Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [....].2000 r. (znak:.......) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 81 "c" ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 póz. 414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207 póz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), nałożył na M.Ł. obowiązek przedłożenia oceny technicznej stwierdzającej stan techniczny wiaty drewniane - murowanej o wymiarach w rzucie 6,0 x 11,0 m usytuowanej wzdłuż zachodniej granicy na działce w P. nr [....], gm. [....] w świetle obowiązujących w stosunku do tego obiektu norm i przepisów Prawa budowlanego, zawierającej:
- 1) aktualną mapę sytuacyjno - wysokościową do celów projektowych w skali 1:500 z naniesioną wiatą obejmującą, swym zasięgiem teren działki na której się ona znajduje oraz teren działek sąsiednich,
- 2) po wykonawczą inwentaryzację budowlaną obiektu,
- 3) opinię techniczną opracowaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych, stwierdzającej stan techniczny wiaty oraz zgodność wiaty z przepisami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w okresie jej budowy z zastrzeżeniem, że w przypadku naruszenia tych przepisów opinia winna zawierać ocenę zgodności wiaty z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz.
- 46) oraz obowiązującymi obecnie Polskimi Normami i zasadami sztuki budowlanej jak również ocena winna zawierać zakres i projekt wymaganych zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z tymi przepisami - w przypadku stwierdzenia, że wiata została wybudowana niezgodnie z obowiązującymi obecnie przepisami.
Zażalenie K.M. nie zostało uwzględnione i [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [....].2000 r. (znak:.......) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wywodząc w uzasadnieniu co następuje:
1/ na działce położonej w miejscowości [....], została wybudowana 1991 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę wiata drewniano-murowana o wymiarach w rzucie 6,0 x 11.00 m. Przedmiotowa wiata usytuowana jest wzdłuż granicy z działka
K.M. i od tej strony dach wiaty opiera się na czterech słupach murowanych ustawionych na stopach fundamentowych, pozostałe elementy konstrukcyjne wiaty są drewniane. Ściany z trzech stron wiaty wypełnione są deskami. Podłoga z desek. Dach jednospadowy, drewniany, pokryty eternitem. Spadek dachu w kierunku działki inwestora. W stosunku do drogi biegnącej przez wieś przedmiotowa wiata usytuowana jest w odległości 7,6 m od krawędzi drogi utwardzonej.
Wiata narusza przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego obowiązujące zarówno w okresie budowy, jak też obecnie obowiązujące. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki - budynki gospodarcze graniczące z działka sąsiednią powinny mieć ściany i dach z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Natomiast z treści przepisu § 270 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 10 póz. 46 z późn. zm.) wynika, że budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego od strony działki sąsiedniej o odporności ogniowej 60 minut.
2/ w związku z powyższym mając na uwadze konieczność doprowadzenia przedmiotowej wiaty do zgodności z dotyczącymi ją przepisami techniczno-budowlanymi oraz zapewnienie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, organ I instancji uznał, że istnieje potrzeba dostarczenia dokumentów określonych w sentencji niniejszego postanowienia w celu wydania stosownej decyzji administracyjnej. Ponadto, w przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał szczegółowej analizy zgodności usytuowania wiaty z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.
W świetle ustaleń szczegółowych Planu zagospodarowania przestrzennego [....] obowiązującego w dacie budowy wiaty jak i obecnie obowiązującego linia zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem B6.MR wynosi 15m od krawędzi jezdni, przy czym ustalania generalne planu zagospodarowania przestrzennego przewidują możliwość zmniejszenia odległości zabudowy o ile w szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy zarząd drogi wyrazi zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszych niż określone w przepisach szczególnych. Powiatowy Zarząd Dróg w K. pismem z dnia [....].2000r. (Znak:.........) po rozpatrzeniu wniosku PINB-u w K. o zaopiniowanie lokalizacji wiaty - wyraził zgodę na obecnie usytuowanie wiaty w odległości 7,60m od krawędzi drogi powiatowej przy której jest położona działka Inwestora.
3/ ponieważ wiata została wybudowana przed 1995 r., w stosunku do niej mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r.
