Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wymeldowania P. B. z lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości [...] nr [...], Gmina [...].
W uzasadnieniu podano, że P. B. został w tym budynku zameldowany na pobyt stały w dniu [...] listopada 1984 r. Sąd Rejonowy w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 1997 r. stwierdził nabycie przez P. B. spadku po ojcu T. B.. W ten sposób P. B.- stał się współwłaścicielem nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości [...] nr [...] w [...] częściach. P. B. posiada więc samoistne uprawnienie do przebywania we wspomnianym budynku.
W dalszej części organ administracyjny stwierdził, że P. B. nie zamieszkuje w tym budynku, co sam potwierdził. Jednakże wydając decyzję w roku 2001 Wojewoda [...] stwierdził, że nie jest dopuszczalne wymeldowanie P. B., mimo nie zamieszkiwania w spornym domu.
W dniu [...] sierpnia 2002 r. S. B. zażądał od Wójta Gminy [...] wymeldowania zarówno P. B., jak i jego synów G. i K.. Osoby wskazane we wniosku nie zamieszkują w domu nr [...] w [...] od 1981 r., gdy P. B. przeprowadził się do swej Żony Wnioskodawca powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2002 r. Postępowanie zostało wszczęte 12 sierpnia 2002 r.
P. B. skierował do Wójta Gminy pismo, w którym wyraził swą opinię, że nadal brak przesłanek do jego wymeldowania. Powołał się zarówno na swój tytuł prawny do nieruchomości, jak i ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r., co czyni niedopuszczalnym prowadzenie postępowania i ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie.
W kolejnym piśmie z dnia [...] września 2002 r., P. B. oraz G. B. i K. B. poinformowali organ administracyjny, że z budynku nr [...] w [...] zostali w 1996 r. usunięci siłą przez S. B.. Przed Sądem powszechnym toczy się postępowanie z powództwa tych trzech osób o dopuszczenie ich do współposiadania nieruchomości nr [...] w [...], Gmina [...].
Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2002 r., [...] oddalone zostało powództwo P. B. o dopuszczenie go do współposiadania nieruchomości nr [...] w [...], Gmina v. W tym czasie wyrok nie był prawomocny i P. B. wniósł apelację od tego orzeczenia. Nie został natomiast rozpatrzony pozew P. B. przeciwko S. B. o eksmisję z tego budynku.
W aktach znajduje się protokół rozprawy administracyjnej, w czasie której P. B., jego siostra B. S. oraz A. S. oświadczyli, że w 1996 r. rzeczy P. B. zostały samowolnie usunięte ze spornego budynku, a próba dobrowolnego ponownego wprowadzenia nie powiodła się. Natomiast S. B. i jego matka T. B. oświadczyli w odrębnych pismach skierowanych do organu administracyjnego, że P. B. dobrowolnie wyprowadził się już w 1981 r. po zawarciu związku małżeńskiego i od tego czasu w tym budynku nie zamieszkuje. W 1999 r. P. B. próbował wedrzeć się do budynku, co jednak zostało udaremnione.
Wydając w dniu [...] listopada 2002 r. decyzję w I instancji Wójt Gminy [...] orzekł o wymeldowaniu P. B. wraz ze synami K. B. i G. B. z budynku nr [...] w miejscowości [...], Gmina [...]. Jako podstawę prawną powołano art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (jedn.tekst Dz.U.2001, nr 87, poz.960 ze zm.) i art.104 K.p.a. Przesłanką rozstrzygnięcia było ustalenie, że osoby objęte wymeldowaniem od 1996 r. nie zamieszkują w spornym lokalu. P. B. nie występował do Sądu cywilnego z żądaniem ochrony swego naruszonego posiadania wspomnianej nieruchomości, co uzasadnia wniosek o dobrowolnym charakterze opuszczenia nieruchomości. Ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego uczynił zameldowanie niezależne od tytułu prawnego, więc organ administracyjny uznał wniosek o wymeldowanie zasługujący na uwzględnienie.
Wojewoda [...] utrzymał decyzję organu I instancji w analogiczny sposób relacjonując wyniki postępowania dowodowego i w podobny sposób formułując przesłanki swego rozstrzygnięcia. W decyzji podano, że podstawą decyzji jest art.15 ust.2 i art.50 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (jedn.tekst Dz.U.2001, nr 87, poz.960 ze zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W skargach do sądu administracyjnego skarżący domagają się uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia 7 stycznia 2003 r. Opuszczenie budynku nr [...] w miejscowości [...] nie było dobrowolne, a w następnych latach skarżący dążyli do uzyskania ochrony swego posiadania w postępowaniu przed sądem cywilnym.
Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Ponieważ od kilku już lat strony nie mieszkają w budynku nr [...] w miejscowości [...] więc należało dokonać wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Nie ulega wątpliwości, że decyzją z dnia [...] października 2001 r. nie byli objęci synowie P. B., tj. G. B. i K. B.. W stosunku do tych stron sprawa była załatwiana po raz pierwszy.
Również w odniesieniu do P. B. nie miało miejsca orzekanie ponownie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną przy niezmienionym stanie prawnym i faktycznym. Organy administracyjne w decyzjach I i II instancji, objętych kontrolą Sądu, poczyniły nowe ustalenia faktyczne, odnotowując, że wymeldowane osoby nie poszukiwały w postępowaniu cywilnym ochrony swych praw w zakresie dostępu do spornego lokalu. Jeżeli nawet prawdą jest, że skarżący zostali z lokalu usunięci w 1996 r. wbrew swej woli, to rozstrzygające znaczenie dla sprawy ma fakt, że od tego czasu nie wykorzystali środków prawnych, które pozwoliłyby im odzyskać dostęp do lokalu i zamieszkanie w nim.
W świetle utrwalonego orzecznictwa uważać należy, dla celów wykładni art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (jedn.tekst Dz.U.2001, nr 87, poz.960 ze zm.), że zainteresowani opuścili mieszkanie trwale i dobrowolnie, a to zobowiązywało właściwe organy do wydania decyzji o wymeldowaniu tych osób.
Celem ewidencji jest rejestrowanie faktycznego miejsca zamieszkiwania każdej osoby. Zgodnie z powołanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego faktyczne opuszczenie mieszkania jest wystarczającą przesłanka wymeldowania, a ewentualne roszczenia i spory o charakterze cywilnoprawnym nie stanowią przeszkody wymeldowania. Niespornym jest, że strony nie zamieszkują w spornym lokalu od 1996 r. i dlatego wydając decyzję w 2003 r. należało już doprowadzić do skorygowania ewidencji meldunkowej poprzez odnotowanie, iż P. B. wraz z synami G. i K. nie zamieszkują w budynku nr [...] w [...], gmina [...].
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692).