Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6.07.2001 r. (znak:....) Starosta Powiatowy we W., działając na podstawie art. 93 ust. l i art. 94 w związku z art. 85 ustawy z dnia 24.10.1974 r., Prawo Wodne (Dz.U. nr 38 poz. 230 z późn.zm.) oraz na podstawie § l i 2 oraz 3 ust. 1,2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2.05.1991 r. w sprawie melioracji wodnych (Dz.U. nr 40 poz. 173) ustalił S.K. opłatę melioracyjną w kwocie [....] zł za wykonanie urządzeń melioracyjnych w ramach obiektu [....] - etap V w działkach rolnych oznaczonych w ewidencji gruntów wsi O. nr nr [....] a ich płatność rozłożył na roczne raty płatne przez okres 5 lat.
Odwołanie S.K. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [....] decyzją z dnia 30.08.2001 r. (znak:.....) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje wywodząc w uzasadnieniu, że po sprawdzeniu projektu technicznego i porównaniu z operatem powykonawczym oraz rejestrem pomiarowym nie stwierdzono nieprawidłowości w naliczeniu opłat. Podnoszona przez odwołującego się kwestia wykonania dodatkowych robót poza dokumentacją nie miała wpływu na wysokość opłat. Natomiast sprawy związane z wykonaniem robót na drodze porozumienia między odwołującym się a [....] Związkiem Spółek Wodnych w J. stanowią odrębną sprawę która nie może być łączona z naliczeniem opłat melioracyjnych.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył S.K. i nie precyzując żądania skargi podniósł, że do obszaru włączono działkę [....] o pow. 4 ha, na której "na 1/2 ha jest las...- wiek około 25 lat" a ponadto, że obciążono go wykonaniem 150 m rowu, gdy tymczasem wykonanie tego rowu "odrobił" własnym sprzętem na rzecz firmy wykonującej melioracje. Dalsze zarzutu skargi nie są do końca zrozumiałe.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo wywiódł w sposób szczegółowy zasady i podstawy naliczenia opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem [....].01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszają prawo.
Zgodnie z art. 107 § l kpa, decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a według § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Nie można uznać aby uzasadnienia, zarówno organu I instancji jak i II instancji odpowiadały co dopiero cytowanemu przepisowi. Oba uzasadnienia nie zawierają żadnych ustaleń faktycznych odwołując się ogólnie do ustaleń rejestru pomiarowego sporządzonego przez geodetę Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. oraz wykazu należności z tytułu opłaty melioracyjnej.
Jak można sądzić wada ta została dostrzeżona przez organ II instancji, który już w odpowiedzi na skargę przytoczył okoliczności faktyczne na których poczyniono ustalenia faktyczne. Nie mniej jednak odpowiedź na skargę nie może być traktowana jako uzupełnienie decyzji, czy też wyjaśnienie jej rozstrzygnięcia. Elementem decyzji jest jej uzasadnienie i stanowisko organu wyrażone w rozstrzygnięciu musi wynikać z jej uzasadnienia.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie iż zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oparto na podstawie art. 152 p.o.p.s.a.