Uzasadnienie
A. D. i J. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XL/46/2006 Rady Gminy Zielonki z dnia 3 sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 18 w granicach administracyjnych miejscowości Korzkiew, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 18, § 12 ust. 5, § 32, § 30 ust. 3 pkt 4 oraz w zakresie załącznika graficznego 18.U. 15.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Zielonki wniosła o jej odrzucenie, względnie oddalenie i podniosła, że skarżący nie poprzedzili wniesienia skargi wezwaniem Rady o usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 21 marca 2019 r. wezwano pełnomocnika - radcę prawnego reprezentującego skarżących, by w terminie siedmiu dni - pod rygorem odrzucenia skargi przedstawił dowód, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa.
Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących 2 kwietnia 2019r.
Pełnomocnik skarżących nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a zatem na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej "p.p.s.a." - akt ten podlega kognicji sądu administracyjnego.
Podstawową kwestią wymagająca rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na uchwałę nr XL/46/2006 Rady Gminy Zielonki z dnia 3 sierpnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy Zielonki nr 18 w granicach administracyjnych miejscowości Korzkiew.
W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) - dalej jako "ustawa nowelizująca". Wprowadziła ona zmiany między innymi w zakresie art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.).
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Wynika z tego, że dla ustalenia, która wersja przepisów art. 52 i 53 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.
Niewątpliwie zaskarżona uchwała została uchwalona przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą przepisy art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl § 4 art. 52 w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadku między innymi aktów prawa miejscowego - jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Brak jest w aktach dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżących środków zaskarżenia, dlatego pełnomocnik skarżących został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, jednakże na wezwanie nie odpowiedział.
W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro w niniejszej sprawie - pomimo skierowanego do pełnomocnika skarżących wezwania – skarżący nie wykazali, że przed wniesieniem skargi wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia, to ich skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.