Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].02.2001 r. (Nr. [...]) Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 25 ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tj. Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz.950 z późn.zm.) pozbawił uprawnień kombatanckich M. W. podnosząc w uzasadnieniu, że w okresie zaliczonym przez b.ZBoWiD jako działalność kombatancka M. W. służył w Wojsku Polskim, ale jak wynika z akt b.ZboWiD nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. l ust.2 pkt. 6 ustawy o kombatantach a uprawnienia uzyskał tylko z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od [...].11.1948 r. do [...].12.1948 r.
We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy M. W. podniósł, że w lipcu 1948 r. został wcielony do Wojska Polskiego a służbę odbywał w 19 Brygadzie Ochrony Pogranicza gdzie pod koniec 1948 r. uczestniczył w walkach z oddziałami UPA. Na skutek tego wniosku, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia 19.09.2001 r. (Nr. [...]) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].02.2001 r., wywodząc w uzasadnieniu, że M. W. uprawnienia kombatanckie nabył z tytułu utrwalania władzy ludowej pełniąc w okresie od [...].11.1948 r. do [...].12.1948 r. i podczas tej służby nie brał udziału w walkach z oddziałami UPA czy grupami Wehrwolfu, co wynika z akt b.ZboWiD oraz zaświadczenia Straży Granicznej z dnia [...].12.2000 r.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył M. W. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił, że jego tytuł do uprawnień kombatanckich wynika z faktu służby w 19 Brygadzie Ochrony Pogranicza w K., która walczyła z oddziałami Ukraińskiej Armii Powstańczej. W listopadzie 1948 r., powyższa jednostka wojskowa została przerzucona do N. i stąd w rejonie M. i S. brał udział z oddziałami UPA, co zostało potwierdzone zeznaniami świadków W. L. i M. H., którzy razem ze skarżącym pełnili służbę w tej samej jednostce. Zdaniem skarżącego zaświadczenie Archiwum Straży Granicznej nie jest - jak można domniemać - rzetelne, gdyż nie potwierdza innego ważnego wydarzenia a mianowicie 3 - miesięcznego pobytu skarżącego w szpitalu w K., gdzie leczony był z reumatyzmu nabytego w czasie walk z oddziałami UPA.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...].02.2001 r. naruszają prawo.
Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § l kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Wbrew treści art. 7 kpa Kierownik Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając m.in. na względzie słuszny interes obywatela oraz wbrew treści art. 77 kpa nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.
W szczególności organ uchylił się od oceny znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń W. L. i M. H., którzy potwierdzają udział skarżącego w walkach z oddziałami UPA. Wprawdzie te oświadczenie (o identycznej treści) pozostają w sprzeczności z zaświadczeniem Archiwum Straży Granicznej, to fakt ten nie zwalnia Kierownika Urzędu od oceny tych zeznań, tym bardziej jeszcze, że powyższe zaświadczenie dość ogólnie odnosi się do kwestii udziału jednostki skarżącego w walkach z oddziałami UPA.
Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo na podstawie art. 145 § l pkt.l lit. "c" oraz art.135 oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.