Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 sierpnia 2001 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 145 § 1 kpa w związku z art. 138 § 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W. C. od decyzji Prezydenta Miasta [...]. z 2001. [...] znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania W. C. z pobytu stałego z lokalu w [...].[...] - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że W. C. został wymeldowany z miejsca pobytu stałego z lokalu [...] w [...]. decyzją administracyjną. Podstawą prawną był przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 10 kwietnia 1974r. (tekst jednolity z 1984r. Dz. U. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). Decyzja o wymeldowaniu z 2000. [...] została doręczona, kuratorowi ustanowionemu przez sąd dla nieobecnego W. C., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu [...].2000r. W dniu [...].2000 r. niniejsza decyzja stała się prawomocna.
Dalej organ podnosi, że wnioskiem z dnia [...].2001 r. W. C. zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednocześnie zarzucając organowi orzekającemu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz stronniczość. Podnoszone okoliczności wskazywały, iż w sprawie może zachodzić potrzeba wznowienia postępowania. Organ II instancji pismem z dnia [...].01 zwrócił akta sprawy W. C. celem rozważenia przesłanek art. 145 kpa. Organ I instancji zaskarżoną decyzją z 2001. [...] na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją. Odmowę uzasadniono brakiem przyczyn wymienionych w art. 145 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji podtrzymał stanowisko Prezydenta Miasta [...]., gdyż w sprawie nie ma uzasadnienia zastosowanie art. 145 kpa. Decyzja prawomocna o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego W. C. nie została wydana w oparciu o fałszywe dowody, nie wyszły też na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności.
W sprawie zastosowano art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w oparciu o sytuację, która mówi, że organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. W wyniku przeprowadzonego na tę okoliczność postępowania, stwierdza dalej organ, nie zdołano ustalić miejsca pobytu skarżącego, a sąd na wniosek urzędu wyznaczył dla nieobecnego W. C. kuratora. Wzruszenie decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji, a tego względu art. 145 kpa zawiera wyczerpujące wyliczenie przyczyn wznowienia postępowania a w rozpatrywanej sprawie żadna z tych przyczyn, zdaniem organu, nie występuje.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. C..
Skarżący zarzucił, że decyzja o jego wymeldowaniu została wydana jedynie w oparciu o zeznania jego byłej żony i pisma do Komendy Policji oraz wywiadu w Rejestrze Osób Skazanych, mimo, że syn mieszkający z jego byłą żoną miał cały czas z nim kontakt, jak też niedaleko mieszkająca siostra, której adres znany był byłej żonie. Podniósł, że nie opuścił przedmiotowego lokalu, lecz czasowo wyjechał za granicę, o czym wiedziała jego była żona, a wnioskodawczyni w sprawie. Zarzucił też, że ustanowiony kurator faktycznie nie reprezentował jego interesu, gdyż nie podjął żadnych czynności w celu ustalenia jego adresu, a oparł się jedynie na zeznaniach byłej żony.
Skarżący ma wątpliwości czy osoba będąca kuratorem została zapoznana z obowiązkami, jakie na niej ciążyły. Podniósł, że we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania dokładnie opisał wszystkie fakty i uważa, że zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarżący w dniu [...] 2001 r. złożył do Prezydenta Miasta [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji tegoż Prezydenta z dnia [...] 2000 r., składając równocześnie odwołanie od tej decyzji.
Organ II instancji po otrzymaniu tego wniosku zwrócił akta do organu I instancji, nie rozpatrując go, a sugerując rozważenie przesłanek do wznowienia postępowania.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] 2001 r. na podstawie art. 149 § 3 i 150 § 1 kpa odmówił wznowienia postępowania z braku przesłanek wskazanych w art. 145 kpa. Decyzja ta została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją.
Wniosek o przywrócenie terminu natomiast nie został rozpoznany.
Z decyzji organu I instancji wynika, że wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania nastąpiło na żądanie skarżącego, mimo, iż takiego wniosku w aktach brak, a ze skargi wynika, że składał on jedynie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Zatem, skoro nie było wniosku o wznowienie postępowania, a organ nie działał z urzędu obie decyzje musiały ulec uchyleniu.
Rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji winien w pierwszym rzędzie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2001 r. czego domagał się w swym wniosku skarżący. Rozpoznając ten wniosek winien ocenić czy nie zachodzą przesłanki z art. 58 § 1 kpa, skoro, jak to trafnie podnosi skarżący, ustanowiony przez Sąd kurator faktycznie w sprawie nie działał, a organ wymeldowując skarżącego, oparł się jedynie na lakonicznych zeznaniach jego byłej żony, wnioskodawczyni w sprawie.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające.