Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 stycznia 2011r., znak [....] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2014r. skarżący wniósł o wyłączenie od udziału w sprawie SWSA M.K.. W uzasadnieniu wniosku podał, że prawdopodobnie wymieniony sędzia był członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., który w dniu 19 listopada 1999r. podpisał się pod niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem. W wypadku, gdyby okazało się, że jest to ta sama osoba – J.W. wniósł o wyłączenie sędziego, ze względu na swoją wątpliwość co do jego bezstronności i dokładności. Zakwestionował przy tym prawidłowość rozstrzygnięcia Kolegium z dnia 19 listopada 1999r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), sąd wyłącza sędziego od udziału w sprawie na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Stosownie do art. 22 § 1 p.p.s.a., o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy.
W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotowy wniosek, w niniejszej sprawie przesłanki wyłączenia sędziego nie zachodzą, mimo że potwierdzić należy przypuszczenia J.W., iż wyznaczony obecnie do rozpoznania sprawy SWSA M.K. był w roku 1999r. członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i brał udział w wydaniu postanowienia z dnia 19 listopada 1999r., znak Kol. [....] W pierwszej kolejności podnieść należy, iż samo rozstrzygnięcie innych spraw, podjęte z udziałem sędziów, których wniosek dotyczy, w sposób niekorzystny dla wnioskodawców czy też ich zdaniem błędny, nie wystarcza do przyjęcia, by istniała uzasadniona wątpliwość co do bezstronności. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania wadliwie i nieobiektywnie nie jest przesłanką wystarczającą do jego wyłączenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 września 2008 roku, sygn. akt I OZ 665/08, Lex Omega nr 440113).
Na istnienie okoliczności, o jakich mowa w art. 19 p.p.s.a., nie może też wskazywać to, że poszczególni sędziowie rozstrzygali już podobne sprawy, w tym sprawy dotyczące innych praw i obowiązków skarżących. Nie sposób przyjąć, że obiektywny i bezstronny byłby wyłącznie taki sędzia, który ze sprawą danego rodzaju spotyka się po raz pierwszy i na rozstrzygnięcie istotnych dla niej zagadnień nie ma wyrobionego zdania.
Uwagi te należy odnieść również do sytuacji, w której sędzia uprzednio spotykał się ze sprawami tego samego skarżącego w czasie wydawania decyzji administracyjnych w organach administracji publicznej. Sama okoliczność uprzedniej pracy w organach administracji nie może wystarczać do uznania, iż tacy sędziowie winni podlegać wyłączeniu od udziału w sprawie, skoro sam ustawodawca dopuszcza generalną możliwość, by były pracownik organów administracji publicznej zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego, a zatem brał udział w kontrolowaniu działań organów, w których uprzednio pracował.
W niniejszej sprawie należy zauważyć, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (w wydaniu której SWSA M.K. nie brał udziału jako członek Kolegium), utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Natomiast postanowienie z dnia 19 listopada 1999r., na które powołuje się skarżący, stwierdzało uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to zatem dwie różne sprawy i dwa różne akty administracyjne. Nie można zatem dostrzec w niniejszej sprawie okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności SWSA M.K. w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie, za podstawę przyjmując art. 19 p.p.s.a.