Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Kr [...]
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2018 roku, sygn. II SA/Kr [...], wnieśli B. i W. K., którzy zawarli w niej ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.
Wniosek o doręczenie odpisu wskazanego orzeczenia WSA w Krakowie złożył skarżący W. K.. Wniosku takiego nie złożyła, w przewidzianym terminie ustawowym upływającym w dniu 29 maja 2018 roku, skarżąca B. K..
We wniesionym wraz ze skargą wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżący podnieśli, że zastosowanie się do decyzji organów dotyczących rozbiórki bramy, wymagać będzie od nich zakupu i zamontowania nowej bramy wraz z całym osprzętem, przygotowanej na specjalne zamówienie, co wiąże się z wysokim, kilkutysięcznym kosztem.
Ponadto, podnieśli, że nawet w przypadku pozytywnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyniku skargi kasacyjnej, przywrócenie stanu poprzedniego może okazać się niemożliwe, z uwagi na wysokie ryzyko uszkodzeń w wyniku robót budowlanych nakazanych przez organy administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.
W niniejszej sprawie, skarżąca (inaczej niż skarżący W. K.) nie wystąpiła o sporządzenie uzasadnienia w przewidzianym ustawą terminie siedmiodniowym (wynikającym z art. 141 § 2 p.p.s.a.), w związku z tym nie zostało ono jej także doręczone. Nie jest, zatem dopuszczalne złożenie skargi kasacyjnej przez skarżącą.
Stosowanie do art. 178 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 177a p.p.s.a., fakt niespełnienia wymogów wynikających z art. 173 § 2 p.p.s.a. nie podlegał wezwaniu do usunięcia braków.
W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.
W odniesieniu do złożonego przez skarżących wniosku, Sąd zauważa, że stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Powołany przepis zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania, co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ [...]). Nie jest zatem zasadnym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie konkretnie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ [...]).
Oceniając w powyższym kontekście złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że skarżący przytoczyli konkretne okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem jej ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazano konkretną szkodę, którą ich zdaniem może spowodować wykonanie decyzji organu.
Jednocześnie, Sąd wziął pod uwagę argumenty wskazywane w decyzjach organów I i II instancji, tj. istnienie potencjalnego stanu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i zwierząt, wynikającego z otwierania się bramy bezpośrednio na działkę drogową, które w okolicznościach rozpatrywanej sprawy uznać należy za przeważające nad hipotetycznie możliwą, lecz odwracalną szkodą materialną, na którą powołują się skarżący. ("skrzydła przedmiotowej bramy po otwarciu zajmują cześć działki drogowej")
Zdaniem Sądu, nie można podzielić poglądu skarżących, że ryzyko to jest iluzoryczne z uwagi na ponad dwudziestoletni brak zrealizowania opisywanego przez organy zagrożenia. Motywy przywołane w uzasadnieniu decyzji organu są na tyle przekonujące, że przemawiają przeciwko zasadności złożonego wniosku o zabezpieczenie.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 2 sentencji postanowienia.