Uzasadnienie
sygn. akt II SA/Kr 280/15 Kraków, dnia 22 maja 2015r.
Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi.
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi U. S., A. S., M. S., J. S. i W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 stycznia 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 marca 2015r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone U. S. w dniu 24 marca 2015 r., natomiast pozostałym skarżącym – w dniu 28 kwietnia 2015 r. We wskazanym terminie żądana kwota nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W piśmie z dnia 13 maja 2015 r. skarżący wyjaśnili, że nie uiszczają wpisu sądowego, ponieważ złożenie formalnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pomimo tego wyjaśnienia należało jednak uwzględnić, że pismo inicjujące niniejsze postępowanie sądowe było zatytułowane jako "skarga na decyzję Wojewody [...]", wskazywało znak decyzji i datę jej wydania oraz zawierało informację, że skarżący się z tą decyzją nie zgadzają. W takich okolicznościach sprawy pismo należało potraktować zatem jako skargę, której braków fiskalnych skarżący nie usunęli w terminie.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, za podstawę przyjmując art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.