Uzasadnienie
Zaskarżona uchwała Rady Gminy Kłaj z dnia 30 sierpnia 1991 r. stwierdziła w § 1: Likwiduje się ogrody działkowe w Łysokaniach ze względu na zagrożenie żywotnych interesów Gminy. Natomiast w § 4 stwierdzono, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Jako podstawę prawną tej uchwały wskazano art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym.
W skardze do sądu administracyjnego Wojewoda Małopolski domaga się stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały w całości zarzucają Radzie Gminy, że podjęła zaskarżoną uchwałę nie mając do tego podstawy prawnej. Na mocy ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 34, poz. 198 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. r.1985, nr 12, poz. 50 ze zm.) kompetencja do wydania decyzji o likwidacji ogrodu działkowego (w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały) należała do Wójta Gminy.
Skoro zaskarżoną uchwałę podjęła Rada Gminy, to tym samym Rada działała w zakresie właściwości Wójta Gminy. Takie naruszenie właściwości rzeczowej musi skutkować ustaleniem, że uchwała została podjęta z naruszeniem prawa.
Wojewoda Małopolski zarzucił też Radzie Gminy, że podejmując uchwałę w 1991 r. naruszyła Konstytucję RP z roku 1997 r.
Gmina zakwestionowała prawidłowość wnioskowania Wojewody Małopolskiego, jednakże w ogóle nie ustosunkowała się do zarzutów zawartych w skardze, jeśli nie liczyć zdania, że w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały nie obowiązywała jeszcze Konstytucja RP. Nie zostało również wyjaśnione twierdzenie, że zaskarżona uchwała miała charakter intencyjny. Szerzej rozwinięto natomiast wątki uboczne, nie mające znaczenia w sprawie, jak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1995 r. o odrzuceniu skargi na zaskarżoną uchwałę, czy też decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w sprawie wygaśnięcia użytkowania wieczystego działki, na której położony był ogród działkowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Argumentacja zawarta w skardze jest trafna i dlatego należało ją uwzględnić.
W dniu wejścia w życie ustawy o samorządzie terytorialnym (tj. w dniu 27 maja 1990 r.) organem właściwym do wydawania decyzji w sprawie likwidacji czasowego ogrodu działkowego był naczelnik gminy, stosownie do art. 138. ust. 1 w zw. z art. 137 ust.
- 3. i art.
- 27. pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego (Dz. U. nr 41, poz. 185 ze zm.) w związku z art. 11 ust.2 zd. 1 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. r.1985, nr 12, poz. 50 ze zm.).
Na mocy art. 1 zd. 1 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 34 poz. 198 ze zm.) sprawy ogrodów działkowych stały się zadaniami własnymi gmin, a tym samym decyzje w sprawach indywidualnych przewidzianych ustawą o pracowniczych ogrodach wydawać mógł Wójt Gminy. (art. 39 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym). Wójt Gminy wydając decyzje w sprawach z zakresu administracji publicznej działał w charakterze organu administracji publicznej, którego właściwość nie mogła być naruszona przez Radę Gminy.
Zaskarżona uchwała podjęta została przez Radę Gminy, więc prawidłowo Wojewoda Małopolski wnioskował o stwierdzenie niezgodności tej uchwały z prawem.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. tekst Dz. U. z r. 2001, nr 142, poz. 1591; zm.: Dz. U. z r. 2002, nr 23, poz. 220 i nr 62, poz. 558 i nr 113, poz. 984 i nr 153, poz. 1271 i nr 214, poz. 1806; r. 2003, nr 80, poz. 717 i nr 162, poz. 1568).