Uzasadnienie
Burmistrz Miasta Z. decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa, ustalił dla inwestora Spółki Eksploatacyjnej Wodociągów i Kanalizacji "[....] " sp. z o.o. w Z. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: budowie kanalizacji sanitarnej z przyłączami do budynków dla działek nr ewid.: nr nr......- w obrębie...; w rejonie ulicy:.... Jednocześnie ustalił termin ważności tej decyzji na dzień.... stycznia 2004 r.
W uzasadnieniu decyzji podał, że inwestycja polegająca na budowie kanalizacji wymaga, w myśl art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż przepisy Prawa Budowlanego przewidują uzyskanie dla tej inwestycji pozwolenia na budowę. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożony przez inwestora zawiera niezbędne określenia wyszczególnione w art. 41 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ l instancji podał, że Miasto Z. posiada miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr...Rady Gminy T. j z.......1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa N. Nr.......). Inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami w/w planu.
Decyzja została uzgodniona postanowieniem znak: [....] przez Okręgowy Urząd Górniczy w K. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.W., który podał, że jest właścicielem działki nr......(droga) oraz działek budowlanych nr nr........ Działki stanowiące własność odwołującego zostały przez niego uzbrojone i zagospodarowane, dlatego też nie wyraża zgody na przeprowadzenie przez jego teren dodatkowej kanalizacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z [....] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji podało, że działki nr nr..........nie są objęte przedmiotową decyzją. Natomiast decyzja dotyczy działki.....stanowiącej drogę, wzdłuż której zaprojektowany został odcinek tłoczny kolektora sanitarnego.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 46 ust. 2 w/w ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Także - zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 ustawy -wnioskodawca nie jest obowiązany do dokumentowania prawa do dysponowania nieruchomością, który to obowiązek powstaje dopiero w toku ubiegania się o pozwolenie na budowę. Na etapie postępowania w sprawie zabudowy i zagospodarowania terenu oświadczenie skarżącego o nie wyrażeniu zgody na realizację inwestycji na działce nr...... - nie może stanowić podstaw do wzruszenia decyzji.
Skargę od powyższej decyzji z [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł W.W., domagając się jej uchylenia, gdyż jego zdaniem decyzja jest niezgodna z prawem. W szczególności skarżący podał, ze projekt kanalizacji został opracowany "na mapie" bez wizji terenowej. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ocenie skarżącego dotyczy nie tylko działki nr...., ale również działek nr nr....... Dodatkowo skarżący podał, że projekt kanalizacji został opracowany wadliwie, bowiem ciągi kanalizacyjne nie biegną wzdłuż drogi a przez działki, czym naruszone zostaje prawo własności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [....].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.
Przede wszystkim w myśl art. 46a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ l instancji podał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonego uchwałą nr....Rady Gminy T. w Z. z dnia [....] (Dz. Urzędowy Województwa N. nr.......). Ustalenia tego jednak nie można zweryfikować. W aktach postępowania administracyjnego brak jest bowiem rysunku planu i jego tekstu (wyrok WSA w Warszawie z 16 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 889/06, Lex nr 310875).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu, stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Rysunek planu obwiązuje w zakresie określonym uchwałą. W kontekście powyżej przytoczonej regulacji prawnej, podstawę kontroli zgodności decyzji i organu administracji publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu oraz jego tekst (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1986 r., sygn. akt II SA 2037/85; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2003 r, sygn. akt II SA/Lu 854/02). Brak rysunku planu i jego tekstu stanowią istotny brak postępowania administracyjnego, uniemożliwiający Sądowi dokonanie kontroli poprawności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie natomiast z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 r., Nr 15, 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. W stosunku do inwestycji liniowych decyzja określa ponadto: 1) przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 2) w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji.
Jednym z elementów decyzji o warunkach zabudowy jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji. Umożliwia to Sądowi dokonanie oceny, w jakich granicach planowana jest przedmiotowa inwestycja. W niniejszej sprawie decyzja organu l instancji nie zawiera tego elementu. Załącznik graficzny do decyzji, stanowiący jej integralną część, wskazuje jedynie na przebieg inwestycji liniowej w terenie, nie przedstawiając linii rozgraniczających teren inwestycji.
Następnie należy zauważyć, że organy administracji wydając zaskarżone decyzje naruszyły również art. 10 kpa. Organ l instancji uniemożliwił uczestnikom postępowania udział w toczącym się postępowaniu. Zgodnie bowiem z art. 10 § 1 kpa organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem organ l instancji wbrew dyspozycjom art. 10 kpa nie zawiadomił stron postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji. Organ l instancji nie odniósł się również do zgłaszanych przez stron zastrzeżeń, co do przebiegu planowanej inwestycji. Braki te nie zostały następnie uzupełnione w postępowaniu odwoławczym.
Zaskarżone decyzje należało zatem uchylić, gdyż postępowanie administracyjne jest dotknięte wyżej wymienionymi wadami, które powinny zostać usunięte przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.