Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 października 2000r. Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], na podstawie art. 138 §1 pkt. 1 kpa oraz w związku z §10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz.294, zm. Dz. U. nr 61 poz. 364 z 1989r.), po rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2000r. Nr. [...], nie stwierdzającej choroby zawodowej-utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W postępowaniu administracyjnym ustalono, co następuje:
R. G. pracuje na stanowisku analityka medycznego w Zespole Opieki Zdrowotnej w Szpitalu Rejonowym w [...], od [...] 1970r. do nadal. Pracuje w kontakcie z materiałami biologicznymi: krwią, moczem, kałem, płynami ustrojowymi oraz odczynnikami chemicznymi.
W kierunku choroby zawodowej była badana w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w dniu [...] 1999r. i otrzymała orzeczenia lekarskie z dnia [...] 2000r. z rozpoznaniem nadciśnienia tętniczego, miażdżycy aorty, wola tarczycy, kamicy pęcherzyka żółciowego, podejrzenia zespołu Gilberta, nerwicy hypochondrycznej. W uzasadnieniu orzeczenia podano brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż wymienione schorzenia nie figurują w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia w spawie chorób zawodowych. Była również badana w Klinice Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w okresie od [...] do [...] 2000r., gdzie wykonano specjalistyczne badania, przeprowadzono też konsultację laryngologiczną. W dniu [...] 2000r. Instytut wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Rozpoznano bowiem nadciśnienie tętnicze, wole tarczycowe, podejrzenie zespołu Gilberta, obecność złogów w pęcherzyku żółciowym.
W uzasadnieniu tego orzeczenia podano, że stwierdzone u pacjentki schorzenia są schorzeniami samoistnymi, nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Brak jest podstaw do łączenia ich wystąpienia z pracą zawodową.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż w przypadku odwołującej się R. G. brak jest przesłanek o których mowa w §1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, bowiem rozpoznane u niej schorzenia przez dwie uprawnione jednostki służby zdrowia, nie znajdują się w wykazie chorób zawodowych, a więc nie mogą być za takie uznane. Wobec powyższego zważywszy na treść przepisu §10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych nie miał podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego R. G. domaga się jej uchylenia. W treści skargi wiąże narażenie zawodowe (kontakt z krwią pacjentów) ze swoim stanem zdrowia (schorzenie serca, niedomogi krążeniowe, dolegliwości przewodu pokarmowego) i wnosi o uznanie tych schorzeń jako związanych z pracą zawodową.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jakie zajął w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż w przypadku skarżącej w wydanych orzeczeniach lekarskich nie rozpoznano żadnej choroby zawodowej.
Rozpoznając skargę R. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z postanowieniami §1, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm. w Dz. U. nr 61 z 1989, poz. 364) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.
Tak więc za uznanie choroby za zawodową konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego oraz istnieje związek przyczynowy między stwierdzoną chorobą a warunkami pracy zawodowej. §7 wyżej powołanego rozporządzenia określa organy właściwe do rozpoznania jednostki chorobowej. Są to jednostki specjalistyczne, jak wojewódzkie poradnie chorób zawodowych czy też instytuty naukowo- badawcze, którymi są Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu i Łodzi.
W rozpoznanej sprawie skarżąca R. G. była badana w kierunku chorób zawodowych w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie (orzeczenie lekarskie z dnia [...]2000 r.) oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu (orzeczenie lekarskie z dnia [...] 2000 r.) i żadna z tych jednostek nie rozpoznała choroby zawodowej wymienionej we wspomnianym wykazie chorób zawodowych. Podkreślić należy, iż wymienionym jednostkom służby zdrowia znany był okres zatrudnienia, charakter wykonywanej pracy oraz narażenie na czynniki biologiczne i substancje chemiczne występujące w środowisku pracy skarżącej.
Zauważyć należy, iż nie każde rozpoznane schorzenie, może nawet mające związek z pracą zawodową może być uznane za chorobę zawodową a jedynie tylko takie, które jest wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do wyżej powołanego rozporządzenia o czym już wcześniej była mowa.
Należy się więc zgodzić, ze stanowiskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], iż brak rozpoznania choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw organom inspekcji sanitarnej do wydania decyzji administracyjnej o stwierdzeniu takiej choroby.
Z przyczyn powyżej naprowadzonych orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyżej już powołanej.