Uzasadnienie
II SA /Kr 3012/01
Decyzją z dnia 23 lipca 2001 r. Wójt Gminy B. zatwierdził projekt budowlany i wydał P.P. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dwóch działkach położonych w B. W uzasadnieniu podniósł, że projekt zagospodarowania działki zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Złożony projekt budowlany jest kompletny i uzyskał wymagane przepisami szczególnymi uzgodnienia, pozwolenia lub opinie innych organów.
Rozpoznając odwołanie wniesione od tego rozstrzygnięcia przez S.P., Wojewoda [....] decyzją z dnia 27 września 2001 r. utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ II instancji podniósł, że projektowana do zabudowy działka znajduje się w terenie przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe i jednorodzinne, dlatego nie jest prawdą, aby inwestycja była sprzeczna z planem zagospodarowania przestrzennego. Co do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to wprawdzie wydana została ona dla innej osoby - poprzedniego właściciela działek, a nie na inwestora - to jednak "to uchybienie" nie powinno mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż "przepisy prawne nie odnoszą się rygorystycznie do tego problemu". Decyzja WZiZT była ostateczna w dacie wydania decyzji pozwalającej na budowę i pozostawała w obrocie prawnym, dlatego też wniosek o stwierdzenie jej nieważności skierowany przez S.P. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie może powodować odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę od tego rozstrzygnięcia do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniósł S.P. i zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę prawa materialnego, mającą wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 32 ust. 4 pkt oraz art. 35 ust. l pkt l ustawy Prawo budowlane, wniósł o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie.
W uzasadnieniu zarzucił, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz osoby, która nie dysponowała decyzją WZiZT. Decyzja ta nie została bowiem wydana na rzecz inwestora, tylko na rzecz M.S. - poprzedniej właścicielki nieruchomości, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Powołał się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia l kwietnia 1999 r., sygn. Akt IV SA 536/97. Ponadto projekt zagospodarowania terenu nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż przedmiotowa działka zlokalizowana jest poza terenem budowlanym.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga jest zasadna i odniosła zamierzony skutek, jednak nie ze wszystkimi podniesionymi w niej argumentami można się zgodzić.
W szczególności, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą nie podziela poglądu wyrażonego w powołanym przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia l kwietnia 1999 r.
Nie ulega wątpliwości, że przepisy prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a to ustaw z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) oraz Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.) nie zawieraj ą wymogu, aby inwestor składający wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dysponował wydaną na swoja rzecz decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 32 ust.4 pkt l Prawa budowlanego (którego naruszenie zarzuca organowi skarżący) stanowi jedynie, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja taka wymagana jest natomiast w razie zmiany zagospodarowania terenu polegającej w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego (art. 39 ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Powód, dla którego ustawodawca w cytowanym wyżej przepisie nałożył na inwestora obowiązek złożenia wraz z wnioskiem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, został bardzo ściśle określony w art. 35 ust. l pkt l b Prawa budowlanego; w toku postępowania mającego na celu wydanie pozwolenia na budowę organ sprawdza mianowicie zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji WZiZT. Chodzi bowiem o to, aby wszelkie inwestycje budowlane wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, realizowane były w zgodności z przeznaczeniem danego terenu, przewidzianym w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Dla osiągnięcia tego celu nie ma znaczenia okoliczność, na czyją rzecz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostaną ustalone, tym bardziej, że trudno sobie wyobrazić sytuację, w której dla tego samego obszaru, lecz na rzecz różnych wnioskodawców, wydane zostały odmienne w treści decyzje WZiZT.
Ta ostatnia decyzja ma przy tym charakter czysto przedmiotowy: nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a dla tego samego terenu decyzję ustalającą WZiZT można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 46 ust. l i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Trzeba także pamiętać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pełni funkcję informacyjną dla ewentualnego przyszłego inwestora w zakresie wymagań, jakie stawia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji budowlanych.
Dlatego też z uwagi na przedmiotowy charakter decyzji WZiZT, cel jaki jej złożenie spełnia w procesie budowlanym oraz brak uregulowań ustawowych nakazujących zachowanie tożsamości osoby inwestora i wnioskodawcy na rzecz którego nastąpiło ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze oraz powołanym w niej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest jednak w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść należy, że wbrew stanowisku wyrażonemu w obu zapadłych w sprawie decyzjach, złożony przez inwestora projekt budowlany nie jest kompletny i nie spełnia wymogów określonych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. nr 140, poz. 906). Konkretnie, w projekcie architektoniczno-budowlanym nie zostały przedstawione - ani w części opisowej, ani rysunkowej - jakiekolwiek rozwiązania dotyczące funkcjonowania instalacji wewnętrznych budynku: wodociągowej, kanalizacyjnej, ogrzewania czy wentylacji, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją § 12 ust. l pkt 2c, pkt 3, 4 i 5 powołanego wyżej rozporządzenia. Nie ma także w aktach żadnego dowodu na to, że przedmiotem kontroli organów było wykonanie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i że uprawnieniami takimi osoby te faktycznie dysponowały.
Organy uchybiły zatem obowiązkom zawartym w przepisie art. 35 ust. l pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż od spełnienia wymogów tam określonych uzależnione jest wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Tym samym naruszone zostały normy art. 7 i 77 kpa nakazujące organom administracji publicznej wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Jeśli zaś chodzi o zarzut skargi dotyczący niezgodności planowanego zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to obecnie jego merytoryczna ocena byłaby przedwczesna z uwagi na brak kategorycznych ustaleń w zakresie rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest ono niewątpliwie istotne i będzie wpływało na wynik postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Dlatego winno być przedmiotem badania organu I-szej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Uchybienia prawu materialnemu i procesowemu, o jakich mowa wyżej, powodują konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § l pkt la i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200, zaś zawarte w pkt II wyroku w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ I-szej instancji mając na względzie poczynione wyżej uwagi wyeliminuje dotychczasowe uchybienia i wyda stosowne rozstrzygnięcie na podstawie obowiązujących obecnie przepisów Prawa budowlanego.