Uzasadnienie
Skarżący T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2003 r. znak [...], w którym na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uznano za nieuzasadnione jego zażalenie na bezczynność Starosty Powiatu w sprawie oznaczonej symbolem [...] dotyczącej wydania decyzji o przeznaczeniu gruntu rolnego do zalesienia. W skardze domagał się uchylenia przez sąd postanowienia I i II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wezwany do sprecyzowania swojego żądania skarżący uzupełnił skargę oświadczając, iż Starosta nie wydając w ustawowym terminie decyzji administracyjnej do której był zobowiązany dopuścił się bezczynności. W drugiej części swojego pisma skarżący wskazał, że zaskarża także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2003 r. W tej sytuacji skargę na bezczynność Starosty zarejestrowano pod sygnaturą II SAB/Kr 148/03, natomiast skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2003 r. jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.
Tak sformułowaną skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zakres kontroli administracji publicznej dokonywanej przez sądy administracyjne jest określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W części dotyczącej kontroli postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym przepis ten jest tożsamy z art. 16 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późniejszymi zmianami), który obowiązywał w dacie wnoszenia skargi. Na podstawie tych przepisów dopuszczalne jest zaskarżanie do sądu wyłącznie tych postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie w sprawie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. W żadnej z tych kategorii nie mieści się postanowienie organu wyższego stopnia wydane na podstawie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego.
Ma ono charakter incydentalny - jest wydawane w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, którego ani nie kończy, ani nie rozstrzyga co do istoty. Nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia. W konsekwencji również skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 88). Postanowienie, o którym mowa, jest natomiast przesłanką konieczną do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji, gdyż zgodnie z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Tak więc w związku z wydaniem postanowienia w trybie art. 37 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego można wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność, natomiast nie można zaskarżyć samego postanowienia, gdyż brak jest do tego podstaw prawnych w obowiązujących przepisach.
Dla rozstrzygnięcia tej kwestii nie ma znaczenia fakt, iż organ wydający postanowienie błędnie pouczył stronę, iż może zaskarżyć je do sądu administracyjnego, bowiem mylne pouczenie strony o przysługującej jej skardze do sądu przez organ administracji publicznej nie może rozszerzać ustawowo określonego zakresu kognicji sądu administracyjnego.
Z powyższych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).