W związku z powyższym mając na uwadze konieczność doprowadzenia przedmiotowej wiaty do zgodności z dotyczącymi ją przepisami techniczno-budowlanymi oraz zapewnienie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, organ I instancji uznał, że istnieje potrzeba dostarczenia dokumentów określonych w sentencji niniejszego postanowienia w celu wydania stosownej decyzji administracyjnej do czego jest uprawniony przepisem art. 81 "c" ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r. 4/ dokonana kontrola instancyjna nie stwierdziła aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo, przeto utrzymane je w mocy.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie złożył K.M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił co następuje:
1/ sporna wiata wybudowana została jako obiekt tymczasowy w 1991 r., wzdłuż wspólnej granicy w odległości 0,2 mb od osi granicy. Obiekt tymczasowy to taki, który można użytkować w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, a każda jego przebudowa wymaga uzyskania pozwolenie na budowę, 2/ rozbiórka przedmiotowej wiaty stała się warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu wybudowanego również bez pozwolenia na cele mieszkalno-usługowe a termin rozbiórki wiaty wyznaczono na dzień [....].12.1991 r. Rozbiórka nigdy nie została wykonana, 3/ zgodnie z art. 162 § l ust. 2 i § 2 kpa organ powinien stwierdzić wygaśnięcie warunkowej decyzji lub ją uchylić, 4/ skoro wiata wybudowana została przed 1.01.1995 r., winny mieć do niej zastosowanie przepisy Prawa Budowlanego z 1974 r., a nie Prawa Budowlanego z 1994 r., na które powołują się organy.
5/ wiata stwarza zagrożenie dla mienia i życia, nie było określone jej przeznaczenie bo była samowolą, naruszała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - wszystkie te okoliczności winny spowodować nakazanie jej rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo wywodząc, że "nakaz przedłożenia oceny jest rozstrzygnięciem uznaniowym i wynika z wątpliwości organu I instancji co do stanu tego obiektu i konieczności wykonania zmian i przeróbek w celu doprowadzenia go do zgodności z przepisami prawa budowlanego i brak jest podstaw do kwestitonowania tego obowiązku". O losach obiektu rozstrzygnie decyzja jaka zapadnie w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżone postanowienie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji naruszaj ą prawo.
Organy administracyjne mają obowiązek podejmowania działań racjonalnie uzasadnionych, zmierzających do załatwienia sprawy zgodnie z zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 kpa). Racjonalność podejmowanych czynności wynika także z obowiązku organów należytego ustalenia stanu faktycznego. Nie racjonalne więc będzie podejmowanie działań nakładających obowiązek przedłożenia ocen czy ekspertyz w stosunku do obiektu co do którego orzeczono lub co do którego orzec będzie można jedynie nakaz rozbiórki.
W piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [....].2000 r. (k.I-2) skarżący podnosił, że wydając zgodę na użytkowanie budynku mieszkalno - usługowego postawiono warunek rozbiórki tymczasowej wiaty. Decyzja taka znajduje się w aktach sprawy. Dalej, skarżący w tym samym piśmie podnosił, że decyzją z 1991 r. oznaczoną nr [....] zawierającą pozwolenie na budowę budynku gospodarczego zawarto nakaz rozbiórki wiaty. Faktu nakazania rozbiórki nie kwestionuje inwestor M.Ł., który w trakcie oględzin w dniu [....].2000 r. oświadczył, że wiatę rozbierze "gdyż jest świadomy o nałożonym obowiązku dokonania takiej rozbiórki". Nad tymi okolicznościami orzekające w sprawie organy przeszły do porządku dziennego, nie czyniąc w tym zakresie żadnych ustaleń. Organ I instancji, jak się wydaje chce dążyć do legalizacji obiektu bo tylko w tym przypadku za racjonalne można uznać wydane w sprawie postanowienie. Nie mniej jednak, czy można legalizować obiekt w stosunku do którego orzeczono już nakaz rozbiórki lub w stosunku do którego można będzie orzec tylko taki nakaz.
Tak więc obowiązkiem organów będzie ustalenie, czy w stosunku do obiektu będącego przedmiotem sprawy wydane zostały decyzje nakazujące rozbiórkę lub czy z wydanych decyzji wynika, że obiekt ten winien zostać rozebrany. Powyższe ustalenia pozwolą dopiero na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art.135 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach Sąd nie orzekł bowiem skarżący zgodnie z art. 210 wyżej cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów.