Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 30 grudnia 2002r. [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...] października 2002 r. znak [...] o uznaniu H. K. z dniem [...] października 2002 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego okres podlegania przez H. K. ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego organ l instancji ponownie rozpatrując sprawę winien uzupełnić materiał dowodowy przy czynnym udziale strony, - a następnie wydać stosowną decyzję.
Z dotychczasowych ustaleń organu l instancji wynika, że H. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] października 2002 r. i spełnił warunki do uznania go za osobę bezrobotną, określone w art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r Nr 6 poz. 56 ze zm.). Natomiast nie spełnił warunków z art. 23 ust 1 pkt 2 lit a i d tej ustawy, który stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania (....) jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...) lub podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Według ustaleń organu l instancji H. K. w okresie od [...].02.1995r. do [...].10.2001r. prowadził działalność gospodarczą, którą wyrejestrował dopiero z dniem [...].10.2002r. (decyzja Wójta Gminy z dnia [...].10.2002r Nr [...]). Natomiast załączniki do odwołania wskazują, iż w okresie od [...].10.2002r. do [...].04.2001 r. skarżącemu przysługiwał zasiłek chorobowy po czym lekarz orzecznik ZUS w dacie [...].04.2001 r. orzekł o nieprzedłużeniu okresu zasiłkowego. Następnie skarżący w okresie od [...].05.2001 r. do [...].05.2001 r., od [...].06.2001 do [...].06.2001 i od [...].11.2002r do [...].11.2002r. przebywał w szpitalu. Opinia biegłego sądowego sporządzona na zlecenie Sądu Okręgowego potwierdza, że od [...].04.2001 r. do [...].07.2001 r. skarżący był częściowo niezdolny do pracy.
Zdaniem organu odwoławczego zebrany przez organ l instancji materiał dowodowy nie był wystarczający do orzekania w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych, dlatego na mocy art. 138 § 2 kpa decyzję uchylił przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
W skardze na powyższą decyzję Wojewody H. K. domagał się aby Naczelny Sad Administracyjny potraktował kwestie poruszone, jak należy domyślić się w decyzji, odmiennie niż urzędnicy państwowi, którym zarzucił zbyt wąskie spojrzenie na jego problemy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko co do konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. W myśl przepisu art.23 ust 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie, prawo do zasiłku uzależnione jest od wykazania w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji co najmniej 365 dni okresów uprawniających do zasiłku wymienionych w tym przepisie lit a- i oraz ust 2 pkt 1-5.
Przy przyjęciu, iż skarżący nie wykazał wymaganych 365 dni okresu uprawnionego do zasiłku, organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, a w szczególności nie zgromadził materiału dowodowego, który pozwoliłby orzec co do istoty sprawy, czego domagał się skarżący (art. 138 § 1 pkt 2 kpa).
W tych okolicznościach trafnie organ odwoławczy uwzględniając odwołanie H. K. od decyzji z dnia [...].10.2002r zastosował przepis art. 138 § 2 kpa. tj uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, wskazując na konieczność potwierdzenia okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
Podkreślić należy iż wydając decyzję o odmowie przyznania H. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, organ pierwszej instancji nie ustalił jakie okresy uprawniające do zasiłku zostały uwzględnione, jak również nie wskazał okresów których uwzględnienia odmawia. Uzasadnienie decyzji jest wyjątkowo lakoniczne i nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, a w szczególności nie zawiera faktów, które organ uznał za udowodnione ani przyczyn, z powodu których odmawia wiarygodności dowodom, ani nawet nie wskazuje na przeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody o uchyleniu decyzji Starosty, jest zgodna z prawem, dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 zezm.).