca sformułowała wobec zaskarżonej uchwały zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu na fakt, że sprawa objęta przedmiotową skargą została już prawomocnie osądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. II SA/Kr 18/19. Organ wyjaśnił dalej, że przedmiotowa skarga spółki jest drugą jej skargą na tę samą uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. Skarżąca Spółka, reprezentowana uprzednio przez innego pełnomocnika, wniosła na przedmiotową uchwałę skargę z dnia 26 listopada 2018 r. Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą II SA/Kr 18/19. Przedmiotowy wyrok jest prawomocny w stosunku do Skarżącej Spółki, natomiast nie jest prawomocny w stosunku do innych stron tamtego postępowania, które to strony złożyły skargi kasacyjne.
W obu skargach (na ten sam akt prawa miejscowego), tj. w skardze z dnia 26 listopada 2018 r. i w skardze z dnia 15 stycznia 2021 r., Skarżąca wywodzi swój interes prawny z prawa własności nieruchomości składającej się z działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] jednostka ewidencyjna P. w Krakowie i domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie jakim obejmuje ww. nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga Firmy Firma A w K. z dnia 22 listopada 2018 r. na uchwałę Nr CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" – etap A, zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 18/19 – ukształtowała sprawę sądowoadministracyjną, której granice wyznaczają strony (skarżąca i organ), przedmiot zaskarżenia (odnośna uchwała), a także interes prawny skarżącej wywodzony z własności działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...]. Sprawa o takich granicach została rozstrzygnięta wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 18/19. Firma Firma A w K., której skargę Sąd oddalił – nie zaskarżyła tego wyroku.
Skarga Firmy Firma A w K. z dnia 14 stycznia 2021 r. na uchwałę Nr CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta Krakowa" – etap A, zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 276/21 – inicjuje tożsamą sprawę sądowoadministracyjną o takich samych granicach jak sprawa rozstrzygnięta wspomnianym wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. W grę wchodzą te same strony, ten sam przedmiot zaskarżenia i ten sam interes prawny skarżącej wywodzony z własności działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...]. Jest przy tym rzeczą oczywistą, że różnice w szczegółowych zarzutach tudzież wnioskach skarg nie znoszą tożsamości spraw – wszak Sąd nie jest nimi związany, kontroluje zaskarżony akt w granicach interesu prawnego strony skarżącej.
W odniesieniu do obecnie rozpoznawanej skargi Firmy Firma A w K. z dnia 14 stycznia 2021 r. zachodzą zatem przesłanki opisane w hipotezie reguły procesowej z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), w myśl której Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na negatywną przesłankę dopuszczalności skargi z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713, dalej "u.s.g."). Zgodnie z jego dyspozycją przepisu ust. 1, przewidującego możliwość wniesienia skargi na uchwałę w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Wprawdzie ugruntował się pogląd, że art. 101 ust. 2 u.s.g. nie wyklucza a limine możliwości wniesienie skargi na uchwałę, która była już przedmiotem kontroli sądowej – ale u podstaw tego poglądu leży założenie, że chodzi o skargę innego podmiotu, legitymującego się własnym interesem prawnym, którego wcześniej nie brano pod uwagę.
Sama korekta czy też modyfikacja zarzutów bądź wniosków w ponownej skardze wniesionej na tę samą uchwałę za zakresu administracji publicznej przez ten sam podmiot – nie tworzy nowej sprawy sądowoadministracyjnej ani nie znosi negatywnej przesłanki dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 101 ust. 2 u.s.g.
Zważywszy jednak na tożsamość sprawy – zarówno podmiotową, jaki i przedmiotową – w pierwszej kolejności skonstatować należało podstawę do odrzucenia skargi opisaną w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 września 2008 r., I OSK 1117/08) – zatem na podstawie tego przepisu Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu – wobec odrzucenia skargi – Sąd postanowił zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 zł, orzekając jak w pkt 2 sentencji postanowienia.